Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

War Of The World

Voor zijn jongste blockbuster haalt Steven Spielberg de mostaard bij H.G. Wells. In diens gelijknamig boek krijgt de aarde bezoek van ruimtewezens die allesbehalve mensvriendelijk handelen. In de verfilming van die confrontatie loopt Tom Cruise. Hij speelt vader Ray die zijn kinderen Rachel (Dakota Fleming) en Robbie (Justin Chatwin) verwaarloosd. Ook zijn vrouw Mary Ann (Miranda Otto) heeft hem ondertussen bedankt voor bewezen diensten. Ze zien elkaar nog regelmatig al is dat louter voor het uitwisselen van de kinderen. Het bewuste weekend van de invasie verblijven de kinderen bij Ray. De ideale gelegenheid voor Ray om te leren wat hij moet verstaan onder het begrip van goede huisvader. Orson Welles deed Spielberg het voor met zijn radio-uitzending in 1938 die leidde tot massahysterie. Luisteraars dachten echt dat de aarde werd aangevallen door ruimtewezens. Steven Spielberg toont dankzij een budget van 135 miljoen dollar dat die ruimtewezens effectief dood en vernieling zaaien onder de populatie. Het zorgt deze keer niet tot massahysterie maar een stormloop voor de film is er wel. Na drie dagen loopt de teller aan de kassa ondertussen al op tot 57 miljoen dollar. Het zorgt meteen ook voor een persoonlijk record van Paramount Studio en ook voor Tom Cruise. Hij doet het zelfs beter dan die andere blockbuster “Batman Begins”. Wie de soundtrack beluistert zal misschien net zoals ik de vraag stellen of dit echt wel muziek is van John Williams. Zijn werk voor de jongste “Star Wars” zindert nog na in mijn oren. Het verschil tussen beiden is opvallend groot. Gewoonlijk pakt meneer Williams voor elk van zijn score uit met een heel herkenbaar thema dat hij doorheen de rest van de nummers laat weerklinken. Hij doet het voor “Harry Potter”, “Star Wars”, “Catch Me If You Can” en “The Terminal”. Deze keer is dat tot mijn grote ontsteltenis niet het geval. Nergens hoor je een melodie die je wilt horen en blijven horen. Zijn 21ste score voor evenveel Spielbergfilms klinkt zowaar ongewoon donker voor de maestro. Morgan Freeman neemt zowel de opening als het slot van het album voor zijn rekening. Hij brengt een ingekorte versie van datgene wat Wells in zijn boek schrijft. Tussen die twee delen hoor je vooral bombastisch en vaak onsamenhangend geluid zonder enige houvast. Al grijpt Williams voor “War Of The Worlds” op een bepaald moment wel naar zeer bekend trompettengeschal. De muziek zoals in "The Ferry" en "The Intersection Scene" staat in dienst van de actie en de angst. De rustige emotionele momenten in "Reaching the Country" en "Ray and Rachel" gaan daardoor compleet verloren. Het klinkt alsof John Williams deze veldslag heeft verloren, maar neem het van mij aan, in de muzikale oorlog blijft hij triomferen. Tracks:1. Prologue (2:52)2. The Ferry Scene (5:49)3. Reaction the Country (3:24)4. The Intersection Scene (4:13)5. Ray and Rachel (2:41)6. Escape from the City (3:49)7. Probing the Basement (4:12)8. Refugee Status (3:50)9. The Attack on the Car (2:44)10. The Seperation of the Family (2:36)11. The Confrontation With Ogilvy (4:34)12. The Return to Boston (4:29)13. Escape from the Basket (9:21)14. The Reunion (3:16)15. Epilogue (3:11)

