Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

Zoek Resultaten voor: "Film Fest"

Nieuws generiek
urgent.fm

Trotter goes cinematic

Een stralend zonnetje, bruingebrand schoon volk, overvolle terrasjes, ik wil niet flauw doen maar de zomer is niet de beste tijd van het jaar om je ergens in de donkerte van een cinemazaal te nestelen. Edoch, beste mensen, omdat het leven van een filmmadam nooit zonder film kan zijn stel ik u hierbij een verfrissend alternatief voor:TIPS VOOR FILMTRIPSZes weken lang reis ik voor u de wereld van het witte doek af op zoek naar de schoonste filmplekjes op aarde. Van ‘de Stille Waters-route’ tot de zwemroute van ‘Jaws I, II, III tot en met 126’: ik pluis het voor u uit en geef u wekelijks een onweerstaanbaar voorsmaakje van, wie weet, uw volgende reisbestemming! Wat dacht u bijvoorbeeld van...The Bridges of Madison County‘Bruggen bekijken?!’, denkt u misschien. Clint Eastwood en Meryl Streep toonden in deze film dat Madison County best wel een romantisch kantje heeft. Fotograaf Robert moet in opdracht van National Geographic de bruggen fotograferen. Hij verdwaalt en komt zo bij Francesca terecht net op het moment waarop haar man en kinderen vier dagen van huis zijn. Wat volgt is een verhaal over liefde en de hartverscheurende keuzes die daar wel eens durven uit voortvloeien.Ter info, het verhaaltje: Maar om nu per sé een reis naar het verre Amerika te ondernemen om bruggen te gaan bekijken, dat is toch wat ver gezocht!’. Misschien, maar toch is een reisje naar de staat Iowa, waar Madison County ligt, wel te overwegen als u aan één van onderstaande profielen beantwoordt: U bent…

Nieuws generiek
urgent.fm

The Cannes Festival Collection

Voor elke gelegenheid bestaat er wel de gepaste film. Zowel voor moeder- als voor vaderdag pakken filmverdelers uit met speciale dvd-boxen voor hem en haar. Er bestaat ook zoiets als “The Cannes Festival Collection”. Die dvd-box bestaat uit films die in het verleden op de croisette een indruk hebben nagelaten. Het eerste volume bevat meteen drie spraakmakende titels: “The Straight Story”, “The Man Who Wasn’t There” en “Irréversible”. Wie de naam David Lynch hoort die denkt spontaan aan films zoals “Lost Highway” (1997) en “Mulholland Drive” (2001). Maar voor “The Straight Story” (1999) laat Lynch de donkere mystieke hoeken van de samenleving links liggen. Deze keer kiest hij voor een oudere man die het land doorkruist op een grasmaaier. Alvin Straight hoort namelijk dat zijn broer ernstig ziek is. Ze hebben elkaar in jaren niet meer gezien, maar Alvin heeft er alles voor over om toch van hem afscheid te kunnen nemen. Het klinkt misschien ongeloofwaardig en vreemd maar het is weldegelijk gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Richard Fansworth speelt de hoofdrol en kreeg ervoor een Oscar-nominatie. Hij verdiende voordien vooral zijn boterham als stuntman. “The Straight Story” werd zijn laatste film. Fansworth pleegde zelfmoord toen bij hem terminaal kanker werd vastgesteld. Centraal in “The Man Who Wasn’t There” (2001) is Ed Crane (Billy Bob Thornton). Hij werkt anno 1949 als kapper in de zaak van zijn schoonbroer. Maar de toekomst ligt in de droogkuis, zo vertelt hem een louche zakenman. Ondertussen vergrijpt Big Dave (James Gandolfino) zich aan Eds wettelijke echtgenote Doris (Frances McDormand). Die affaire biedt volgens Ed mogelijkheden. Mitst wat afpersing kan hij voldoende geld verzamelen voor de opstart van zijn eigen zaak. Het klinkt allemaal echter te mooi om waar te zijn. De Coen-broers (“Fargo”) brengen een hommage aan de film noir. Al werd alles oorspronkelijk in kleur gefilmd en achteraf omgezet naar zwart-wit. De film kan je ook in kleur bekijken. Maar dat raad ik je af. Hij is nog de helft niet zo intrigerend in kleur als in zwart-wit. Een film die je niet onberoerd kan en mag laten is “Irréversible”. Gaspar Noé (“Seul Contre Tous”) gooit je maag ondersteboven. Hij shockeert en blijft shockeren. Kijken met je handen voor je ogen of je vingers in de oren, het is jou voor een keer vergeven. De gruwel die Vincent Cassel en Monica Bellucci overkomt is geen sinecure. Terwijl de Coen-broers ons inpalmen met hun zwart-wit beelden, slaat Noé van in het begin de droomwereld aan diggelen. Of beter dat doet Vincent Cassel. Je zit in een doolhof waar je niet zonder kleerscheuren uitgeraakt. De prent vertelt het verhaal achterstevoren. Terwijl je denkt dat je in het begin het ergste hebt gezien, zorgt de plot op het einde voor een twist die doet nazinderen. Geloof mij, deze film is niet voor gevoelige kijkers.Voor wie er nog aan twijfelt. Dit is een eerste volume dat smaakt naar meer!

