Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Superman Returns

“Look up in the sky, see? It's a bird. It's a plane. No, it's... .” wat het is, blijft onbeantwoord maar de aandachtige filmkijker die kent het antwoord. Na jaren van afwezigheid zweeft Superman, de man van staal, opnieuw doorheen het luchtruim, en wandelt hij incognito tussen de gewone stervelingen als de iet wat sullige journalist Clark Kent. In zijn kielzog volgt zijn grote liefde Lois Lane en aardsrivaal Lex Luther. Het is de tijd van de heropstanding in Hollywood denk maar aan Batman, Terminator en James Bond. De nieuwste incarnatie heet dan ook toepasselijk “Superman Returns”.Vier jaar geleden ontdekken wetenschappers restanten van Krypton, de thuisplaneet van Superman. De man van staal wil met eigen ogen zien of er nog anderen de explosie hebben overleefd. Na vier jaar keert de man in het blauwe pak en rode cape terug naar de aarde. In die tijd is er het een en ander veranderd. De grootste verandering is dat zijn eeuwige liefde Lois Lane moeder is geworden. Ondanks een winnend journalistiek artikel “Waarom de wereld Superman niet nodig heeft”, is haar liefde voor hem nooit kleiner geworden. Wie en wat ook niet is veranderd is Lex Luther. Hij wil nog steeds de wereld veroveren of beter hij wil een nieuwe wereld maken. Hij doet dat met de hulp van diamanten die eigendom zijn van Superman en die is daar natuurlijk niet zo gelukkig mee. Bryan Singer heeft voor deze wederopstanding het derde deel van X-Men aan zich voorbij laten gaan. Je kan het hem niet kwalijk nemen dat hij voor een nieuwe uitdaging kiest (al had ik een beter sluitstuk van die trilogie verwacht). Je neemt hem ook niet kwalijk dat hij een deeltje X-Men met zich heeft meegenomen namelijk acteur James Marsden (bekend als Cyclops). Singer veranderde bij zijn aantreden het geweer van schouder, en overtuigde de producenten welk verhaal ze moesten vertellen (de link tussen de oude films en de huidige maatschappij, wat componist John Ottman ook perfect weergeeft in zijn mix tussen eigen werk en het bekende thema van John Williams). Singer is ook verantwoordelijk voor de herrijzenis van Marlon Brando. De overleden acteur speelt in de oorspronkelijke “Superman” (1978) Jor-El, de vader van Superman. Singer ging grasduinen in de archieven en vond er een pak ongebruikte filmbeelden die hij tenvolle benut. De onbekende Brandon Routh treedt in de voetsporen van Christopher Reeve als de held van dienst. Hij haalde het van een pak bekende koppen zoals Nicholas Cage. Zoveel ervaring heeft Routh niet (je kent hem misschien uit een aflevering van “Will & Grace”) maar hij trekt moeiteloos het pak aan. De bijhorende haarsnit en ‘Kenny-curle’ maakt hem compleet. Maandenlang heeft de acteur geoefend op zijn lift off en manier van vliegen zodat het allemaal heel naturel overkomt. Zelfs zijn gevoelige kant schrikt hem niet af. Dat is merkbaar als hij praat met Lois: “You wrote that the world doesn't need a saviour, but every day I hear people crying for one.” Zeg dus niet zomaar een lege spierbundel of hete brok tegen deze held. “There’s no impression as the first impression” vertelt Singer en gelijk heeft hij. Hij heeft de juiste Superman gevonden, maar actrice Kate Bosworth (“Blue Crush”) kan als Lois Lane niet overtuigen. Het is pas halfweg de film dat je enige sympathie voor haar krijgt, en dat dankt ze vooral door haar moederinstinct dat naar bovenkomt. De magie tussen hem (Superman), hem (Clark) en haar kan een extra dosis power gebruiken. Dat wordt dan iets voor de sequel. Power dat heeft Kevin Spacey dan weer teveel als de duivelse Lex Luther. Zijn malice is steeds teveel van het slechte, en daardoor absoluut niet meer geloofwaardig, zelfs voor een Superman-film. Is deze film nu goed of slecht, het is kantje boordje. Zeker is dat de cast en crew een nieuw stevig fundament hebben gelegd waarop gebouwd kan worden. De extra's:- Deleted Scenes- Documentary- Requiem for Krypton: The Making of Superman Returns- Jor- El weer tot leven brengen- Outtakes- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

