Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Reconstruction

Geef toe, een Deense film is niet meteen een film waaraan je spontaan aan denkt bij een avondje voor de buis. Misschien moet je dat in de toekomst wel eens doen. Want nieuwkomer Christoffer Boe pakt dankzij “Reconstruction” uit met een geslaagde liefdesaffaire vol mysterie en fantasie. Voor Coe gaat het niet zozeer over het vertellen van het verhaal maar eerder over de manier waarop het verhaal in beeld wordt gebracht. De mooie Zweedse Aimee (Maria Bonnevie) is getrouwd met de oudere August (Krister Henriksson). Ze hoopt dat hij wat tijd voor haar kan vrijmaken. Zo evident is dat niet want August werkt aan een nieuw boek en is naarstig opzoek naar een passend einde. Aimee gaat dan maar op haar eentje stappen. Tijdens die uitstap botst ze op Alex (Nikolaj Lie Kaas). De twee voelen zich meteen tot elkaar aangetrokken. Het lijkt zelfs alsof de twee elkaar al eerder hebben ontmoet. Alex heeft een vriendin, Simone, maar dat houdt hem niet tegen om de nacht bij Aimee door te brengen. Vlak voordat August thuiskomt, spreken de twee af dat ze elkaar zeker zullen terugzien. De twee zien elkaar ook terug maar Aimee herkent hem niet meer. Zij is niet alleen. Ook voor Alex’ vrienden en Simone is hij een vreemde geworden, zelfs zijn appartement is verdwenen. Alex moet de feiten reconstrueren en zo achterhalen wat er aan de hand is. Feiten, gebeurtenissen, woorden, zinnen, blikken en ideeën worden tijdens de film op verschillende momenten en in verschillende vormen gegoten. Hoe het allemaal in elkaar past en of het wel allemaal past, dat moet je samen met Alex achterhalen. De grens tussen fictie en realiteit is bijzonder klein. Zo wordt de rol van beide vrouwen gespeeld door dezelfde actrice. Daardoor kan je niet anders denken dan datgene wat Alex meemaakt een verhaal is. Eventueel het verhaal dat August aan het schrijven is. Maar je stelt dan ook meteen vast dat bepaalde gebeurtenissen zich afspelen buiten de wil van August zodat die denkpiste niet langer opgaat. “Reconstruction” kan je dus niet zomaar in een vakje duwen. Het is tegelijk een voordeel als nadeel. Christoffer Boe wil duidelijk zijn kunnen tonen. Hij is een prima schrijver en regisseur, alleen moet hij alles beter leren doseren, less is more. Hij geeft de indruk dat hij slimmer is dan de kijker en zoiets werkt averechts en wekt de indruk dat hij vooral pretentieus wil zijn. Boe’s voorbeelden zijn David Lynch en Lars Von Trier. Invloeden van beiden vind je zeker terug. Maar Boe werkt best nog even aan zijn eigen stijl zodat we later kunnen spreken van een film à la Boe. Als winnaar van de Caméra d’Or is hij alvast op goeie weg. De extra’s:- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

