Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Billy Elliot

Toen ik de film “Billy Elliot” (2000) enkele jaren geleden in de bioscoop zag, kwam ik met een goed gevoel uit de zaal. Dat gevoel heb ik opnieuw gehad na het bekijken van de dvd. Het verhaal blijft charmant, de vertolkingen blijven oprecht en de muziek blijft tijdloos. Het is zo een typisch verhaal die jong en oud doet aanzetten om toch hun dromen waar te maken. Je moet er gewoon voor gaan, ook al sta je eerst met schaamrood op de wangen.De 11-jarige Billy Elliot, gespeeld door de schattige Jamie Bell (“Nicholas Nickleby” en binnenkort te zien in Peter Jackson’s “King Kong”), is een doodgewone jongen die met vader, broer en oma woont in het noorden van Engeland. Terwijl vader en broer betrokken zijn in de legendarische mijnstaking van de jaren ‘80 droomt de kleine Billy van een betere toekomst. Voor hem geen carrière als bokser, voetballer of een ander mannelijke beroep. Billy wil graag als balletdanser de temperatuur van Tchaikovsky’s Zwanemeer checken. Volgens zijn lerares de immer cynisch vrolijke Mrs. Wilkinson (Julie Walters) heeft Billy talent in overvloed. Maar met talent alleen ben je niet veel, je moet er ook aan werken. Zij kan hem slechts datgene bijbrengen wat ze weet. Als Billy het echt wilt maken dan moet hij naar een van de beste balletscholen van het land gaan. Maar daarvoor moet Billy’s vader toestemming geven en hoe vertel je aan de pappa dat zijn zoon ballet wil gaan volgen.Hoe, dat kan je dus voortaan bekijken op dvd. De dvd-uitgave krijgt het label opgeplakt van speciale editie, maar zoveel speciaals is daar niet aan. Buiten enkele weggelaten scènes, de vanzelfsprekende making of en een overzicht van de muziek, krijg je niets meer als extra. Gelukkig compenseert de audio commentaar van regisseur Stephen Daldry (de man van het meeeeeeersterlijke “The Hours”) het een en ander. Ook al gaat het over zijn favoriete spelen uit zijn jeugdjaren of dat ze tijdens het filmen af en toe geluk hebben gehad. Zo zie je Jamie dansen op het nummer “Town Called Malice” door The Jam en geheel toevallig verschijnt er een zielboot in de achtergrond die de scène compleet maakt. Die muziek is een van de troeven van de film. T-Rex domineert zowat de hele soundtrack met nummers zoals "Children of the Revolution", "Get It On" en "Cosmic Dancer". Leuk vind ik ook de korte stukjes dialoog die je tussen de nummers hoort. Een van mijn favoriete momenten is er eentje dat Julie Walters op haar naam schrijft als ze droog zegt: “…the sun will come out tomorrow…fat chance.”De extra’s:- Breaking Free (making of) (21,34 min.)- 3 deleted scenes + audio commentaar Stephen Daldry- The Music + audio commentaar Stephen Daldry (19,29 min.)
Nieuws generiek
urgent.fm