Nieuws generiek
urgent.fm

Trotter goes cinematic

Een stralend zonnetje, bruingebrand schoon volk, overvolle terrasjes, ik wil niet flauw doen maar de zomer is niet de beste tijd van het jaar om je ergens in de donkerte van een cinemazaal te nestelen. Edoch, beste mensen, omdat het leven van een filmmadam nooit zonder film kan zijn stel ik u hierbij een verfrissend alternatief voor: TIPS VOOR FILMTRIPSZes weken lang reis ik voor u de wereld van het witte doek af op zoek naar de schoonste filmplekjes op aarde. Van ‘de Stille Waters-route’ tot de zwemroute van ‘Jaws I, II, III tot en met 126’: ik pluis het voor u uit en geef u wekelijks een onweerstaanbaar voorsmaakje van, wie weet, uw volgende reisbestemming! Wat dacht u bijvoorbeeld van…The Sound of MusicJawel, jawel, waar anders kunnen we dit verhaal beginnen dan bij diese schöne musicale verhale von Herr Robert Wise, dat zich afspeelt in het Oostenrijkse Salzburg. Recent onderzoek wees uit dat ‘de bergen’ op dit moment als reisbestemming een dipje kennen. Dat zal in geen geval aan Julie Andrews gelegen hebben. Want sinds zij er in 1965 berggeiten en berghutten deed wiegen op de tonen van The hills are alive with the sound of music is Salzburg een populair bedevaartsoord voor bewonderaars van The Singing Von Trapp Family.Om al dat bedevaartsgeweld in goede banen, en vooral langs de goede banen, te leiden bieden verschillende touroperators er sinds de jaren ’90 hun ‘sound of music’-busreizen aan. De ingrediënten van zo’n busreis bestaan uit het beluisteren, en voor wie wil – hoewel niet zingen vermoedelijk geen optie is – ook meezingen, van de overbekende soundtrack terwijl de bus je van de ene filmlocatie naar de andere rijdt. Enkele leuke plekjes die je op zo’n rit tegenkomt zijn bv. de Mirabell-tuinen. De 18e eeuwse tuinen waar Maria de kinderen rond de Pegasus-fontein spelenderwijs de toonladder aanleerde: ‘do re mi’, ja allemaal!, weet u wel. Vrolijk noten zingend brengt de buschauffeur u ook naar het Nonnberg-klooster. En hoewel Maria er haar kap over de haag kieperde zijn de Benedictijner-nonnen zeer vereerd met uw bezoek aldaar.Het lied dat u swingend op de binnenkoer ten berde kan brengen is ‘How do you call a person like Maria’. Fantastische scène trouwens, vond u ook niet. Echt op en top musical: enkele nonnen die tegen elkaar praten, na enkele seconden zelfs ritmisch tegen elkaar gaan praten om het dan enige tellen later spontaan op een zingen te zetten. Uit het leven gegrepen zowaar!Van het sobere interieur van het klooster reist u verder naar het kasteel. Alhoewel, het kasteel moet eigenlijk de kastelen zijn. Want wist u dat voor het filmen van het Von Trapp-kasteel eigenlijk twee kastelen gebruikt werden. Jawohl mein Herr: Frohnburg en Leopoldskron Kasteel. En dat respectievelijk voor de façade en de achterzijde van het kasteel. En om het allemaal nog moeilijker te maken moet u als u het balkon, het prieeltje (jaja, dat van ‘sixteen going on seventeen’) en de balzaal (waarvan in de Hollywood-studio’s een kopie werd gemaakt) naar een derde kasteel genaamd Hellbrunn.In welk van die drie kastelen hebben de echte Von Trapps (want u wist toch dat deze musical op een waar gebeurd verhaal gebaseerd is hé) dan gewoond, zal u zich misschien afvragen. Wel eigenlijk in geen van deze drie! De Von Trapps worden in Hollywood-versie net iets meer begoed voorgesteld dan ze in werkelijkheid waren. Pas op de echte Vonn Trapp villa is nu ook weer geen berghutje. En ook hier bent u van harte welkom. Zij het dan om de tuinen te bezoeken. Want de Von Trapps verkochten hun woonst aan de Katholieke Kerk en die maakte er een seminarie van. Rondwandelen mag, de priesterkens in hun gebed storen niet! En de Von Trapps zelf dan?Wel als je hen tegen het lijf wil lopen dan vraag je de buschauffeur van dienst best om je naar het dichtstbijzijnde vliegveld te brengen. De Vonn Trapps vluchtten immers weg van het Derde Rijk naar Amerika. Daar zetten ze hun succes als ‘The Singing Vonn Trapp Family’ verder om uiteindelijk de Trapp Family Lodge, een hotel in Vermont te openen.Ah ja, nog een weetje om bij andere Sound of Music-fans mee uit te pakken: die vlucht? Je weet wel de laatste scène waarin de Vonn Trapps de Edelweisjes achterwege laten om de bergen over te vluchten. Totaal onrealistisch!De Berg die de Vonn Trapps in de film oversteken is de Untersberg. En waren ze die in het echt overgestoken dan waren ze Hilters’ adelaarsnest zo goed als bijna binnen gewandeld. Wat qua tactiek natuurlijk een erg foute zet geweest zou zijn. Deze en nog heel veel meer weetjes komt u ongetwijfeld op één van de ontelbare ‘Sound of Music’-tours te weten.Heeft u uw Lederhosen al aangetrokken, was dat ene Edelweisje dat u ooit illegaal plukte toch aan vervanging toe, wilde u uw bomma op een sehr feine Reise trakteren of bent u gewoon net als mij superfan van deze kitsch van de goede soort: de onderstaande links helpen je alvast nog wat verder!Filmmadam Antenne