Lucky Number Slevin

In “Lucky Number Slevin” vertelt Josh Hartnett dat hij lijdt aan adorexia. Het is een ingesteldheid waarbij hij in plaats van panikeren over datgeen wat er met en rond hem gebeurt, hij gewoon de dingen laat gebeuren en kijkt wat de uitkomst daarvan is. Of dat een gezonde manier van leven is, is twijfelachtig want Hartnett heeft als Slevin in deze film meer tegenslag dan de filmtitel laat vermoeden. Hij is de jongeman op de verkeerde plaats, op het verkeerde moment en met het verkeerde nummer. Of schuilt er meer achter dit alles... Slevin (Josh Hartnett) wordt per vergissing verward met Nick, een goede vriend van hem. Daardoor belandt hij in het bureau van The Boss (Morgan Freeman). Die vertelt hem dat hij hem nog een kleine 100.000 dollar schuldig is. Dat geld heeft Slevin niet, maar er is een alternatief. De zoon van The Boss werd recent vermoord waardoor de strijbijl met The Rabbi (Sir Ben Kingsley) wordt opgegraven. Als Slevin de zoon van The Rabbi vermoordt, is zijn schuld vereffend. Iemand vermoorden doe je niet zomaar. Detective Brikowski (Stanley Tucci) en de beruchte moordenaar Mister Goodkat (Bruce Willis) houden Slevin voortdurend in de gaten. Onlangs heb ik Josh Harnett aan het werk gezien in “The Black Dahlia”. Zowel de film als de vertolking van Harnett, samen met die van Scarlett Johansson en Aaron Eckhart, misten iets wat die film van Brian De Palma nog beter had kunnen maken. Met dezelfde gemengde gevoelens zit ik na het bekijken van “Lucky Number Slevin”. De film is goed maar net niet goed genoeg, want opnieuw ontbreek dat extra element op alle vlakken. Het scenario van Jason Smilovic doet sterk denken aan oude gangsterfilms, een vleugje “Ocean’s Eleven” en “Layer Cake”, en werd geschreven met pakweg Quentin Tarantino in het achterhoofd maar dan zonder al teveel bloedvergieten. Het bijhorend thema “Kansas City Shuffle” gezongen door J. Ralph draagt bij tot die hele sfeer. Trouwens, de film had ook beter Kansas City Shuffle geheten want dat past gewoon veel beter. Alles en iedereen is op de één of andere manier verbonden met elkaar, alleen weten we niet precies hoe en waarom. Wat je min of meer zal bijblijven zijn de momenten zoals de eerste ontmoeting tussen Slevin en zijn buurmeisje, gespeeld door Lucy Liu, die suiker komt vragen en waarom The Rabbi houdt van “North By Northwest”. De lekkernij die jouw aandacht op het verhaal en de personages moet vasthouden, zijnde het plegen van een Kansas City Shuffle, is net onvoldoende uitgewerkt om de spanning en de interesse hoog te houden. Als je dan toch aan die allesverklarende finale komt, dan lijkt het wel of Smilovic jouw als kijker gewoon onderschat, ondanks wat Sir Ben Kingsley ook beweert in de extra’s. Voor Lucy Liu gaat het dan weer meer over een liefdesverhaal. Het gaat over de grijze lijn die bestaat tussen liefde en haat, en die lijn zie je tussen alle personages, al is dat niet altijd even zichtbaar. Zichtbaar of niet, het algemene waw-gevoel (in de lijn van “The Sixth Sense” of “The Usual Suspects”) kon dus veel beter. Dat kan je ook zeggen van de vertolkingen. Regisseur Paul McGuigan (“The Acid House”) kan rekenenen op de medewerking van een mooi cast met klinkende namen zoals Bruce Willis, Morgan Freeman, Sir Ben Kingsley, Lucy Liu en Stanley Tucci. Geef deze acteurs betere dialogen en dan zit je al een stap dichter bij een winnaar. Het is wel opvallend dat de naam van Josh Hartnett als eerste van de credits rolt. Hij speelt weliswaar de hoofdrol maar de jonge acteur moet zichzelf toch nog bewijzen. Deze keer loopt hij in het begin van de film vooral rond met niets anders dan een badhanddoek rond zijn middel, iets wat de meisjes vooral leuk zullen vinden, maar uiteindelijk wil je bij zo een film meer dan enkel naar een mooie jongen kijken, me dunkt. Of is Hartnett als acteur gewoon het element waarover ik het had dat tekort schiet... . De extra’s:- Deleted scenes- B-roll- Interviews- Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