East Of Eden

James Dean is dood, lang leve James Dean! Het klinkt vreemd maar toch is het zo. 50 jaar geleden kwam deze acteur om het leven. Hij verongelukte toen hij met zijn Porsche tegen een hoge snelheid crashte. Dat James Dean hield van snelheid zowel in het leven als op de baan blijkt uit een van zijn uitspraken: "Dream as if you'll live forever. Live as if you'll die today." De toen 24-jarige James Dean stond pas aan begin van een beloftevolle acteercarrière. Uiteindelijk heeft hij slechts in drie films een volwaardige rol gekregen: “East Of Eden” (1955), “Rebel Without A Cause” (1955) en “Giant” (1956).In deze drie films kan je het talent van deze jonge Marlon Brando bewonderen. Zijn laatste film “Giant” is al tijdje uit op dvd. Ter herinnering van zijn overlijden zijn nu ook die twee andere films verschenen op dvd. Naast de films krijg je op beide schijfjes nog uitgebreide documentaires over de films en over James Dean zelf. Geïnteresseerden die moeten anders ook eens kijken naar de tv-film “James Dean” (2001). Daarin brengt James Franco (Harry Osborn uit “Spider-Man”) hem terug tot leven. “Rebel Without A Cause” moet ik jou waarschijnlijk niet voorstellen. De film is gebaseerd op het boek van Robert Lindner en handelt onder andere over de mistevredenheid bij de jeugd en jeugddelinquentie. Die delinquentie volgt uit mistevredenheid door een slechte familiale toestand. Moeder de vrouw heeft zelden of nooit een goed woord over voor haar echtgenoot. Het knaagt aan de levenslust van hun zoon. Misschien kan de verschijning van Judy (Natalie Wood) hem opnieuw zin in het leven geven. De rol van Jim Stark, een getormenteerde jongeman die een plekje voor zichzelf zoekt is Dean op het lijf geschreven. "You're tearing me apart! You say one thing, he says another, and everybody changes back again." Meteen schopte hij het tot icoon van de opgroeiende jeugd.“East Of Eden” gaat over de haat-liefde verhouding tussen de broers Cal en Aron. Cal (James Dean) heeft het gevoel dat hij het constant moet afleggen tegen zijn broer Aron (Richard Davalos). In de ogen van hun vader doet die broer alles goed en hij niet. Dat heeft gevolgen over hoe Cal nadenkt over de 1ste Wereldoorlog, het zakenleven, het gewone leven en zijn relatie met hun moeder. De regie is in handen van Elia Kazan, de regisseur van “A Streetcare Named Desire” (1951) en “On The Waterfront” (1954). Dankzij die laatste film kreeg Marlon Brandon een Oscar. James Dean moest het enkel stellen met een nominatie. Maar dat maakt zijn vertolking er niet minder op. Dean kon het improviseren maar niet laten, wat bij zijn tegenspeler Raymond Massey voor de nodige frustratie zorgde. Frustraties die ga je niet hebben als je de dvd’s bekijkt. De carrière van Dean mag dan wel bijzonder kort zijn geweest, we onthouden evenzeer de kracht van de acteur en de legende die rond zijn persoon is ontstaan. De extra’s “Rebel Without A Cause”:- Audiocommentaar Douglas L. Rathgeb- Rebel Without A Cause: Defiant Innocents (36 min.)- James Dean Remembered (66 min.)- Kledingtesten (4, 53 min.)- Screentesten (6 min.)- Achter de camera (21 min.)- 16 extra scènes - TrailerDe extra’s “East Of Eden”:- Audiocommentaar Richard Schickel- Trailer- Forever James Dean (59,30 min.)- East Of Eden: Art in search of life (19 min.)- Screentesten (6 min.)- Kledingtesten (20 min.)- Deleted scenes (19 min.)- New York première (14,30 min.)
Nieuws generiek
urgent.fm