Nieuws generiek
urgent.fm

Closer

Misschien heb je het ook al meegemaakt dat je onderweg plots iemand ziet die iets in je wakker schudt. Het is als het ware een engel die jou het licht laat zien. Voor Dan (Jude Law) heet die engel Alice (Natalie Portman). De start van hun relatie kent een wat ongelukkig begin, maar het blijft allemaal bij wat schrammen en blauwe plekken. Dat kan je niet zeggen over de verdere evolutie van hun relatie. De twee zien elkaar doodgraag maar de ontmoeting met twee andere mensen gooit alles overhoop. Die ene persoon is fotografe Anna (Julia Roberts) waar Dan zijn hart aan verliest, de andere heet dokter Larry (Clive Owen) die zich eveneens aangetrokken voelt tot Anna. De liefdevolle relatie tussen onze eerste twee personen evolueert naar een kwartet waarbij iedereen de controle kwijtraakt over de anderen en zichzelf. Ik moet heel hard nadenken of ik ooit al een mooiere opening van een film heb gezien dan die van “Closer”. Op de tonen van “The Blower’s Daughter” gezongen door Damien Rice wisselen Law and Portman blikken uit en spreekt ze de magische woorden: “Hello stranger”. Een mooi begin, maar daar blijft bitter weinig van over. Niet dat de film slecht is, integendeel. De film toont op vrij direct manier dat liefde en relaties niet altijd even gelukkig verlopen zoals je zou denken. Het gebeurt zelden of nooit dat iemand Julia Roberts de huid mag vol schelden, en dat het bovendien terecht is. Die betwijfelende eer gaat naar Clive Owen. Maar ook Julia zelf is rechtuit in haar taalgebruik als ze openkaart speelt met haar echtgenoot. Als je gelooft in liefde op het eerste zicht, houdt die zoektocht dan op als je het een eerste keer hebt meegemaakt? Duidelijk niet. Als de mannen bij de ene vrouw zijn dan verlangen ze naar de andere. Ze zijn steeds op jacht. Maar ook de vrouwen zijn allesbehalve een onschuldig slachtoffer. Vooral Alice speelt als stripster het spelletje mee. Zij vindt dat het leven een grote leugen is en verwijst daarvoor naar Anna’s foto’s. Je kijkt naar droeve mensen maar zogenaamde kenners vinden de foto’s mooi omdat ze het mooi willen vinden. Dat stelt ons gerust zodat we de leugen gaan geloven. En iedereen houdt uiteindelijk van de leugen. Soms bespaar je jezelf en anderen met een beetje liegen heel wat problemen dan wanneer je de waarheid vertelt.Alice vraagt zich terecht af waar en wat de liefde is. Ze ziet het niet. Ze voelt het niet. Ze hoort het alleen maar. Ze hoort woorden, maar ze is niets met enkel en alleen woorden. Een film met heel veel inhoud en waar je achteraf nog over blijft nadenken. De extra’s:- Video Damien Rice The Blower’s Daughter- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