The Green Mile

Bij het horen van de naam Stephen King denk je spontaan aan horror, bloed, moord en andere praktijken die je liever niet zelf meemaakt. Toch schrijft deze auteur niet louter zulke verhalen. Vaak bevatten zijn werken een bovennatuurlijk element zonder dat ze de houvast met het menselijke aspect verliezen. Dat maakt de verhalen meer aanvaardbaar en vooral ook meer verfilmbaar en toegankelijker. Denk maar aan “Hearts In Atlantis”. Eén van die verfilmde werken is ook “The Green Mile” (1999). Deze film werd nog eens uitgebracht op een speciale dubbele dvd.Paul Edgecomb vertelt aan zijn vriendin Elaine Connelly over een belangrijke periode in zijn leven. Enkele jaren geleden werkte hij als hoofdcipier in de gevangenis van Cold Mountain. Samen met zijn collega’s begeleidt hij ter dood veroordeelden naar de elektrische stoel. In die tijd heeft niemand zoveel indruk op hen gemaakt als John Coffey. Deze zwarte reus werd veroordeeld voor de moord op twee zussen van negen jaar oud. Maar er is twijfel bij de mannen, want het karakter van deze moordenaar komt absoluut niet overeen met de daden die hij gepleegd zou hebben. In de periode voorafgaand aan de executie beleven zowel de bewakers als de gevangenen een ervaring die ze voor de rest van hun leven nooit zullen vergeten. “The Green Mile” geeft een onverwacht gevoel van tevredenheid. Onverwacht, want een goed gevoel overhouden aan een film over de dood en de elektrische stoel klinkt contradictorisch. Dat gevoel komt vooral door de vele emoties die de personages en de kijker beleven. Het is alsof je zelf iets hebt gedaan waarvan de wereld beter is geworden.Onze dankbetuigingen daarvoor gaan in de eerste plaats naar regisseur Frank Darabont. Hij debuteerde in 1994 met het innemende en beklemmende (en voor sommigen onuitspreekbare) “The Shawshank Redemption”. Darabont gebruikt voor “The Green Mile” eenzelfde look, stijl en tempo als bij zijn debuutfilm. Voor Darabont is de aanwezigheid van een referentiepunt met de werkelijke wereld heel belangrijk. Daardoor accepteren we immers makkelijker datgene wat er op het scherm gebeurt en voelen we tevens een grotere betrokkenheid. Dat is volgens hem de grote sterke in dit verhaal van Stephen King. Tijdens de productiebeelden zie je Darabont ook helemaal opleven en meeleven met wat zijn cast allemaal voor de camera doet.Die cast levert prachtig werk af, Tom Hanks en Micheal Clarke Duncan voorop. De rol van hoofdcipier met een pijnlijke lies zit Tom Hanks als gegoten (wat je bijvoorbeeld niet van hem kunt zeggen in “The Da Vinci Code”).Micheal Clarke Duncan kennen we ondertussen als de grote reus uit tal van films zoals “Planet Of The Apes” en “The Island”. Dat hij de rol van Coffey vertolkt, dankt hij vooral aan Bruce Willis. De twee speelden het jaar ervoor samen in “Armageddon” en het is Willis die Duncan voorstelde aan Darabont. Micheal Clarke Duncan houdt zelf mooie herinneringen over aan deze film die hij een triomf van de liefhebbende zachtaardigheid noemt. Lief en zachtaardig kan je Doug Hutchison als de hatelijke Percy Wetmore niet noemen. De acteur noemt zichzelf “the shithole of the piece” en dat is hij echt wel. Je zou hem zelf op de elektrische stoel willen vastbinden. Ik heb zijn personage tijdens de film dan ook meermaals vervloekt. Daarnaast is er ook een bijzondere rol weggelegd voor Mr. Jingles. Dieren zijn altijd schattig, en kunnen makkelijk iemands hart veroveren. Bij deze muis is dat niet anders. “The Green Mile” is dus zeker een aanrader voor wie nog eens gedurende twee uur allerlei emoties wil beleven. De extra’s- Audio Commentaar Frank Darabont- Extra scènes- Documentaire: Walking the mile: the making of The Green Mile- Stephen King storyteller- Acting on the Mile- The magic of the Mile- The art of adaptation- Designing the Mile- The tail of Mr. Jingles- Tom Hanks makeup tests- Micheal Clarke Duncan screen test- The teaser trailer: a case study- Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