Ocean's Twelve

"Where did we go wrong". De zin van Novastar weerklinkt in mijn oren. Waar is het fout gegaan? Die vraag heb ik me meermaals gesteld tijdens het bekijken van “Ocean’s Twelve” (2005), de sequel op die hitfilm “Ocean’s Eleven” (2001). Die eerste was een meer dan geslaagde remake van de gelijknamige gangsterfilm met onder andere Frank Sinatra. Steven Soderbergh (“Solaris”) kon toen rekenen op een indrukwekkende cast met namen zoals George Clooney, Brad Pitt, Julia Roberts, Andy Garcia en Matt Damon. Ook minder bekende acteurs kregen allemaal voldoende aandacht in een leuke bijrol. Voeg daar nog eens aan toe een leuk verhaal, grappige dialogen en swingende muziek van David Holmes. Je zat goed voor twee uur amusement. Veel van die ingrediënten zijn opnieuw aanwezig in “Ocean’s Twelve”. Maar ik herhaal mijn vraag: waar is het fout gelopen? Aan Catherine Zeta-Jones ligt het zeker niet. Als politieagente maakt ze het voor ons team knap lastig. Dat team wordt immers nog op de hielen gezeten door Terry Benedict (Andy Garcia) want die wil zijn geld terug met intrest. Onze jongens en natuurlijk Julia Roberts kunnen dat geld enkel teruggeven als ze gaan stelen maar dat laat Zeta-Jones dus niet zomaar gebeuren. Bovendien kent Zeta-Jones een van de bendeleden uit een ver verleden. De fout die werd gemaakt is te denken dat als wij de eerste leuk vonden dan zal dat ook zo zijn voor het vervolg, no matter what. Neen dus. Neen bijvoorbeeld de overkill aan bekende koppen die vaak nietszeggende rolletjes vervullen. De koppen die we hebben onthouden zijn onder andere die van Robbie Coltraine, Jeroen Crabbé en Bruce Willis. Verder loopt Vincent Cassel ons voor de voeten als een al even geslepen concurrent. Teveel acteurs dus en dat betekent dat er opofferingen moeten gemaakt worden.Die opofferingen omvatten een degelijk verhaal, leuke dialogen, goeie vertolkingen en heel veel fun. Enkel David Holmes voldoet aan de verwachtingen. Al ontbreekt het leukste nummer uit de hele film op de soundtrack. Dat nummer heet “The A La Menthe” van Nikkfurie en je hoort het tijdens de inbraak door de geheimzinnige Night Fox . Door die opofferingen rommelt het langst alle kanten zodat het noch mooi noch aangenaam is om ernaar te kijken. Twaalf is absoluut geen geluksgetal voor cast & crew. En ik zou zeggen dat ze best niet nadenken over een nummer dertien, want dat is met het lot spelen. Tenzij ze terugkeren naar de roots van less is more. De extra’s:- Trailer
Nieuws generiek
urgent.fm

Trotter goes cinematic

Een stralend zonnetje, bruingebrand schoon volk, overvolle terrasjes, ik wil niet flauw doen maar de zomer is niet de beste tijd van het jaar om je ergens in de donkerte van een cinemazaal te nestelen. Edoch, beste mensen, omdat het leven van een filmmadam nooit zonder film kan zijn stel ik u hierbij een verfrissend alternatief voor:TIPS VOOR FILMTRIPSZes weken lang reis ik voor u de wereld van het witte doek af op zoek naar de schoonste filmplekjes op aarde. Van ‘de Stille Waters-route’ tot de zwemroute van ‘Jaws I, II, III tot en met 126’: ik pluis het voor u uit en geef u wekelijks een onweerstaanbaar voorsmaakje van, wie weet, uw volgende reisbestemming! Wat dacht u bijvoorbeeld van...The Bridges of Madison County‘Bruggen bekijken?!’, denkt u misschien. Clint Eastwood en Meryl Streep toonden in deze film dat Madison County best wel een romantisch kantje heeft. Fotograaf Robert moet in opdracht van National Geographic de bruggen fotograferen. Hij verdwaalt en komt zo bij Francesca terecht net op het moment waarop haar man en kinderen vier dagen van huis zijn. Wat volgt is een verhaal over liefde en de hartverscheurende keuzes die daar wel eens durven uit voortvloeien.Ter info, het verhaaltje: Maar om nu per sé een reis naar het verre Amerika te ondernemen om bruggen te gaan bekijken, dat is toch wat ver gezocht!’. Misschien, maar toch is een reisje naar de staat Iowa, waar Madison County ligt, wel te overwegen als u aan één van onderstaande profielen beantwoordt: U bent…
Nieuws generiek
urgent.fm