The Adventures Of Priscilla Queen Of The Desert

Als je naam wilt maken in filmland dan moet dat opvallend gebeuren. Dat heeft ook regisseur Stephan Elliot begrepen. In 1994 zet hij de Australische bioscopen op stelten met de film “The Adventures Of Priscilla Queen Of The Desert”. De acteurs Terence Stamp, Hugo Weaving en Guy Pearce are coming out! Ze doen zelfs meer dan dat. Het drietal trekt de meest opvallende jurken aan, halen de glitterbal en de hoge hakken uit de kast en laten ABBA door de stereoketen klinken. De mannen spelen de rol van hun leven als twee drag-queens en een travestiet. Ze doorkruisen Australië in hun eigen tourbus, die ze Priscilla hebben gedoopt. Ze zijn op weg naar een optreden ergens in een vergeten plekje midden in de Australische woestijn. Onderweg botsen ze op ongeloof en onbegrip van hun landgenoten, maar gelukkig zijn er ook nog anderen die hen toch nog als mensen zien en behandelen. Tijdens hun tocht leert het trio ook veel over elkaar en over zichzelf. Een film die jouw gevoelens en manier van denken zal veranderen, én nog veel belangrijker jouw manier van kleden. Zo wordt “Priscilla” omschreven. De kans dat je nu in hoge hakken gaat rondhuppelen is klein, al is huppelen veel gezegd want de meeste tienermeisjes kunnen niet eens gewoon wandelen als ze van die plateauschoenen dragen. Maar onze dames zijn dan ook geen echte dames, toch 2 van de drie niet. Vergis je niet, de kledij uit de film hing letterlijk met enkele haken en draden aan elkaar. De makkers hadden immers geen budget. Na een opname vielen de kleren gewoon in stukken op de grond. En dan moet je weten dat Lizzy Gardiner en Tim Chappel met een Oscar, een BAFTA en een AFI werden bekroond voor hun uitmuntende pakjes.Wie het clichébeeld voor ogen houdt over travestieten en transseksuelen die zal dankzij “Priscilla” hopelijk toch een beetje anders naar deze mensen kijken. En blijft dan niet met die vraag van 64.000 dollar (de kostprijs van Ralphs geslachtsoperatie) in je hoofd spoken. Andere leuke weetjes over deze film hoor je in “Birth Of A Queen”. De film kwam tot leven dankzij een toerist die de foto heeft genomen van drie drag-queens in the middle of nowhere. Die foto werd gebruikt als smaakmaker in Cannes. Later werd de film daar zelf op handen gedragen. Verder vertelt Stephan Elliot dat Terence Stamp wilde kappen met de hele industrie. Toch vertrouwde hij Elliot zelfs als zijn tong een blauwe kleur kreeg. Maar tot grote ergernis van de crew begon Stamp zich te moeien met de make-up. Het resultaat was zo erg dat ze alle spiegels hebben moeten wegnemen. Wat je zeker zal bijblijven is het doorzettingsvermogen die Adam toont als het op ABBA aankomt. Je hebt fans én je hebt fans. Zo achtervolgde Adam ooit eens Agnetha tot aan de toiletten. Hij wachtte geduldig tot ze haar ding had gedaan en keek vervolgens of ze iets had achtergelaten. En jawel, dat iets dobbert nu rond in een flesje op sterk water. En geloof het of niet maar dat ding bestaat dus echt! Aanvankelijk kreeg Elliot een ‘neen’ van de ABBA bandleden voor het gebruik van hun nummer "Mamma Mia", maar uiteindelijk mogen de heren toch hun onsterfelijke scène filmen op de tonen van die muziek. Agnetha zelf was geshockeerd toen ze het toiletverhaal hoorde. Je zou voor minder. Van de dvd bestaat ook een limited edition. Je krijgt dan ook nog eens de soundtrack erbij. Ik moest het stellen zonder. Maar ja, dan leg ik gewoon mijn cd van ABBA nog eens op. De extra’s:- Audio commentaar Stephan Elliot- Birth Of A Queen (27 min.)- Tibits From The Set- The Bus From Blooperville (9 min.)- 4 Deleted scenes- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