Nieuws generiek
urgent.fm

'F3' in het Caermersklooster

F1: snelle wagens en knappe babes. F2... F3: tragere wagens en minder knappe dames? Fout. Het Caermersklooster werpt een blik op het oeuvre van drie fotografen. F3: flitsend, filmisch, fragiel.Het Caermersklooster brengt drie fotografen samen met uiteenlopende visies. In een korte documentaire vertelt Carl Uytterhaegen over zichzelf en zijn werk. Met zijn foto’s van begraafplaatsen van over de hele wereld wil hij hun historische relevantie en documentatiewaarde aantonen. Fotografie, zo zegt Uytterhaegen, is immers het geheugen van de maatschappij. Fotojournalist Filip Claus noemt zichzelf een ‘karakterfotograaf’. Portretten als dat van Bert Anciuax in scoutsuniform of Jean-Luc Dehaene in onderbroek in een voetbalkleedkamer zeggen zoveel meer dan de portretten in pak. Claus legt niet alleen de BV vast op de gevoelige plaat. Ook onderwerpen als Aids in Zuid-Afrika, Boerenepos en Buurtpatrouille leveren sterke foto’s op. Filmsets en -festivals zijn geleidelijk aan de natuurlijke leefomgeving geworden van Piet Goethals. Op de Walk of Fame ontdek je o.a. setbeelden van 'Anyway the Wind Blows' van Tom Barman, 'Steve+Sky' van Felix van Groeningen en 'Camping Cosmos' van Jan Bucquoy. Als je vervolgens voor zijn prachtige portretten staat, heb je je dagelijkse portie schoonheid gehad. Door het werk van drie heel verschillende fotografen aan bod te laten komen, zouden er heel wat problemen kunnen opduiken. Het Caermersklooster omzeilt echter vlot elke hindernis. Elk werk krijgt de context die het verlangt. De beelden van begraafplaatsen van Uytterhaegen liggen op kerklessenaars, verspreid over de kerk. Sereen, zoals het hoort bij zo’n onderwerp. In een zwarte kamer worden de foto’s van Claus vluchtig geprojecteerd, net alsof je door een krant bladert. En op de Walk of Fame met beelden van Goethals waan je je even een filmster. Afwisselend flitsend, filmisch, fragiel: F3. Een aanrader voor fans van mooie beelden.Nog tot en met 10 april 2005 in het Caermersklooster.De tentoonstelling wordt ondersteund door drie catalogi, één voor elke fotograaf.

