In het verleden hebben we al een aantal films gezien waarin we worden verleid met de meeste heerlijke bereidingen die het Pavlov-effect veroorzaken. Zo heb je bijvoorbeeld de rode paprika’s van Penelope Cruz in “Women On Top”, in “Yin shi nan nu” (1994) van Ang Lee staan de ingrediënten symbool voor het leven, en Juliette Binoche doet je zintuigen tintelen in “Chocolat” (2000). Michael Hofmann heeft ook een recept en heeft dat omgetoverd tot de film “Eden” (2006).
Het cliché stelt dat de liefde van een man door de maag gaat. Gregor (Josef Ostendorf) is een grote man met een grote maag. Hij is een eenzaad, wat ecentriek maar een master chef. Koken in zijn dada, en hij doet dat op een vrij erotiserende manier. Naast Gregor zie je Eden Drebb (Charlotte Roche). Als echtgenote, moeder en dienster leidt ze een nogal grijs bestaan. Dat verandert wanneer Gregor haar laat kennismaken met zijn hot cuisine.
Cineast Michael Hoffmann toont ons hoe feestelijk het bereiden van een schotel wel kan zijn. Het eten en niet zozeer een levensles staat centraal in zijn film. Hij krijgt daarbij de steun van zijn hoofdrolspelers die culinaire hoogtepunten beleven. Charlotte Roche kent aanvankelijk een valse start maar gaandeweg palmt ze je in als ze zich overgeeft aan de kookkunsten van de meesterkok. Hun honger werkt aanstekelijk, wat niet bevordelijk is voor jouw eigen goesting naar al dat lekkers. Al kan Hoffmann de interesse in dit verhaal niet tijdens alle gangen sterk houden. Voldaan ben je zeker na het bekijken van de film, en je hebt best een pilletje binnen handbereik voor een eventueel opgeblazen gevoel.