The Philadelphia Story

Hoe meer films ik zie met Katharine Hepburn, hoe meer ik van de actrice ga houden. Ze is het typevoorbeeld van iemand die een personage kan neerzetten om u tegen te zeggen. Toch blijkt deze filmdiva niet zo zelfzeker in het echte leven als de rollen die ze speelt. Dat vertelt ze jou een uur lang in “Katharine Hepburn all about me, a self portrait”. Het is een van de extra’s op de speciale editie dvd van “The Philadelphia Story” (1940). Tracy Samantha Lord (Katharine Hepburn) treedt binnenkort nog eens in het huwelijk. De gelukkige is de rijke en gerespecteerde George Kittredge (John Howard). Enkele jaren voordien was Tracy nog getrouwd met C.K. Dexter Haven (Cary Grant). De breuk kwam er door hun wispelturig en dominante karakter en het alcoholprobleem van Haven. Haar ex-echtgenoot heeft haar nog niet vergeten. Hij schakelt via het roddelmagazine “Spy” twee reporters in die de minder fraaie kanten van Tracy aan het licht moeten brengen. Een van die reporters is de mislukte schrijver Mike Connor (James Steward). Die raakt danig onder de indruk van Tracy. Voor iedereen het goed en wel beseft willen drie mannen aan Tracy het ja-woord. Zoals we onder andere uit “The Aviator” weten had Hepburn een tijdje een relatie met Howard Hughes. Die Hughes kocht de rechten van het gelijknamige toneelstuk nadat Hepburn in de toneelversie schitterde. De rechten gaf hij als cadeau aan zijn toenmalige vriendin. Door die rechten had Hepburn meer inspraak in de hele productie. Oorspronkelijk wilde ze Clark Gable en Spencer Tracy als haar mannelijke tegenspelers maar beiden zaten vast aan andere projecten. Daarom viel de keuze op Gary Grant en James Steward. Die laatste mag meer dan tevreden zijn want hij werd voor zijn rol bekroond met de Oscar van beste acteur. De scène waarin hij dronken is en met een hik zijn dialogen zegt, was niet afgesproken met Cary Grant. Als je goed oplet kan je zien dat Grant moeite heeft om niet te lachen. Zo erg is dat niet zou je denken, want dan doe je gewoon een nieuwe take. Vergeet het maar. De hele film werd gedraaid zonder een enkele tweede take. Daardoor werd alles mooi afgerond in acht weken!Die snelle werkwijze is opvallend want de film zit vol lange sequenties met eindeloze dialogen. De kunst is niet alleen dat de acteurs die zonder problemen opzeggen, maar ook dat de scènes op geen enkel moment gaan vervelen. Hepburn zet alweer een prachtige rol neer. Tracy vindt van zichzelf dat ze niet heeft gefaald als echtgenote. Ze heeft gewoon een slechte keuze gemaakt over haar 1ste echtgenoot. Ze mag dan nog zo een sterke persoonlijkheid hebben toch is Tracy danig aangedaan wanneer ze de les wordt gespeld. “You have everything it takes to make a lovely woman except the one essential: an understanding heart. And without that you might just as well be made of bronze.” De goddelijkheid die ze zichzelf toeeigent wordt aan diggelen geslaan. Net dat is het beste wat haar kon overkomen want vanaf dan bloeit ze open. En bloeien dat doet Hepburn ook. De New York Film Critics riepen Hepburn uit als beste actrice van 1940. De extra’s:- Audio Commentaar Jeanine Basinger- Katharine Hepburn all about me, a self portrait (69 min.)- Cukor Trailer Gallery- The Men Who Created The Movies: George Cukor (54,45 min.)- The Inferior Feeling (8,52 min.)- The Homeless Flea (7,22 min.)- Radioprogrammes- Awards