Hitch

Als een film meteen uitpakt met een hele resem aan leuke dialogen, dan weet ik dat het goed zit. En het zit goed bij “Hitch” (2005). Will Smith laat de robots en de vissen links liggen en gaat ditmaal de vrouwen achterna. “You can get it if you really want to” zingt Jimmy Cliff. De zanger heeft gelijk en vooral de zin die daarop volgt zegt alles: “But you must try, try and try.” Als je alles hebt geprobeerd of je weet niet waar je moet beginnen dan roep je toch gewoon de hulp in van die Hitch. Hij heeft naar verluid alle antwoorden op alle vragen die mannen hebben over vrouwen.De jongste man die zijn hulp inroept is Albert (Kevin James). Hij is een wat corpulente levensgenieter die zijn hart heeft verloren aan zijn baas Allegra Cole (Amber Valetta). Wegens Alberts onopvallende verschijning ziet die hem niet staan. Albert is wat Hitch een Sixtijnse kapel noemt. Een haast onmogelijke opdracht maar Hitch is de Michelangelo anno 2005. De onhandige Albert is misschien wel vrijgezel maar dat is nog geen synoniem voor ziek zijn. Dus haalt Hitch zijn trukendoos boven en tracht hij twee mensen die voor elkaar bestemd zijn samen te brengen.“Hitch” is een voltreffer als het op romantische komedies aankomt. Alles zit gewoon goed. Will Smith straalt zonder dat zijn ego hem parten speelt. Want met al die wijze woorden zou je denken dat Hitch zelf al lang de vrouw van zijn leven heeft gevonden. Niet dus. Integendeel. Onze Casanova weet geen blijf met zichzelf als hij Sara (Eva Mendes) ontmoet. Het lijkt wel of Hitch zijn eigen raadgevingen vergeet telkens hij in haar buurt vertoeft. Zijn techniek waarbij hij walkie talkies gebruikt is echt wel origineel. Eindelijk waagt Smith na al die actiefilms zich eens aan dit genre. En als hij in de toekomst nog eens zo een goed scenario krijgt, dan moet hij er gewoon voor gaan. Het is zoals een van de personages zegt: “you don’t know where you’re going untill you know were you’ve been.” Smith weet nu dat hij net zoals de flamboyante Jude Law in “Alfie” (2004) een leading man kan zijn. Voor wie de film nog niet heeft gezien, en toch wat wijsheid wil en kan gebruiken op het vlak van vrouwen, dan kan ik alvast wat raad meegeven volgens Hitch. Zo vertelt hij dat je elke vrouw kan je laten zweven, je moet gewoon weten wat je moet doen. Zo bestaat 60 procent van het hele verleidingsproces uit je lichaamstaal. Je moet naar haar luisteren en dan gepast reageren. Zo toon je haar ogen, en dat is altijd een goed teken. Dat lijkt voor veel mannen al een onmogelijke opdracht, maar je moet het gewoon proberen. Want de lat wordt hoog gelegd door onze vrouwelijke soortgenoten. In acht op tien gevallen komt een vrouw alles te weten over de rest van de relatie bij de eerste kus. De druk is dan immens als die eerste kus eraan komt. Maar uiteindelijk geldt enkel datgene waarover de groep Berlin zingt: “Take my breath away.” Het aantal keer dat je haar naar adem doet snakken, dat telt. Ook de dvd-uitgave bevat een mooi aantal extra’s. Daarop vind je heel wat informatie over het productieproces zoals waar Albert zijn danspassen heeft geleerd. Verder krijg je ook de nodige bloopers en weggelaten scènes. De meest interessante van die scènes is de openingsscènes waarvoor George Fenton een thema schreef à la Edward Shearmurs deuntje uit “Wimbledon” (2004). Uiteindelijk haalde de score het niet want die kon net niet tippen aan het gezongen nummer dat net zoals de rest van de schitterende soundtrack de toon zet van de hele film. De extra’s:- Gag reel (3,40 min.)- 3 deleted scenes- Love in New York (6,43 min.)- Dance steps made easy (8 min.)- Hitch style (6,25 min.)- The dating experts (4,13 min.)- Will Smith red carpet face (3,45 min.)
Nieuws generiek
urgent.fm