Bandidas

Wat krijg je als je twee Latinodiva’s bij elkaar brengt? Het antwoord is “Bandidas”. De 2 diva’s zijn Penelope Cruz en Salma Hayek. Zij springen in deze film op hun paard en enkele mannen, terwijl ze ondertussen hun geweren laten knallen en banken overvallen. Waarom ze dat doen lees je hieronder. Cruz en Hayek spelen de rollen van Sara en Maria. Ze zijn elkaars tegenpolen. De ene komt uit een rijke familie, de andere uit een veel armere. Wat ze gemeeschappelijk hebben, is hun Mexicaanse afkomst en wraakzucht. Wraakzucht omdat de vader van de ene werd vermoord, en het land van de andere werd afgepakt. De meiden nemen wraak op de dader door al zijn banken te overvallen. Net als Zorro en Robin Hood geven ze het geld aan de armen. De dames worden de schrik van het Wilde Westen, én de wilde droom van een politie-inspecteur die hen moet opsporen en arresteren. Maar dan mag hij niet vallen voor de charmes van de dames. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Je beseft van de eerste minuut al dat deze film nooit gemaakt zou geweest zijn als één van de leading ladies haar kat had gestuurd. Het feit dat ze beiden wel meedoen, is echter geen garantie op succes want deze “Bandidas” is verre van de ideale western. Ofwel ligt het aan mijn tv-toestel, ofwel is de geluidskwaliteit van de dialogen bij deze film heel zwak. Je ziet en hoort dat het merendeel gewoonweg is gefilmd in een slechte filmstudio.Zowel Cruz als Hayek tonen zich niet van hun beste kant. Ze forceren net te veel op het vlak van humor, terwijl de echte humorist acteur Steve Zahn (“Sahara”) in de kou blijft staan. Toegegeven, de man zal niet klagen dat hij de twee uitgebreid mag kussen. Maar daar heeft de kijker weinig boodschap aan. De extra’s:- Making Of “Bandidas”- Interview met Salma Hayek en Penelope Cruz- Trailer
Nieuws generiek
urgent.fm

Body Heat

De film noir is terug een geliefkoosd genre in filmland. Brian De Palma waagt er zich aan met “The Black Dahlia”, een verfilming van het boek van James Ellroy. Alleen is de uitwerking niet wat het moet zijn door de flauwe vertolking van de hottie wannabe acteur Josh Harnett. Een veel betere uitwerking van het genre zie je in de film “Brick” met Joseph Gordon-Levitt, de ster uit “Mysterious Skin”. Op dvd keren we terug in de tijd met “Body Heat”, een film noir uit 1981 van Lawrence Kasdan (“The Big Chill”).Ned Racine (William Hurt) leeft en werkt als een eenvoudige stille advocaat ergens in de Amerikaanse staat Florida. Hij zit samen met zijn landgenoten midden in een hittegolf. Maar er is nog iets dat de temperatuur doet stijgen. Of beter: nog iemand, namelijk Matty (Kathleen Turner). De twee beleven een passionele affaire. Maar zoals vaker het geval is, is er ook nog een derde partij namelijk de echtgenoot van Matty. De vraag is dan ook of Ned en Matty elkaar zo graag willen dat ze bereid zijn om hem te vermoorden. Een film met een stomende titel als “Body Heat” moet wel een aantal stomende liefdescenes bevatten. Componist John Barry zorgt voor de passende sensuele muziek. De toenmalige onbekende actrice Kathleen Turner toont wat je moet verstaan onder de term femme fatale. William Hurt kennen we vooral door zijn vrome filmrollen zoals die in “The Village”, maar hier kan hij onmogelijk aan de verleiding weerstaan. Klein maar leuk detail is dat de twee acteurs naakt op de set rondliepen zodat iedereen kon ‘wennen’ aan al dat menselijk vlees. Welk vlees dat precies is dat kan je voortaan bekijken op dvd. De extra’s- Deleted Scenes- Interviews- The Plan- The Production- The Post Production- Short movie- Trailer
Nieuws generiek
urgent.fm