Nieuws generiek
urgent.fm

Daybreak

Regisseur Björn Runge dompelt ons onder in de leefwereld van een aantal Zweden. Een gelukkig leven hebben ze niet. Je hebt bijvoorbeeld hartchirurg Rickard (Jakob Eklund “The Third Wave”), die aan het begin van de film midden in een operatie zit. De operatie aan het hart staat symbool voor het gebroken hart van alle personages. Rickard mag dan nog getrouwd zijn en goed zijn boterham verdienen, gelukkig is hij niet. Evenmin gelukkig is Anders (Magnus Krepper). Hij heeft het niet zo breed als Rickard en worstelt om zijn familieleden te onderhouden. Zijn problemen verbleken als hij gaat werken voor een ouder koppel dat hem een vreemd voorstel doet. De zonsondergang heeft veelal iets romantisch terwijl de zonsopkomst gepaard gaat met een afschuw. De ochtendstond is de spelbreker die onze dromen doorprikt en ons terugbrengt naar de realiteit. Die realiteit ziet er niet altijd even mooi uit. Iedereen heeft zoals de personages in deze film zich al eens de vraag gesteld of het leven dat ze leiden alles is wat het leven voor hen in petto heeft. Het antwoord op die vraag geeft nooit reden tot juichen. De enige troost waar we ons aan kunnen vasthouden is dat we op zo momenten zoals iedereen zijn. Alles verloopt beter in het leven van anderen, al is dat vaak een foutieve indruk. Jaloezie is een van de zeven dodelijke zonden die we vooral kennen uit “The Canterbury Tales” of dankzij de film “Seven” (1995). Nog meer zonden uit dat rijtje komen aan bod in deze Zweedse film “Daybreak” (2003). Je voelt het allicht al aankomen, dit is geen film die je wilt bekijken als je achteraf een goed gevoel wilt hebben, al klinkt dat erger dan de film eigenlijk is. Het gevaar bij films die de levenswandel van verschillende personages belichten is dat je soms de draad kwijt bent. Soms moet je even terugdenken wie wie is en wat het probleem eigenlijk was. Gelukkig valt Björn Runge niet in die valkuil. Hij houdt alles mooi onder controle. Ook wanneer de levens van de personages elkaar bewust of geheel toevallig kruisen.Zowel Eklund als Krepper leggen een grote hoeveelheid somberheid en wanhoop in hun vertolkingen terwijl Ann Petrén als Anita dan weer cynisch uit de hoek mag komen. Zij kan het niet verkroppen dat haar man haar heeft laten zitten voor een jongere vrouw. Ongelijk kan je haar niet geven. Ze vindt er dan niets beters op om haar plaatsvervangster op te zoeken en haar gal te spuwen. “Daybreak” is dus een ideale film om je eigen zorgen even te vergeten of een handig referentiepunt dat je kan gebruiken als bevestiging dat je eigen leven toch nog niet zo slecht is.De extra’s:- Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