2046

Wie het liefdesepos “In The Mood For Love” (2000) heeft gezien, zal met grote verwachtingen “2046” bekijken. Prijs je gelukkig, want die verwachtingen worden ruimschots ingelost. Wong Kar Wai heeft alweer een sprookje afgeleverd, weliswaar een sprookje dat niet verloopt volgens de gekende spelregels. Terwijl ik mijn recensie schrijf weerklinkt de bijhorende muziek doorheen mijn radioboxen. En ik moet zeggen dat Shigeru Umebayashis krachtig thema inspirerend werkt. Ik ben als het ware terug in the mood for Wong Kar Wai.Columnist Chow Mo-Wan (Tony Leung) betreurt het einde van zijn relatie met Su Li-Zhen (Maggie Cheung). Ter compensatie van en in zijn zoektocht naar die verloren gewaande gevoelens duikt hij in bed met tal van andere vrouwen. De mooie Bai Ling (Zhang Ziyi) is anders dan de vorige vrouwen. Zij wil niet de zoveelste one night stand worden en eist meer. Mo-Wan denkt daar anders over. Hij wil afstand bewaren en doet dat bijvoorbeeld door haar iedere keer te betalen als ze seks hebben gehad. Voor hem is de relatie puur lichamelijk, zonder emotie, zonder gevoelens, puur zakelijk. Alleen heeft die afstandelijkheid een vernietigende impact op zowel hem als haar. het heeft letterlijk bloed, zweet en tranen gekost voordat de wereld “2046” kon bekijken. Kar-Wai werkt immers zoals een schilder volgens zijn eigen ritme en laat zich niet opjagen omdat de film af moet zijn voor een filmfestival zoals Cannes. Dat verhaal komt uitgebreid aan bod in de extra’s en is echt een must. Kar Wais grootste probleem is dat hij zelf verliefd is geworden op deze film en net daardoor niet wilde stoppen met filmen. Het scenario veranderde elke dag en elke dag kwamen en vertrokken acteurs. Geen enkele acteur kon zich een totaalbeeld vormen over welk soort film het zou worden. Je krijgt verhalen, scènes en shots door elkaar aangeboden en enkel met de nodige aandacht kan je die in de juiste en logische context gooien. En dan kan het wel helpen als je “In The Mood For Love” hebt gezien. Die film vertelt het liefdesverhaal van twee personen, terwijl “2046” de vraag stelt wat liefde precies is. Dat de taal van de liefde universeel is blijkt alvast uit het taalgebruik van de personages. Elk personage spreekt de eigenlijke taal van de acteur. Chow praat Cantonees, Bai Ling Manderijn. Ze verstaan elkaar volledig en toch is en blijft liefde iets onbegrijpelijk. Door liefde gaan we gekke dingen doen en gaan we zweven maar eens er onzekerheid heerst wordt het allemaal te rationeel en daardoor te mechanisch. Zo piekert een man voortdurend of de vrouw waarop hij verliefd is, wel verliefd is op hem. Hij ontmoet op de trein van de toekomst een robot die op haar lijkt en hoopt dat die hem op de vraag kan antwoorden. Niemand die ooit op de trein is gestapt, is ooit teruggekeerd want iedereen wil toch in het paradijs blijven. Toch is er één iemand die terugkeert. Net omdat hij iets wil veranderen. De film oogt visueel heel mooi, vooral de stukken in de trein blijven hangen. Toch is deze “2046” een tikketje te langdradig vooral dan doordat een aantal scènes repetitief overkomt. En ook wel omdat het moeilijk is om volgen als je ergens de draad bent kwijtgespeeld. Je kan niet direct aan de noodrem trekken. Maar laat dat je zeker niet tegenhouden en op dvd kan je altijd wel eens terugspoelen. Droom gerust weg bij het bekijken van dit pareltje en het beluisteren van klassiekers zoals “Siboney” door Connie Francis, “Sway” door Dean Martin” en Nat King Cole met “The Christmas Song”. De extra’s:- Interview Wong Kar Wai (15,48 min.)- Cannes events (26,45 min.)- Portrait Wong Kar Wai door Michel Ciment, Jean-Michel Frodon & Pascal Merigeau (20,47 min.)- Conversations with Tony Leung, Ziyi Zang & Wong Kar Wai