Nieuws generiek
urgent.fm

Woman Of The Year

Sam en Tess werken beiden voor dezelfde krant. Ze hebben elkaar nog nooit ontmoet en kennen elkaar louter van hun reputatie en hun werk. Sam brengt verslag uit van talloze sportwedstrijden zoals baseball. Tess wordt omschreven als a treat for the intellect. Enkel de presidentsvrouw gaat haar vooraf als meest bekende vrouw in het land. De twee ontmoeten elkaar na een uitspraak van Tess op een radioshow. Ze heeft namelijk nog nooit een baseball-wedtrijd gezien. En sport vindt ze trouwens een verspilling van energie. Het zou gerust afgeschaft mogen worden. Door deze uitspraak raakt ze bij Sam een gevoelige snaar.De twee spreken af en gaan naar…een baseball-wedstrijd. De eerste vraag van Tess is of al de mensen die komen kijken werkloos zijn. Het zijn mensen die werken maar vandaag nog eens naar de begrafenis van hun grootmoeder gaan, antwoordt Sam. Hij legt met handen en voeten de spelregels uit. En wonder boven wonder kan ze het spel appreciëren. De collega van Sam krijgt misschien toch nog ongelijk toen hij zei dat vrouwen best ongeschoold en mooi gehouden moeten worden zoals kanaries. Sam is sinds hij Tess’ benen voor het eerst zag verknocht aan deze vrouw. Het onvermijdelijke gebeurt dan ook. De twee stappen in het huwelijksbootje. Maar er is duidelijk storm op zee. Tess is immers een feministe in hart en nieren en ziet zichzelf niet als huisvrouw bij de haard. Ze werkt rond de klok en heeft daardoor weinig of geen tijd voor haar echtgenoot. De dag dat ze wordt verkozen tot uitmuntende vrouw van het jaar, is de gelukkigste dag van haar leven. Een uitspraak die niet in de goede aarde valt bij Sam. Als ik deze film vergelijk met “Adam’s Rib” dan mis ik de pittige dialogen die “Adam’s Rib”, een andere film met dit legendarisch filmkoppel, van begin tot einde een festijn maken. Spencer Tracey en Katherine Hepburn starten zoals het moet, maar reeds na een half uur voel je dat het verhaal niet evolueert. Het gestuntel van Hepburn in de keuken terwijl ze ontbijt wil maken sleept veel te lang aan. Daardoor gaat de opzet van de scène compleet verloren. Ergens onderweg vergeet regisseur George Stevens (“Giant”) dat hij de filmmagie tussen zijn vertolkers brandend moet houden. De extra's: geen

Nieuws generiek
urgent.fm

Van Einde naar Begin...