Trotter goes cinematic

Een stralend zonnetje, bruingebrand schoon volk, overvolle terrasjes, ik wil niet flauw doen maar de zomer is niet de beste tijd van het jaar om je ergens in de donkerte van een cinemazaal te nestelen. Edoch, beste mensen, omdat het leven van een filmmadam nooit zonder film kan zijn stel ik u hierbij een verfrissend alternatief voor:TIPS VOOR FILMTRIPSZes weken lang reis ik voor u de wereld van het witte doek af op zoek naar de schoonste filmplekjes op aarde. Van ‘de Stille Waters-route’ tot de zwemroute van ‘Jaws I, II, III tot en met 126’: ik pluis het voor u uit en geef u wekelijks een onweerstaanbaar voorsmaakje van, wie weet, uw volgende reisbestemming! Wat dacht u bijvoorbeeld van...het Montmartre van Amélie PoulainMoet kunnen hé! Nu Ivago de laatste plastic bekers van de Gentse straten wegvaagde zou u de leegte na de feesten wel eens nuttig kunnen opvullen met een trip naar Parijs. Niet ver, niet duur! En als u daar dan toch bent waarom niet het gezellige Montmartre opzoeken. Nee, niet het Montmartre dat zich in toeristenfotoboekjes wel eens tot de Place du Tertre durft te beperken. Wel de Franse wijk waar het romantische filmsprookje Amélie Poulain in scène werd gezet. Sinds Amélie de harten van iedere Parisien en van vele anderen op deze aarde veroverde kreeg de meest kunstige buurt van Parijs immers te maken met de ‘Amélie Poulainisation’ (en nee, dit woord is niet aan mijn ongebreidelde fantasie ontsproten).Slachtoffer nummer één van de meedogenloze liefde voor Amélie: Café des deux moulins, het café waar Amélie als serveerster werkte. Als u een beetje geluk hebt kan u daar een stoeltje bemachtigen en van een veel te dure koffie genieten. Ondertussen kan u bijvoorbeeld heel intelligent opmerken dat de sigarettenstand die in de film te zien was precies verdwenen is. De reden daarvoor? Meer plaats voor tafels, stoeltjes en Amélie-fans!Blijf na de koffie gerust nog wat in de Rue Lepic rondzwerven. De straat heeft op zich niet zo veel meer met de film te maken maar je vindt er wel een heleboel leuke, kleurrijke winkeltjes. Uitgewinkeld en zin in iets lekker?Dan kan je verder wandelen naar het tweede drukbezochte plaatsje op de route: het winkeltje van groentenboer Collignon. Niet nodig om daar luidkeels Lucien - Collignon Champignon, Collignon Fricandon, Collignon Cochon,… - te citeren. In het echte leven wordt de winkel immers uitgebaat door Ali. En omdat Ali een commercieel ingesteld iemand is liet hij z’n winkel bijna net zoals die er in de film uitzag. Altijd leuk voor een fotootje dus.Na deze twee ‘hot spots’ op de Amélie Poulain-route kan je nog verschillende andere leuke plaatsjes opzoeken die misschien ook al voor de mademoiselle Poulain-hype voor meer fabuleuze dingen bestemd waren. De Sacré Coeur bijvoorbeeld. Geen toerist die Parijs kan verlaten zonder de trappen naar de basiliek met de witte koepels bestegen te hebben. Wel uitkijken dat je zonder rijstkorreltje met gegraveerde naam, indiaans uitziend armbandje of portret van uw eigen sympathieke zelve de kerk bereikt.Oh ja, en als u overweegt ook hier een scène uit de film na te spelen. U hoeft de telefooncel op het plein bij de carrousel niet te zoeken. Deze was immers een rekwisiet dat Jeunet voor de gelegenheid had meegebracht. Met een beetje fantasie kan u natuurlijk wel uw gsm even dienst laten doen maar dan beschikt u natuurlijk ook nog steeds niet over de mimespeler die naar de lucht wijst… Toch maar geen acteerpogingen dan?Geen probleem een wandeling langs het Canal Saint-Martain, het kanaal waar Amélie steentjes over het water keilt, heeft ook wel iets. En voor diegenen die in zijn voor nog meer romantiek, of simpelweg een knappe man als Amélies’ Nino willen ontmoeten: van eind maart tot eind mei is er in Parijs la foire du Trône.U weet wel de kermis waar Amélie rijdend in een kermiswagentje haar prins in spookkostuum ontmoet. Mocht de gelegenheid zich voordoen dat een spook zwoel in uw hals komt ‘woehoewen’ waag dan vooral uw kans! Want het is zoals de oude monsieur Dufayel zegt:’La chance c’est comme le tour de France. On l’attend longtemps et puis ça se passe vite !’. De dag nog even met een leuke herinnering afsluiten. Amélie-gewijs zou u bijvoorbeeld zo’n fotohokje in het Gare de l’Est kunnen opzoeken. Gezellig voor de lens plakken en vooral luidkeels ‘fromage’ roepen!Gelooft u in sprookjes, ziet u het wel zitten om bovenstaande route eventueel met een dagje bronzeren aan Paris Plage te combineren, wilde u toch al naar de Champs-Elysées reizen om eventueel nog een laatste druppel van Lance Armstrong’s wielrennerszweet terug te vinden of vindt u de Thalys-promoties op dit moment toch wel bijzonder interessant: de onderstaande links helpen u alvast nog wat verder!