Nieuws generiek
urgent.fm

Looking For Richard

Het kan soms gebeuren dat je een film helemaal niet begrijpt. Dat had ik bijvoorbeeld met “Richard III” (1995) waarin Ian McKellen de onvergetelijke titelfiguur vertolkt. Ik snapte absoluut niet de opzet van het verhaal laat staan de ontwikkelingen, de overrompeling van personages en de ongewone manier waarop McKellen zich naar de kijker richt. Een jaar later komt Al Pacino op te proppen met zijn visie op dit verhaal van William Shakespeare. Op slag zag ik het licht en het hele gedoe achter “Richard III”. Met “Looking For Richard” (1996) vertelt Pacino namelijk alles wat ik wilde weten. Uiteindelijk zie je in deze documentaire slecht een fractie van de eigenlijke verfilming. Het gaat meer over de interesse en de passie die Pacino heeft voor het vak en de voldoening die hij eruit haalt. Hij kijkt letterlijk achter de schermen naar hoe de acteurs zich voorbereiden op hun rol. Tegelijk ontleedt hij het verhaal, welke hersenkronkels worden gevormd bij het hoofdpersonage, wat hem drijft tot de rand van de waanzin en zelfs over die rand. Niets voor niets is dit een van de meest gespeelde verhalen van Shakespeare. En gelukkig ben ik een van de velen die het allemaal aanvankelijk niet begreep.Pacino heeft vier jaar nodig gehad voor deze film. Hij maakte het tussen de opnames door van zijn andere films. Zo kan je zien dat hij op zekere momenten een baard laat groeien, want die had hij nodig voor de film “Carlito’s Way” (1993). Het is ook door de film “Glengarry Glen Ross” (1992) dat Kevin Spacey en Alec Baldwin in “Looking For Richard” meespelen. Alle acteurs lieten hun normale vraagprijs vallen, wat zorgt voor de gevatte opmerking van Alec Baldwin dat hij voor elke dag op de set amper geld verdient, maar wel alle donuts krijgt die hij kan eten. Doorheen die vier jaar heeft Pacino wel meer dan 80 uur opnamemateriaal verzameld. Maar liefst zes editors waren nodig voor al het knip- en plakwerk. Wat zorgt voor een grappige opmerking van een medewerker dat ze nu gewoon moeten zeggen dat ze geen pellicule meer hebben, want anders wil Pacino gewoon blijven doorgaan. Wie denkt dat Amerikanen geen Shakespeare kunnen spelen, wel die bekijkt dan best deze meer dan geslaagde film.