Un Long Dimanche De Fiancailles

Jean-Pierre Jeunet (“Alien Ressurection”) en Audrey Tautou (“Dirt Pretty Things”) veroverden mijn hart met “Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain” (2001). De twee vinden elkaar opnieuw dankzij het oorlogsdrama “Un Long Dimanche De Fiancailles ”. Het is een verhaal geworden over hoe mooi hoop kan zijn, over de absurditeit van de oorlog en de eeuwig pompende kracht van het menselijk hart. In deze poëtische vertelling mag je samen met Tautou zoeken naar haar verloren gewaande liefde. Een zoektocht gekenmerkt door een lach en een traan, hoop en wanhoop, dromen en realiteit. Vijf Franse soldaten verminken zichzelf en hopen zo dat de Eerste Wereldoorlog voor hen erop zit. Maar de vijf worden veroordeeld als deserteur en daarop staat de doodstraf. Een van de deserteurs is Manech (Gaspard Ulliel). De gruwel van de oorlog heeft de jongeman getekend waardoor hij geen besef meer heeft van de dingen die rond hem gebeuren. Zo hoopt hij dat de executie snel achter de rug is, want dan kan hij terug naar huis, naar zijn Mathilde (Audrey Tautou). Maar in plaats van een executie worden de vijf gedumpt in het niemandsland van Bingo Crépuscule. Ze zitten vast tussen de Franse en Duitse loopgraven. De tijd moet uitmaken of ze omkomen van honger, dorst, een kogel van een van beide zijden of een luchtbombardement. Was je ook zo betoverd door haar fonkelende donkere ogen, stralende glimlach, nooit afnemende levenslust en nieuwsgierigheid? Wel, dan zal je toch enigszins teleurgesteld zijn als je de mooie Audrey Tautou deze keer aan het werk ziet. Want ditmaal mist Audrey’s personage die levenslust en die uitstraling. De oogjes fonkelen niet zoals voorheen. Begrijpelijk want Mathilde is nu eenmaal niet Amélie. Al vertonen beide meisjes enige gelijkenissen. Zo heeft Mathilde hetzelfde doorzettingsvermogen. Ze schakelt een privé-detective in die de feiten moet reconstrueren. Als Manech dood is, dan zal ze dat voelen doorheen haar lichaam. Net zoals Manech haar hartslag voelt kloppen als een persoonlijke morscode. Ook al is Mathilde niet meer goed te been, ze trekt zelf uit op onderzoek. En het is in die situaties dat de nieuwsgierige Amélie naar boven komt. Alhoewel het verhaal compleet anders is dan dat van “Amélie Poulain” heeft regisseur Jean-Pierre Jeunet net zoals bij zijn personages in zijn film herkenbare elementen gestopt. Zo is er de uitspraak dat een hondenscheet zorgt voor geluk bij de vleet, de tederheid die bestaat tussen Mathilde en Manech wordt uitgedrukt door de letter m die driemaal naast elkaar in allerlei materiaal wordt gekerfd. Heel mooi is de liefdesscène tussen de twee waarbij lucifers de ontdekkingstocht voorziet van licht en donker. Verder speelt Mathilde tuba omdat dat het enige instrument is die haar verdriet kan weergeven, en voor Mathilde is Manech de draad waaraan ze zich optrekt. Hier en daar verschijnt er ook een bekend gezicht uit “Amélie Poulain” zoals dat van Dominique Pinon, Rufus en Michel Robin. Ook Jodie Foster maakt een verrassende opwachting in een van de bijrollen. Ze bewijst vooral dat ze de Franse taal perfect beheerst. De score van Angelo Badalamenti (“Lost Highway”) klinkt behoorlijk somber maar als je goed luistert dan heeft hij in zijn muziek een fijn liefdesthema verwerkt. De extra’s op de dvd ogen mooi en worden gedomineerd door een lange bijdrage achter de schermen. Alleen jammer dat we tijdens die indringende look het moeten stellen zonder passende commentaren. De extra’s:- Audio commentaar Jean-Pierre Jeunet- A Year At The Front: Behind The Scenes (73 min.)- Deleted Scenes (10min.)- Before The Explosion (12,30 min.)- Parisian Scenes (14 min.)- Teaser- Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