Ook gek van al het feestgedruis, van de verwoede zoektocht van duizenden koopjesjagers en het gratuite vermaak badend in een door neonlicht gecreëerde kerstsfeer ?Daar tegenover zijn de straatjes van het Patershol een verademing, een oase van rust. Enkele verdwaalde toeristen, wat bourgondiërs die de geneugten van de Patersholkeukens kennen en wat studenten kruisen je weg als je op zoek bent naar de Norbertijnerkapel. Verborgen in de nauwe straatjes, absoluut niet herkenbaar als zijnde een kapel. Al is het bordje “Centrum voor Senioren” dat aan de kapel paalt, een toepasselijke verwijzing naar deze oude glorie.De Norbertijnerkapel, voor vele bezoekers van Gent een vergeten monument. Dit historisch monument is niet altijd toegankelijk en wordt daardoor gemakkelijk over het hoofd gezien. De kapel gaf voor het eerst haar geheimen aan me prijs enkele jaren geleden tijdens “Over the Edges”, het kunsttraject in de Gentse binnenstad dat heel wat voeten in de aarde had. Al was het maar dat niet iedereen het beplakken van zuilen met ham als kunst kan waarderen... De kapel stond toen een glimp toe op een glas-in-loodraam waarin röntgenfoto’s van 2 geliefden verwerkt waren. Nu zijn er vaker installaties te zien en tijdens de Gentse Feesten kan de folkbalminnende mens er de beentjes losgooien. Toch moet je even wat schroom overwinnen om de zware houten deur open te duwen en je te laten opslokken in de donkere ruimte...Maar de verrassende wereld die je daar te wachten staat is die moedige daad meer dan waard. Je wordt er ondergedompeld in een grote kale ruimte die je door een aantal objecten in hoeken en nissen en wisselende projecties steeds nieuwe impressies prijsgeeft. Het lijkt alsof je in een film van beelden loopt, wat een vrij mystieke ervaring is. De beelden doen als het ware tijd en ruimte in het niet opgaan (sublimeren zou hiervoor de ideale term zijn, maar is misschien een beetje zwaar op de hand...). Er zijn een aantal vaste beelden, levensgrote portretten, die een onvattelijke tijdloosheid uitstralen. Zo zie je een dia met moeder en kind, duidelijk van deze tijd met eigentijdse daken en huizen op de achtergrond en toch lijkt het alsof Madonna en kind zijn weggelopen uit een middeleeuws shilderij. Zo wordt je omringd door een aantal Middeleeuws aandoende iconen die in de kapel helemaal tot hun recht komen. De kale muren en projectes spelen een wonderbaarlijk spel van gezichtsillusies. Wat is onderdeel van de projectie, wat is er van de kapel? De wisselende projecties zijn larger dan life en laten je verdwalen in idyllische boerentaferelen: een hooiveld, een kriekenboom, ... Het laat je even wegvluchten in een andere wereld, ver van de kerstdrukte.De hele installatie is met bijzonder veel respect voor de ruimte van de kapel opgesteld. Naast de projecties zijn een beperkt aantal voorwerpen geïntegreerd. Het is materiaal uit het Ghuislainmuseum, ziekenhuismateriaal van vervlogen tijden. De kapel heeft vroeger immers nog dienst gedaan als hospitaal. In een nis voel je de sfeer van een veldhospitaal uit de wereldoorlog. Bedoeling is de grote thema’s van de levenscyclus te evoceren : geboorte en dood, begin en einde. Ideaal voor deze periode tussen het einde en het begin van een nieuw jaar, tevens ook de donkerste periode van het jaar.Dit alles in één ruimte zorgt er natuurlijk voor dat het bezoekje vrij vlug is afgerond. Ook al mag je even de torentrap bestijgen om je daar te laten verrassen door enkele kleine beelden in onoogelijke nisjes. Daarom hebben de makers van de installatie, Emilie de Vlam (choreografe) en Bart Gabriël (fotograaf) gezorgd voor 2 bijzonder bezoekersmomenten om het hele concept wat meer tot zijn recht te laten komen.Op donderdag 30/12 kan je er om 20u30 terecht voor een korte nocturne, de Poolnacht. De makers zullen een korte perfomance in de installatie brengen, zonder muziek of veel tamtam. Met als enige bedoeling de mysterieuze belevenis van deze beweeglijk ruimte te versterken. (inkom 5 euro)Op oudejaar is er vanaf 20u een eindejaarsnocturne, een klein festivalletje met wat akkoestische muziek, warme soep en een lammetje dat gebraden wordt. Gezelligheid troef dus voor wie geen verplichtingen heeft om met familie of vrienden aan een lange feestdis aan te schuiven. Ideaal voor wie zich eerst nog even rustig wil genieten in deze mystieke oase alvorens uit de bol te gaan op één van de vele nieuwjaarsfeestjes. (inkom 2 euro)Wie dus tussen alle feestdrukte in even wil verademen in een verrassende en mysterieuze ruimte, op naar de Norbertijnerkapel in het Patershol. Als je de weg vindt en dapper genoeg bent om de grote poort open te duwen natuurlijk!Van Einde naar BeginLAV-O-MATIK sectie 5Een installatie van Emilie de Vlam en Bart Gabriël in de Norbertijnerkapel, Drongenhof (Patershol) van 14u tot 18uInkom: 2 euroTIP:Gelieve u warm te kleden!