Nieuws generiek
urgent.fm

Ray

Zijn muziek die kenden we al. Het werd dan ook de hoogste tijd dat we kennismaken met Ray Charles himself, de man achter de klassiekers zoals “Georgia On My Mind”, “Hit The Road Jack” en “Unchain My Heart”. Met de woorden “He’s the one…he can do it” geeft Ray Charles zijn goedkeuring aan regisseur Taylor Hackford. Daardoor mag Jamie Foxx na een zoektocht van vijftien jaar in de huid kruipen van de legendarische muzikant. Het resultaat mag je voortaan bekijken en beluisteren op dvd.Op jonge leeftijd wordt Ray blind, maar dat verlies maakt van zijn gehoor zijn sterkste wapen. De jongen leert pianospelen en is zowaar een natuurtalent. Zijn moeder moet hem loslaten in de hoop dat hij van zijn leven iets kan maken. Hij belooft plechtig dat niets of niemand hem als een kreupele zal behandelen. Talent heb je, maar je moet ook nog de wil en de kracht hebben als je daarmee iets wilt bereiken. En veel kansen worden niet gegeven aan een zwarte blinde medemens. Ray ontdekt dat de weg naar de eeuwige roem er eentje van lange adem is. Getekend door een voorval uit zijn jeugd, een drugsverslaving en een ongekende interesse in vrouwelijk schoon wordt het er niet makkelijker op. “I just want to make my mark, leave something musically behind,” aldus Ray Charles. Dat hij met zijn muziek een stempel heeft gedrukt op het muzikale wereldje daar twijfelt niemand aan. Hij kreeg tenslotte postuum nog eens acht Grammy Awards. Deze culturele ambassadeur was te gast bij zeven verschillende Amerikaanse presidenten, maar veel belangrijker is hoe hij mensen kon raken met zijn muziek. “I wrote rhythms that moved me. My style requires pure heart singing.” Die stijl bestaat uit een mix van gospel en blues, een gedurfde keuze die niet bij iedereen op gejuich werd onthaald. Net zoals je geraakt wordt door de schitterende muziek van Charles, zo wordt je geraakt door de hoofdrolspeler. Taylor Hackford heeft geen spijt dat het vijftien jaar heeft geduurd voor de film er kwam. Want in die periode hebben ze de meest geschikte kandidaat gevonden. In “Any Given Sunday” (1999) werkte Jamie Foxx mij enorm op de zenuwen. Maar zowel in “Ray” als in “Collateral” (2004) heeft hij mij overtuigd. Foxx ziet er niet alleen uit als Ray Charles, hij klinkt net hetzelfde en ook zijn handelingen zijn identitiek. Kortom Foxx is gewoon Charles. Hij zet een onvergetelijke vertolking neer. Je voelt gewoon de kracht en het talent wanneer hij acteert terwijl de stem van Charles weerklinkt op de geluidsband. Die Oscar van beste acteur heeft hij dus goed en wel verdiend. Het hele scenario werd omgezet in braille zodat Ray Charles het kon nalezen en opmerkingen of aanvullingen kon geven. Het valt op dat ook de donkere kanten van zijn leven belicht worden. In tal van biografische films worden zaken zoals drugs of de seksuele appetijt vaak weggemoffeld, remember "Alexander", hier niet. Het maakt de film rijker en toont dat ook sterren gewone mensen zijn. Je kan argumenteren dat alles wat je wilt weten over Ray Charles gewoon in de film zit. En daarom heb je eigenlijk geen extra’s nodig. Maar ik ben nu eenmaal een fan van extra’s dus wil ik die graag op een dvd. Het aantal en de meerwaarde van die extra’s konden veel beter. De audio commentaar van Hackford tijdens de film levert gelukkig heel wat interessante informatie op net zoals zijn commentaar tijdens de weggelaten scènes. Op de dvd vind je ook een langere filmversie al vond ik dat de bioscoopversie lang genoeg was. Hier en daar viel de film zelfs in herhaling en daardoor mocht het zelfs een stukje korter, maar genieten doe je zeker bij het bekijken van de film. Ik stop alvast nog eens de soundtrack in mijn cd-speler. De extra’s:- Audio commentaar Taylor Hackford- 14 deleted scenes- Stepping into the part (10 min.)- Ray remembered (4 min.)- A look inside Ray (3,19 min.)- Ray original motion picture soundtrack trailer (0,33 sec.)- Genius: a night for Ray Charles international trailer (2, 27 min.)

912 913 914 915 916
917
918 919 920 921 922
luister nu:
PHASEFOUR
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×