La Vie Sexuelle À Camping Cosmos

Het seksleven van een Belgische regisseur, alsof we daar nu echt op zitten te wachten. Jan Buquoy dacht van wel toen hij afkwam met “La Vie Sexuelle Des Belges” (1994). In dit semi-autobiografisch verhaal volgen we de regisseur vanaf het moment van conceptie (dat welgeteld 10 seconden heeft geduurd) tot zijn eerste seksuele uitspatting tijdens het bekijken van Laurel and Hardy (!) en zijn verdere seksuele escapades. De ene vrouw leert hem de verschillende standjes die de Kama Sutra rijk is, de andere leest hem verhalen, en nog een andere schenkt hem kinderen. Naast zijn ontmoetingen schrijft hij pornografische verhalen want de rekeningen moeten betaald worden. Door al deze belevenissen groeit zijn zelfvertrouwen. Na deze les biologie kiest Buquoy voor cultuur. Recent ging een van Vlaanderens bekendste campings tegen de vlakte, Camping Cosmos. Het symbool van de Belgische kust lag in natuurgebied en had niet de nodige vergunningen. Ministers van Leefmilieu Kris Peters en van Toerisme Geert Bourgois toonde geen genade. Wie dit gedeelte van sociaal Vlaanderen nog eens wil zien die moet het stellen met de dvd van “Camping Cosmos”. Jan Bucquoy maakte namelijk in 1996 een film over de caravans en zijn inwoners. Al moet je goed kijken, want de immense borsten van Lolo Ferrari vullen veelal het scherm. De Belgische kust is, zowel voor eendagstoeristen als voor vakantiegangers die er langer verblijven, een plek van rust en ontspanning. Bijna niemand bezoekt dan het cultureel erfgoed, tenzij het niet anders kan. Jan Bucquoy wilt daar verandering in brengen. Maar hoe doe je zoiets? Voetbal, een soundmixshow en een vleeskeuring verpakt als missverkiezing daar hebben de bewoners wel oog voor. Bovendien hebben de campingbewoners anderen dingen aan hun hoofd. Zo zoekt de rondborstige vrouw van de eigenaar een nieuw lief, liefst eentje die ze niet versmacht in haar boezem. De badmeester zit midden in een liefdescrisis wanneer zijn vriend hem laat zitten en Buquoy zelf die krijgt kopzorgen als zijn dochter van huis wegloopt. Net zoals veel Vlaamse producties lijdt “Camping Cosmos” aan een overdosis van nietszeggende BV’s in teveel bijrollen. Herman Brusselmans, Arno, Jan Decleir, Marcel Van Tilt… . Het doet pijn als je nadenkt dat ons belastingsgeld in naam van het cultureel patrimonium op deze manier wordt gespendeerd. Of je deze dvd’s in huis haalt dat bepaal je zelf en koop je zelf. De extra’s La Vie Sexuelle Des Belges : - The artistic life of the Belgians (33 min.)- The sexual life of… (4,22 min.)- Filmography of Jan Buquoy- TrailersDe extra’s Camping Cosmos:- Lolo Ferrari and all the team in Cannes (40 min.)- Cream and punishment Pies-in-the-face in the Croisette- Filmography of Jan Buquoy- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

Pump Up The Volume

Luisteren naar de radio is een ding, radiomaken is iets compleet anders. Ik kan er van meespreken. Radio heeft volgens mij iets magisch. Acteur Christian Slater kent er ook wat van dankzij de film “Pump Up The Volume” (1990). Als de verlegen Mark leert hij immers dat radio je in een totaal andere persoon kan doen veranderen. Mark is net verhuisd naar een piepklein dorp in Arizona. Zo een dorp waar niets te beleven valt. Na schooltijd en voor bedtijd kruipt Mark achter de microfoon en maakt hij de ether onveilig als Happy Harry Hard-on, een vertaling lijkt me overbodig. Happy Harry is de cynische DJ van een piratenzender. Tijdens de uitzendingen gaat het over seks, liefde en rock ‘n’ roll. Zijn klasgenoten weten niet dat Harry eigenlijk Mark is. Ze beschouwen de presentator als een held. Hij zegt wat ze allemaal denken over bijvoorbeeld hun schooldirecteur. Die directeur is niet zo blij met de uitspraken en schakelt de politie in om Harry het zwijgen op te leggen. Maar ze moeten hem eerst vinden. “Pump Up The Volume” is een rasechte klassieker uit mijn jeugdjaren. Het is zo een film waarvan je zonder schaamte kunt zeggen dat je daar ooit naar hebt gekeken, en dat je die ook nog goed vond. Het is een compleet andere tienerfilm want het is er eentje met inhoud, goeie vertolkingen en zowaar tijdloos. De film blijft na al die jaren nog sterk overeind dankzij de muziek van onder andere Concrete Blonde “Everybody Knows”, The Pixies “Wave Of Mutilation” en Sonic Youth “Titanium Expose”. Ook voor hoofdrolspeler Christian Slater was dit een betere periode. De acteur maakte naambekendheid dankzij “Robin Hood Prince Of Thieves” (1991) en hij verving River Phoenix in “Interview With The Vampire” (1994) (Phoenix stierf voor de opnames aan een overdosis). Trouwens, als je Slater hierin leuk vindt dan moet je ook eens kijken naar “Kuffs” (1992).Voor John Woo’s “Broken Arrow” (1996) werkt Slater opnieuw terug met Samantha Matthis zijn tegenspeelster uit “Pump Up The Volume”. Ondertussen gaat het wat bergaf met zijn filmcarrière. De acteur krijgt tegenwoordig af en toe een pak rammel van zijn echtgenote en hij zit meer in de gevangenis dan dat hij op een filmset staat. Anyway, herbeleef jouw jeugdsentiment of ontdek wat je al die tijd hebt gemist dankzij de dvd van “Pump Up The Volume”.