Nieuws generiek
urgent.fm

Voices of Greenland

Tentoonstelling “Voices of Greenland”Huis van Alijn – 19/11 tot 31/01/05Vooruit Geluid Festival – Etoiles Polaires van 1/12 tot 9/12+ Films in Studio Skoop van 25/12 tot 2/12De tentoonstelling over de Inuït en het leven in het barre Groenland in het Huis van Alijn loopt parallel met het Vooruit Geluid Festival “Etoiles Polaires”. Op het festival krijg je muziek, beeldende kunst, performances en films voorgeschoteld van gasten uit het Hoge Noorden, gaande van Noorwegen en IJsland tot Canada en Groenland. In het Huis van Alijn kom je meer te weten over de cultuurgeschiedenis van Groenland van de prehistorie tot nu. Zij hebben daarvoor samengewerkt met het Nationaal Museum van Groenland.Eigenlijk kan je alle activiteiten zien als een totaalconcept om kennis te maken met de mensen uit het Noorden. Velen hebben een stereotiep beeld over “die eskimo’s uit de poolstreek”. Met de tot de verbeelding sprekende iglo’s, de ijsvlakten, ijsberen en hondensleeën. Maar ook met de minder mooie kanten, zoals de onmenselijk koude temperaturen en de walvis- en zeehondenvangst. Het beeld dat die mensen leven in een ander soort wereld, één met de natuur en afgesloten van alle moderne ontwikkelingen, zonder computer en andere technische snufjes. Met het Festival en de tentoonstelling willen de Vooruit en het Huis van Alijn dat clichébeeld doorbreken. Films, foto’s, performances en muziek tonen een andere, meer moderne kant van de cultuur. De tentoonstelling geeft een realistisch beeld van het leven van de mensen daar nu en in het verleden. De tentoonstelling is echt maar een proevertje. In de kapel van het Huis van Alijn liggen archeologische vondsten en artefacten uitgestald. Het meest bizare is een sneeuwbril avant la lettre, met op de plaats van de ogen niet meer dan een streepje uitgespaard om door te zien. Daarnaast vind je ook nog wat nostalgisch materiaal van begin vorige eeuw, zoals een foto van de eerste” boysband” die in 1964 een singeltje opnam, The Eskimo’s. (What’s in a name) Verschillende televisieschermen tonen foto’s en documentaires van Groenland vroeger en nu. Het mooist zijn de foto’s van pater Franz Van de Velde. Deze Belgische pater trok in de jaren 1930 naar één van de meest noordelijke missieposten in Groenland. Hij bleef er 50 jaar en bracht geregeld verslag uit aan het thuisland. De foto’s tonen het harde leven van de Eskimo’s in die streek. Voor de tweede wereldoorlog was Groenland immers nog erg geïsoleerd. De levensstijl was door de isolatie en onherbergzaamheid van het gebied heel anders dan hier in Europa. Je ziet er beelden van ingeduffelde mensen met verweerde gezichten, hondensleeën en iglo’s. Een ware cultuurshock vergeleken met de foto’s van Philip Bogaert die in 1975-‘76 naar Groenland reisde. Hier zien we jongeren in spijkerbroek, appartementsblokken en houten huizen, wegen die aangelegd worden, allemaal erg vergelijkbaar met het leven hier in die tijd. Leuk is ook een geënsceneerde film van de poolreiziger Knud Rasmussen uit 1933!De tentoonstelling is klein, maar daarom geen mager beestje. Ik heb er toch wel even rondgehangen. Er is immers een handige catalogus met zeer veel achtergrondinformatie over de uitgestalde objecten (die je trouwens ook kan raadplegen op de website). En de fotoshows en documentaires zijn ook wel een paar minuten stilstaan waard. Toch mag je niet vergeten dat deze tentoonstelling enkel een voorsmaakje wil geven. In 2006 zal er een grote tentoonstelling gewijd worden aan het leven van pater Franz Van de Velde die ik daarnet vernoemde, met heel veel beeld- en archiefmateriaal. De mensen van het museum raden dan ook aan om te tentoonstelling te bezoeken als aanvulling op de grote tentoonstelling, die nu over het circusleven gaat. Ofwel ga je eens gratis kijken op een zondagmatinee (van 10u tot 13u). En op 30 december kan je deelnemen aan een poëziewandeling “Poëzie uit het Hoge Noorden.” In het kader van de Donderdagavondnocturnes. Bovendien kan je de tentoonstelling niet loskoppelen van de ontelbare andere activiteiten van het “Etoiles polaires” festival in de Vooruit.Je kan daar een heleboel nieuwe dingen gaan ontdekken. Het loopt van 1 tot 9 december. Al eens keelzangers aan het werk gezien? Naast muziek is er ook een volledig filmprogramma uitgewerkt. De meeste films kan je in de Studio Skoop gaan bekijken en er is in de Vooruit zelfs een gratis kortfilmavond. En wie gratis nog andere dingen wil ontdekken kan meedoen aan de affichewedstrijd “Hang een eskimo op en win”. De affiche kan je ophalen in het bespreekbureau van de Vooruit. En als je je naam en adres achterlaat en de affiche voor je venster hangt, maak je kans op cd’s, ticketten, dagkaarten en last but not least een passe partout. Op 30 november worden de winnaars bekend gemaakt. Snel zijn is de boodschap.