The King

Elvis Valderez (Gael Garcia Bernal) heeft het avontuur op het water vaarwel gezegd, nadat hij eervol is ontslagen bij de Amerikaanse navy. Elvis gaat een nieuwe uitdaging tegemoet. Hij gaat op zoek naar zijn vader die hij nog nooit heeft ontmoet. Die vader (William Hurt) volgt tegenwoordig samen met vrouw en kinderen de weg van God. Hij wil niet dat Elvis zijn ideaal gezinsbeeld kapot maakt, en is niet gelukkig als zijn zoon valt voor Malerie (Pell James). Eer uw vader en uw moeder staat er in de bijbel, en sommige zaken (lees taboes) kunnen echt niet door de beugel. Elvis en Malerie houden zich daar niet aan, en dat heeft verstrekkende gevolgen. Het scenario van James Marsh en Milo Addica (van onder andere “Monster’s Ball”) is slim geschreven. Je ziet en voelt hoe Elvis zich geleidelijk aan in nesten werkt, en hoe het verhaal een vrij donkere richting uitgaat. Vertellen hoe dat gebeurt ga ik niet doen, want te veel weten is nooit goed. Het tempo is vrij traag en het verhaal wordt vrij donker, maar dat zorgt er wel voor dat je blijft kijken. Dat komt ook grotendeels door de geslaagde vertolkingen.William Hurt houdt met zijn vertolking de kerk in het midden. Hij predikt bijvoorbeeld de waarde van eerlijkheid maar tegelijk kan je hem betichten van onverdraagzaamheid en hypocrisie. Zo vertelt hij dat Elvis een zonde is uit zijn verleden. Dat is nu niet meteen iets wat je iemand graag hoort zeggen over jezelf. Paul Dano (bekend van “Little Miss Sunshine”) speelt de goede zoon die oprecht en vol eerbied de juiste weg wil blijven volgen, ook al vraagt dat veel inspanningen van de jongeman. Het meeste krediet gaat natuurlijk naar Gael Garcia Bernal. De ster uit “Y Tu Mama Tambien” is hot en gewild in Hollywood. Tot nu toe heeft hij zich nog niet laten verleiden tot één of andere rol in een grote blockbuster, die hem ongetwijfeld een vette loonbrief zou opleveren. In afwachting daarvan timmert hij verder aan zijn carrière met rollen in “Babel” en “The Science Of Sleep”. Zijn rol in “The King” past perfect in de weg die de acteur bewandelt. Dat levert hem de verdiende waardering op, en dat brengt hem evengoed naar het licht. Als dat nog niet is gebeurd tenminste. De extra's:- Audio commentaar James Marsh en Milo Addica- Verwijderde scènes- Trailer
Nieuws generiek
urgent.fm