Nieuws generiek
urgent.fm

The Grudge

“It never forgives. It never forgets.” Met deze tagline willen Takashi Shimizu en Sam Raimi jouw aandacht trekken voor de film “The Grudge” (2004). Het is een van de vele horrorfilms van de laatste maanden. Toch is deze een beetje anders. Deze keer krijgen we geen bende tieners die rennen en gillen voor hun leven (zoals “The House Of Wax”). Sarah Michelle Gellar, onze favoriete vampire slayer, staat er zo goed als alleen voor tijdens haar jacht op spoken en geesten. Je kan “The Grudge” het best vergelijken met “The Ring” (2002) waarin Naomi Watts ook al alleen het supernatuurlijke moet trotseren. Karen Davis (Gellar) loopt als studente school in Tokyo. Tijdens haar verblijf helpt ze mensen die niet langer voor zichzelf kunnen zorgen. Wanneer een van haar medestudenten verdwijnt moet ze haar taken overnemen. Zo belandt ze in een wat afgelegen huis dat wordt bewoond door een oudere demente vrouw. De vrouw gedraagt zich nogal raar en heeft duidelijk angst voor iets. Is het voor de kleine jongen die plots verschijnt en al even snel terug verdwijnt? Wat Karen nog niet weet is dat er op het huis een vloek rust en die vloek achtervolgt iedereen die het huis betreedt. Dus ook Karen. Sommige van haar lotgenoten hebben het huis nooit meer verlaten. Zij die dat wel hebben kunnen doen worden nog steeds achtervolgd door een ondragelijke vloek. “The Grudge” is de Amerikaanse remake van de succesvolle Japanse horrorfilm “Ju-On” (2003). Voor die remake werd beroep gedaan op de oorspronkelijke scenarist en regisseur Takashi Shimizu. De film achtervolgt hem net zoals de eigenlijke vloek. Buiten de originele prent en deze remake heeft hij ook al een Japanse sequel gemaakt en is hij bezig met deel drie. Ook voor de Amerikaanse versie regisseert hij een tweede deel en de kans is groot dat er dan ook een deel drie volgt. Shimizu doet eigenlijk telkens gewoon zin en hij maakt het zichzelf redelijk makkelijk. Hij hergebruikt scènes, shots en speciale effecten uit de originele versie en hij doet ook beroep op een aantal van dezelfde acteurs. In een interview vertelt hij dat hij toch enkele zaken heeft veranderd aan de Amerikaanse versie. Zo stopt hij elementen uit de videoversie van “Ju-On” in deze remake, gebruikt hij andere camerastandpunten en heeft hij natuurlijk wat gesleuteld aan het einde. Verder vertelt hij dat hij voor het Japanse publiek graag dingen overlaat aan de eigen fantasie. Maar de Amerikanen denken meer logisch na (of willen juist niet nadenken), voor hen moet alles een reden en een verklaring hebben.Deze keer wordt Shimizu bijgestaan door Sam Raimi, de regisseur van de “Spider-Man”-films. Maar horrorfans kennen hem vooral van “The Evil Dead” (1981). Daarvan komt er trouwens een remake. Wat de inbreng van Raimi is blijft onduidelijk want hij is vooral onder de indruk over hoe Shimizu spanning kan weergeven. Je voelt de schrik letterlijk doorheen je hele lichaam. Al vond ik “Ringu”, de originele “The Ring”, stukken schrikwekkender dan deze “The Grudge”. De extra’s op de dvd bevatten niet zoveel interessant materiaal. Qua promotie klinkt het gewoon beter als je kunt spreken over een speciale editie bestaande uit twee dvd-schijfjes maar van dat soort dvd’s heb ik er al meer bekeken. Fans die zoeken best naar de "unrated extended" versie voor wat meer griezelplezier. De extra’s:- Soundbites- Photogallery- Filmclips- Behind the scenes (20,46 min.)- Interviews Sarah Michelle Gellar, Jason Behr, Takashi Shimizu, Sam Raimi (37,50 min.)- Tv-spots- Trailer