Nieuws generiek
urgent.fm

Real Women Have Curves

Mannen hebben ballen, vrouwen hebben rondingen.Tot zover het voor de hand liggend verschil tussen beide geslachten. Of ze elkaar ook op andere vlakken ooit zullen begrijpen dat moet de wetenschap nog bewijzen. De aarde wordt voor 54% bevolkt door vrouwen, in de filmwereld vertegenwoordigen ze amper 2%. Het ideaalbeeld dat de media ons voorschotelt is er eentje van graatmagere topmodellen die zich achter een luciferstokje kunnen verbergen. Maar de realiteit is anders. Welgevormde rondingen, geboortestrepen en cellulitis dat zijn karakteristieken van dames die in de (echte) wereld leven. In “Real Women Have Curves” staat de doorsnee vrouw, haar figuur en denken centraal. De ietwat mollige Amerikaanse teenager met Mexicaanse roots Ana (America Ferrera) begint aan een nieuw hoofdstuk in haar leven. Na vandaag zegt ze de middelbare school vaarwel. Wat de toekomst brengt dat weet ze nog niet. Het liefst wil ze verder studeren, en als het even kan aan de universiteit van Columbia. Maar haar ouders, vooral haar moeder Carmen, zien dat niet zitten. Carmen vindt dat haar dochter nu financieel moet bijdragen in de kosten. De tijd van studeren is voorbij, wat nu telt is familie. Ana geeft haar droom op en gaat werken in het bedrijf van haar zus Estela (Ingrid Oliu). Voor een prijs van 18 dollar maken ze met naald en draad jurken. Die jurken wisselen vervolgens voor de som van 600 dollar van eigenaar. Echt eerlijk is het dus niet, maar het is nu eenmaal realiteit. Het enige wat Ana mag doen is de jurken strijken. Ondertussen luistert ze naar de verhalen van de vrouwen en negeert ze de opmerkingen van haar moeder over haar gewicht en voorkomen. Het is een fata morgana dat de ideale vrouw bestaat. Iedereen droomt er wel van. Alleen mogen we ons niet vastklampen aan dat droombeeld. Uiteindelijk zijn we meer gebaat met iemand die leeft. De curves waarnaar de titel verwijst slaan zowel op de rondingen van de vrouw als op haar denken. Ana voelt zich goed in haar vel en waarom zou ze veranderen als ook Jimmy haar graag ziet. Ze is echt en dat is wat telt. Ana is een meid die gerespecteerd wil worden voor wie ze is en niet door hoe ze eruit ziet. Bovendien zou ze zichzelf niet zijn als ze plots enkele kilo’s lichter zou wegen. Het klinkt als een groot cliché maar iemand liefhebben begint door jezelf eerst graag te zien. Latino-films zijn een schaars goed. Tot de bekendste behoren “Y Tu Mamá También” (2001), “Como Agua Para Chocolate” (1992), “Selena”(1997) en “Frida” (2002). Het zouden er meer mogen zijn. Wat deze film siert is eenvoud en eerlijkheid. De vertolkingen zijn oprecht. De overbezorgdheid van haar moeder is iets wat we allemaal herkennen. Ze geeft kritiek op hoe haar dochter loopt, met wie ze omgaat, wat ze eet en doet. Daarnaast vreest ze de chisum, de roddel van de praatzieke medemens. Verder studeren is nergens voor nodig. Koken, wassen, plassen, het opvoeden van kinderen en zorgdragen voor haar toekomstige man dat kan ze haar dochter zelf wel leren. Carmen is thuis de baas, maar uiteindelijk moet de vader nog zijn zegen geven. La mama heeft het moeilijk dat haar klein meisje niet meer klein is. Bovendien maakt ze ook een change of life mee waar ze zelf moeilijk kan aan wennen. Zowel Ferrera als Ontiveros werden op het Sundance Film Festival bekroond voor hun vertolking. Oh, en wie een mondje Spaans kan die mag ons gerust laten weten wat er allemaal in de Spaanse featurette wordt verteld. Enige ondertitels waren hier geen overbodige luxe.De extra’s:- Audio commentaar van America Ferrera en Lupe Ontiveros- Audio commentaar van Patricia Cardoso, Josefina Lopez, George Lavoo- 1 deleted scene- Featurette (8 min.)- Featurette (15 min.)