The Lake House

Met “The Lake House” zien we Sandra Bullock en Keanu Reeves nog eens samen in een film. Dat is geleden van 1994, toen ze in “Speed” met een bus als tikkende tijdbom mag rondtoerden. Van bommen en een hoog tempo is geen sprake in “The Lake House”. Het zou wat ongepast zijn voor een romantisch drama. Deze film is ideaal voor wie houdt van een herfst- en wintergevoel. Kate Forster (Bullock) en Alex Wyler (Reeves) wonen elk apart in hetzelfde huis aan een meer. Op zich is dat niets bijzonders. Ook niet dat zij leeft in 2006 en hij in 2004. Wat wel bijzonder is, is dat de twee met elkaar kunnen praten, ongeveer toch. Ze schrijven brieven naar elkaar via de brievenbus die staat aan dat lake house. Tussen de twee groeit de romantiek, alleen is er dus dat detail van tijd, een klein detail volgens Kates moeder. Samen proberen Kate en Forster uit te vissen hoe ze elkaar dan toch ergens zouden kunnen ontmoeten, als ze elkaar tenminste nog niet zijn tegengekomen zonder dat ze het zelf beseffen.Ik moet bekennen, ik heb genoten van “The Lake House”. Ik was wel de draad compleet kwijt door dat tijdsverschil, maar ik heb me volledig laten meeslepen door de twee acteurs. Op zich vragen hun respectievelijke rollen niet veel inspanning, maar het zoetzemerige moet je goed kunnen verkopen. Vooral de achtergrond rond het personage van Reeves, onder andere de hele geschiedenis met zijn vader (gespeeld door Christopher Plummer) en de betekenis van het huis op zich, zijn dingen die intrigeren en waarvan je het fijne wilt weten. Bullock krijgt de hulp van de Nederlandse Willeke Van Ammerlrooy, die haar moeder speelt.Verder kunnen de twee rekenen op een aantal mooie gedachten en visies op liefde en romantiek. Zo vraagt Kate aan Alex dat hij stopt met schrijven zodat ze hem kan loslaten, omdat hun ‘relatie’ onmogelijk en onbestaand is. Het deed me zowaar denken aan de uitspraak van Rachel Weisz in “The Constant Gardener”. Componiste Rachel Portman zorgt voor serene muziek gemixt met een pak betoverende songs van onder andere Carla Bruni en The Clientele. Die laatste blijven zeker hangen met hun “I Can’t Seem To make You Mine”. De extra’s:- Weggelaten scènes- Trailer
Nieuws generiek
urgent.fm

Seinfeld 7

Het zevende seizoen van “Seinfeld” is het laatste seizoen van co-bedenker Larry David. Nadien maakte hij de speelfilm “Sour Grapes” (1998) die niemand heeft gezien, kwam hij terug voor de finale van “Seinfeld” en begon hij zijn eigen succesvolle tv-reeks “Curb Your Enthousiasm”. Maar voor dit seizoen gooit David samen met de rest van de ploeg nog eens alle registers open. In de aflvering “The Gum” toont de hele cast zich van zijn beste kant. De hilarische momenten volgen elkaar aan een snel tempo op, zodat je haast niet meer bijkomt van het lachen. Zo draagt Jerry hierin een bril waarbij je spontaan denkt aan het woord visbokaal, en kan Elaine haar kleren niet aanhouden. Elaine kan in dit seizoen ook niet wennen aan haar nieuwe appartement. Niet omdat het vreemd aanvoelt, wel omdat een hond uit de buurt de hele tijd blaft, en dat werkt aardig op haar zenuwen. George moet zijn zenuwen ook onder controle houden, zeker nadat hij een vrouw ten huwelijk heeft gevraagd. Tot overmaat van rap spuit Jerry wat vruchtensap in het ene oog van George waardoor hij dat oog steeds dichtknijpt. Dat lijkt voor velen alsof hij naar hen knipoogt. Al kan dat een goed excuus zijn om zijn relatie en dus ook zijn huwelijk met Susan tegen te houden. En als dat niet helpt dat zal buurman Kramer wel met een of ander hilarische oplossing voor de dag komen. Dit seizoen bevat ook de spraakmakende aflevering getiteld “The Soup Nazi”. Hierin ontmoet de bende een man die overheerlijke soep bereidt en daarvan misbruik maakt. Mensen staan in lange rijen aan te schuiven en dat pikken onze vrienden niet. “No soup for you” werd kort na de uitzending een veelgebruikte en overbekende tagline. De figuur is gebaseerd op een echte soepverkoper in New York City. Toen Jerry Seinfeld oog in oog met de echte man stond, heeft de verkoper hem dan ook de huid volgescholden.Nog meer humor en achtergrondinformatie krijg je met de leuke extra’s die bij deze dvd horen. De fans weten dus wat ze aan de Sint moeten vragen.
885 886 887 888 889
890
891 892 893 894 895
luister nu:
De La Chaud
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×