Nieuws generiek
urgent.fm

Madagascar

Wat hebben Chris Rock, Jada Pickett Smith, Ben Stiller en David Schwimmer gemeenschappelijk? Wel, ze lenen allemaal hun stem aan een van de dieren uit de animatiefilm “Madagascar”. Daarin ruilen een zebra, nijlpaard, leeuw en giraf de zoo voor de wijde wilde wereld. Want als de pinguïns vinden dat ze niet in een kooi thuishoren dan geldt dat toch ook voor hen. De voornaamste componist op de soundtrack is Hans Zimmer. Hij deed haasje over met zijn collega Harry-Gregson Williams. Zimmer bedankte voor Ridley Scotts “Kingdom Of Heaven” en gaf die opdracht aan Williams en Williams deed het omgekeerde wat “Madagascar” betreft. Ik moet opnieuw herhaling wat ik eerder al eens heb geschreven: Zimmer klinkt anders bij dit soort van films. De Duitser houdt het allemaal vrolijk, opgewekt en speels. Bij het tweede nummer is het even schrikken. Sacha Baron Cohen zingt met veel expressie en overtuiging “I Like To Move It”. Het is zo een fout nummer maar eentje dan wel past binnen de context van de film. Deze versie is ook opgenomen als een soort van spielerei. Zo geeft Cohen zelf commentaar dat het nummer nooit zou eindigen. Ik dacht dat al na vijf seconden maar zie, een mens kan zelfs dit nummer leren appreciëren. Nog een pak andere artiesten leveren een bijdrage aan deze soundtrack. “Whacked Out Conspiracy” van James Dooley heeft een heel hoog Michael Giacchino (“The Incredibles”) gehalte. The Ventures swingen op hun “Hawaii Five-O” en de natuurelementen water, wind en vuur kan je horen met “Boogie Wonderland”. Ook het vuur in die onsterfelijke klassieker van Vangelis “Chariots Of Fire” brandt als nooit tevoren. De broertjes Gibb beklemtonen als Bee Gees met hun fijne stemmetjes nog steeds dat je moet blijven leven, want volgens Louis Armstrong is de wereld nog even mooi als toen. Twee minpuntjes wil ik snel nog even aanhalen. Een medley door de cast van “Madagascar” was welkom geweest. Want dat zijn ook de leukste nummers op de soundtrack van “Shrek 2”. En nu dat we eindelijk eens een Vlaamse artieste hebben die het themesong mag zingen staat ze niet op de cd. Wie "Que viva la Vida" van Belle Perez wil horen die zal de single apart moeten kopen. 1. Best Friends - Hans Zimmer/Heitor Pereira/Ryeland Allison/James S. Levine 2. I Like To Move It - Sacha Baron Cohen 3. Hawaii Five-O - The Ventures 4. Boogie Wonderland - Earth, Wind & Fire 5. Whacked Out Conspiracy - James Dooley 6. Chariots Of Fire - Vangelis 7. Stayin' Alive - The Bee Gees 8. Zoosters Breakout - Hans Zimmer 9. Born Free - Hans Zimmer 10. Foosa Attack, The - Heitor Pereira 11. Beacon Of Liberty - Hans Zimmer/James S. Levine 12. What A Wonderful World - Louis Armstrong

913 914 915 916 917
918
919 920 921 922 923
luister nu:
PHASEFOUR
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×