Nieuws generiek
urgent.fm

Robin Hood Prince Of Thieves

Elke generatie heeft wel zijn eigen filmversie over de levenswandel van Robin Hood. De bekendste vertolkingen zijn die van Errol Flynn in “Adventures Of Robin Hood” (1938), de prachtige Disney-versie (1973) en de incarnatie van Sean Connery in “Robin and Marian” (1976). Daar mag je zeker Kevin Costners interpretatie aan toevoegen. Met “Robin Hood Prince Of Thieves” (1991) bereikte hij opnieuw een hoogtepunt zijn carrière. Hoogtepunten die de laatste jaren enorm zeldzaam zijn geworden. Na de schitterende (en vooral lange) dvd-release van “Dances With Wolves” kunnen Costners fans nog eens wegdromen dankzij deze speciale editie dvd. Robin of Locksley (Kevin Costner) vecht in Jeruzalem tegen de Moren. Van vechten komt er niet veel meer in huis. Robin zit namelijk met andere lotgenoten zoals Azeem (Morgan Freeman) in de cel. Ze wachten op hun executie. Door een heldhaftige daad kunnen de twee vluchten naar Robins thuisland. Het leven in Engeland is echter niet meer zoals Robin het zich herinnert. Koning Richard is op kruistocht waardoor de sheriff van Notthingham (een sublieme Alan Rickman) vrij spel krijgt. De sheriff regeert als een tiran. Zijn tegenstanders ruimt hij zonder pardon uit de weg. Eén van die tegenstanders is Robins vader. Robin zelf wordt gebombardeerd tot een voortvluchtige. Hij zoekt zijn toevlucht in de bossen van Sherwood. Daar loopt hij Little John (Nick Brimble) en Will Scarlett (Christian Slater) tegen het lijf. De voortvluchtige verandert in de legendarische held die steelt van de rijken en de buit geeft aan de armen. De meerderheid van de buit komt uit de schatkist van de sheriff en die kan daar absoluut niet met lachen. Zeker niet wanneer Robin zijn oog laat vallen op Marian (Mary Elizabeth Mastrantonio), de liefdesinteresse van de sheriff. We moeten niet vertellen dat er vaak nogal nonchalant wordt omgesprongen met het opschrift speciale editie. Het aantal extra’s op deze dvd ziet er spectaculair uit als je afgaat op de hoes. Maar uiteindelijk zijn de extra’s vrij beperkt. Je krijgt twaalf minuten extra beeldmateriaal, wat mooi is meegenomen. Maar het is geen The Lord Of The Rings. De audio commentaar is interessant al hebben we sommige zaken vroeger gehoord. Een jongere Pierce Brosnan is gastheer in een documentaire over deze legende. Echt veel nieuws halen we niet uit die documentaire. Alleen dat er niemand ooit één seconde aan dacht om Kevin Costner in een groene panty te steken. Behalve dan als grap. Het zou toch geen zicht zijn. De extra’s zijn niet overweldigend en enkele aangekondigde extra's op de dvd-hoes staan er niet eens op! Gelukkig is dat wel het geval voor de film zelf. Waarom werkt deze Robin Hood-versie? Wie zal het zeggen. De cast is zeker een grote troef. Costner brengt zijn personage met enorm veel naturel tot leven. Zijn Robin Hood is voor de rijpere jeugd wat Legolas is voor jongeren. Morgan Freeman is fantastisch en je houdt het haast niet voor mogelijk maar Alan Rickman is nog fantastischer. De man is gewoon heel goed in slecht zijn. Het kijken naar deze Robin Hood-film is daardoor een festijn. De prachtige muziek is van de hand van Micheal Kamen, de componist die onlangs is overleden. Naast zijn betoverende score is hij medeverantwoordelijk voor het enorme succes dat zanger Bryan Adams nog altijd heeft dankzij die monsterhit “Everything I Do I Do It For You”. Kamen noemt het een werk van liefde. En dat is het ook. “Robin Hood Princes Of Thieves” is ideaal materiaal voor deze koude winterdagen als je met je partner in de zetel wilt liggen knuffelen. De extra’s:- Audio commentaar Kevin Costner en Kevin Reynolds- Audio commentaar Morgan Freeman, Christian Slater , producenten Pen Densham en John Watson- De legende van Robin Hood gepresenteerd door Pierce Brosnan (32 min.)- One on one interviews (20 min.)- Bryan Adams live in Slane Castle met Everything I Do I Do I Do It For You- Cast & Crew- Trailer

1 2 3 4 5
6
7 8 9 10 11
luister nu:
Nightfalls Radio
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×