Nieuws generiek
urgent.fm

Confituur

De komende dagen kan je onze gepensioneerde medemens in de dvd afdeling zien rondlopen. Neen, de persoon lijdt niet aan Alzheimer en heeft zich ook niet van winkel vergist. Hij zoekt immers de 2de langspeelfilm van Lieven Debrauwer “Confituur”. Het favoriete kleinkind van elke bomma verfilmde voordien al het leven zoals toen in “Pauline en Paulette” (2001). Voor een schoon Vlaams filmpke komt die medemens wel eens uit de zetel en passeert die op weg naar Lourdes graag langs de winkel. Het is feest in het dorp! Emma (Marilou Mermans) en Tuur (Rik Van Uffelen) delen al jaren lief en leed. Hun zoveelste jubileum moet dan ook met het nodige trompetgeschal gevierd worden. De buurtbewoners kunnen niet wachten op de vogeltjesdans en een optreden van de fanfare. Emma houdt wel van al die aandacht, maar voor Tuur hoeft het allemaal niet. Tuur pakt zijn koffers en gaat bij zijn zus Josée (Chris Lomme) wonen. Emma’s wereld stort zowaar in. Ze moet nu alleen de schoenwinkel draaiende houden, terwijl ze nog nooit echt in die winkel heeft gestaan. Naast het huishouden moet ze ook zorgen voor Tuurs andere zus, de zieke bedlegerige Gerda (Viviane De Muynck) die bij hen inwoont. Gaandeweg vindt Emma haar draai zonder echtgenoot en stort ze zich op die dingen die ze graag doet, zoals confituur maken.Zelf heb ik een voorliefde voor confituur met boswoudvruchten van het bekende merk dat tot voor kort de klemtoon legde op light. En light is ook van toepassing op deze film. De Vlaamse film die verdient altijd wel een steuntje in de rug. Dat was de gedachte toen de redactie moest kiezen uit het aanbod van de afgelopen dagen. Daar kan ik me volledig achter scharen. Alleen is “Confituur” nu niet echt een film die potten breekt. Het is allemaal nogal braafjes. Debrauwer stopt zowaar een lesbische relatie in zijn film, maar dat wordt niet met zoveel beelden gezegd. Qua stijl en camerabewegingen moet je ook geen grote en spectaculaire dingen verwachten. Het zou ook niet passen binnen dit verhaal van bloemetjesbehang en meubilair afkomstig uit de tijd dat Ikea nog niet bestond. Op de teleurstellende extra’s vertelt Debrauwer dat hij voor al zijn films (die twee) zoekt naar herkenbaarheid, zonder dat het echt realistisch moet zijn. Er moet vrijheid zijn binnen die realiteit. Een van zijn actrices noemt hem een magiër die simpele dingen laat uitstijgen boven het banale. Een mooie omschrijving maar de magiër moet dringend wat doen aan zijn act. Er mocht gerust wat meer schwung in deze film zitten. Zeker iets meer dan samen gezellig de zon zien zakken in de zee. Het hoogtepunt van de hele film is de mickey mousing van Gerda op de “Radetzky Mars” van Strauss. Veel meer leven in dit liefdesverhaal dat met veel liefde werd gemaakt zit er, net zoals in het personage van Tuur, jammer genoeg niet. België is als land bekend van onder andere wafels, chocolade, witloof en spruitjes. En daar zal het voorlopig bij blijven. De confituur die verdwijnt terug in de kast. Hopelijk trekt Lieven voor zijn volgende film eens wat stoutere schoenen aan. Ik zal alvast in Lourdes een kaarsje aansteken. De extra’s:- Verwijderde scènes (27, 40 min.)- Making of (75 min.)- Screentest (2,14 min.)- Souvenirs (12,18 min.)- Interviews (6,33 min.)- Foto’s

Nieuws generiek
urgent.fm

Antitrust vs The Forth Angel

Zelfs ben ik absoluut geen computerwizard. Als er iets niet werkt dan roep ik steevast de hulp in van een vriend. Die lost het dan in twee seconden op. Maar er is beterschap op komst. Dat is toch de bedoeling van die cursus HTML. Heel veel wonderen verwacht ik niet maar het ontwerpen van een webpagina begint aardig te lukken. Waarom vertel ik dat nu allemaal? Wel, onlangs stopte ik de dvd van “Antitrust” in mijn dvd-speler. Daarin goochelt Ryan Phillippe (“Cruel Intentions”) met dergelijke computercodes.Milo (Phillippe) is samen met zijn beste vriend Terry (Yee Jee Tso) nog maar pas afgestudeerd. Geheel onverwacht krijgen ze een uitnodiging van Gary Winston (Tim Robbins). Die lanceert binnenkort Synapse, een computersysteem waarmee iedereen ongeacht de afstand, plaats en middel met elkaar kan communiceren. Winston biedt de jongens een job aan en hoopt dat zij het probleem omtrent de bandbreedte van het programma kunnen oplossen. Teddy bedankt echter, want hij vindt dat kennis behoort tot het publieke domein zoals Shakespeare of aspirine. Milo kiest voor de job en tokkelt verwoed op zijn keyboard. Zijn baas Winston ziet er met zijn chips, frisdrank en pc uit als een echte onschuldige nerd. Maar hij neemt zijn motto dat je ofwel een één of een nul bent, wat zoveel wil zeggen als dood of levend; wel heel letterlijk.De achterliggende gedachte rond “Antitrust” bevat waarheid en kan zelfs een leek zoals mij intrigeren. Het is mooi hoe de jongens geloven dat iedereen recht heeft op kennis. Maar het is zoals Winston zegt naïef te denkend dat er niemand met jou idee gaat lopen en er zelf miljarden mee gaat verdienen. Qua uitwerking valt de film tegen. Tim Robbins vormt te weinig een echte bedreiging. Zijn personage blijft een klein kind dat zijn speelgoed met niemand wilt delen. Het gevaar het elke kerel in zijn garage Bill Gates van de troon kan stoten is reëel, maar noch Ryan Phillippe noch zijn driedimensionale vriendin de knappe Claire Forlani (“Meet Joe Black”) kunnen overtuigen. Daardoor blijft de film hangen op het niveau van een zaterdagavondfilm. Nog zo eentje is “The Fourth Angel”. Jeremy Irons speelt daarin Jack Elgin, een journalist die samen met vrouw en kinderen op werkvakantie vertrekt naar India. Niets is immers leuker dan tijdens je vakantie op de koffie of de thee te mogen gaan bij de premier van het land. Maar de koffie en de thee mogen ze vergeten. Tijdens de vlucht wordt het vliegtuig gekaapt door aanhangers van een of andere criminele organisatie. De ordediensten willen de kapers uitschakelen maar tijdens de reddingsoperatie loopt het mis. Jack blijft achter met enkel zijn zoon. Wanneer hij enige tijd later hoort dat de daders op vrije voeten rondlopen neemt hij het recht in eigen handen. Maar blijkbaar zit er meer achter de kaping dan dat iedereen aanvankelijk dacht. FBI-agent Jules Bernard (Forest Whitaker) moet de moordenaar die hij zoekt vinden en beschermen. Maar tegen wat of wie?Geef Jeremy Irons eindelijk nog eens de waardige rol die hij verdient. Hij was opdreef in “Reversal Of Fortune” (1990) en een uitstekende slechterik “Die Hard With A Vengeance” (1995). Tegenwoordig moet hij het stellen met bijrollen in “Kingdom Of Heaven” (2005) of kleine onopvallende films zoals deze. Hij speelt niet slecht, maar de man kan meer. Net zoals Forest Whitaker, al zit die wel beter in zijn vel als de FBI-agent die alles zorgvuldig moet uitpluizen.

Nieuws generiek
urgent.fm

Fantastic Four

Deze zomer mogen we vier nieuwe superhelden verwelkom. Ze vinden zichzelf fantastisch en noemen zich dan ook de “Fantastic Four”. Geld betekent voor velen macht maar voor deze vier draait het allemaal om hun krachten, aldus regisseur Tim Story (“Barbershop”). Al zal de man en de hele crew niet klagen over dat geld. De film haalde totaal onverwacht een openingsweekend van 56 miljoen dollar. Meteen het derde beste openingsweekend van het jaar na “Star Wars Episode III Revenge Of The Sith” en “War Of The Worlds”. Waar een lesje in chemie allemaal niet goed voor kan zijn. De prent is gebaseerd op een van de vele stripverhalen van Marvel, de mensen achter “Spider-Man” en een pak andere superhelden die tegenwoordig onze bioscoopzaal en dvd-winkel overspoelen. Het idee ontstond 44 jaar geleden in het brein van Martin Goodman, de uitgever van Marvel Comics, tijdens een partijtje golf. Stan Lee (die deze keer een grotere cameo krijgt toebedeeld) speelde met het idee en zo ontstond een familie van superhelden met een kleine nuance. Het DNA van deze vier zielen verandert doordat er iets fout loopt tijdens een ruimtereis. Vanaf dan heten de vier respectievelijk Mr. Fantastic, Invisible Woman, Human Torch en The Thing. Ze moeten leren omgaan met hun nieuwe krachten terwijl ze proberen uitvissen hoe ze het proces kunnen omkeren. Mr. Fantastic (Ioan Gruffudd) mag je de mannelijke tegenhanger noemen van Elastigirl uit “The Incredibles” (2004). Invisible Woman (Jessica Alba) dankt haar naam doordat ze zich onzichtbaar kan maken. Alleen moet ze haar emoties nog onder controle leren houden. De gespierde spring-in-‘t-veld Human Torch (Chris Evans) staat voor de meerderheid van de tijd letterlijk in vuur en vlam, en figuurlijk heel heet. Enkel The Thing (Michael Chiklis) heeft echte redenen tot klagen. Hij ziet er immers uit als een grote rotsblok en daardoor voelt hij zich uitgesloten door de rest en de maatschappij. Natuurlijk hebben onze vrienden ook een vijand. Die heet heel toepasselijk Dr. Doom (Julian McMahon). Ook hij heeft superkrachten en die gebruikt hij niet ten behoeve van een betere wereld maar puur uit eigenbelang.Een fantastisch openingsweekend heeft de film al gehad al is de film minder fantastisch dan het laat uitschijnen. Net zoals in zijn scenario voor “The Hulk” (2003) kan Michael France onvoldoende sympathie in de personages stoppen. Daardoor wringt het allemaal qua gevoelens en emoties. Het heeft meer weg van de eerste X-Men film die als een introductie dient voor een vervolg die wel aan alle verwachtingen voldoet. Voor mij mocht het dus allemaal wat fantastischer en spectaculairder. Dat kan dus het geval zijn voor de sequel. De grootste troef in dit verhaal is Human Torch. De jongeman leeft voor snelle wagens, bloedmooie vrouwen en het applaus van het publiek. Ik was verbaasd over acteur Chris Evans die deze rol speelt. Ik heb hem recent nog gezien in het belabberde “Cellular” (2004) waarin hij mij danig op de zenuwen werkte door zijn inspiratieloze vertolking. Maar zie, met het nodige enthousiasme, wat extra spieren en een goed geschreven personage steelt hij de show. Hij zal zeer zeker in de smaak vallen, al is het maar puur lichamelijk want het oog wil ook wat nietwaar. Ioan Gruffudd moet zeker niet klagen want door deze film staat hij op gelijke voet met tegenspeler Julian McMahon wat de rol van James Bond betreft. Bij “Fantastic Four” horen twee soundtracks. Eentje waarop hedendaagse artiesten en opkomend talent hun ding mogen doen. Bekende artiesten zoals de immer mooie Josse Stone of de bende van Sum 41, en opkomend talent zoals Megan McCauley. Zij wordt ten onrechte gepromoot als een talent dat voor het eerst met een nummer op een soundtrack staat. Maar wie de cd heeft van “Elektra” weet dat ze daar ook een nummer voor heeft afgeleverd, namelijk “Wonder”. Maar de meid staat wel twee keer op deze van “Fantastic Four”. De andere cd met de filmscore is geschreven door John Ottman (“House Of Wax”). Hij hanteert dezelfde stijl als in “X-Men 2”. Nummers zoals “Main Titles”, “Cosmic Storm” en “Power Hungry” klinken mooi maar missen een tikkeltje originaliteit. De volgende superheld die op Ottman’s to do list staat is Superman. Hij is zowel editor van dienst als componist. Iets wat hij ook al heeft gedaan voor pakweg Bryan Singer’s “The Usual Suspects” (1995). Niet voor niets tevens de regisseur van de nieuwe Superman-film. Track-list:1. Main Titles(2:34) 2. Cosmic Storm (4:47)3. Superheroes (5:52)4. Experiments (2:41)5. Planetarium (1:28)6. Entanglement (1:13)7. Power Hungry(4:26)8. Changing (2:47)9. Lab Rat (4:50)10. Unlikely Saviors (2:15)11. Bye Bye Ned (2:16)12. Batteling Doom (7:02)13. Bon Voyage (1:16)14. Fantastic Proposal (2:21)

911 912 913 914 915
916
917 918 919 920 921
luister nu:
PHASEFOUR
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×