Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Silent Abortion

Silent Abortion is een vierkoppige post-hardcore band uit Gembloux, België. Ze brengen een sterke mix van emoties, liefde en geweld in een explosief geheel van meeslepende bridges afgewisseld met snoeiharde riffs en begeleid door de charismatische stem van zanger Fabien. De band is diep beïnvloed door onder andere metal bands zoals Glassjaw, Dillinger Escape Plan en Every Time I Die maar ook door rock bands als Radiohead,... Sinds juni 2004 zijn ze bezig een EP in elkaar te boksen en Pitstop kreeg de kans om een voorlopige, 3 tracks tellende, demo te beluisteren.Met Raw Meat So Sweet neemt de demo meteen een goede start. Meteen valt een van de sterkste kwaliteiten van Silent Abortion op, de sterke zangpartijen. Met zijn ietwat zagende stemgeluid, dat erg in de smaak valt, neemt de zanger je op sleeptouw om je meteen erna weer van je stoel te blazen met heerlijke grunts. De passie druipt eraf. De instrumentale stukken creeëren een harmonische muur van geluid die aantoont dat Silent Abortion een band is die wel wat in zijn mars heeft.Pricktease, de beste song, is een brok agressie die meteen door de catchy refreinen in je hoofd blijft rondspoken. De meeslepende riffs, in combinatie met de sterke zang maken dat dit een steengoede song is, zonder meer.Dat de zangpartijen op de laatste song, Insipid Treadmill, nog opnieuw moeten opgenomen worden, neemt niet weg dat de opbouw en structuur van deze song goed zitten. De zang is inderdaad niet loepzuiver.Silent Abortion is een veelbelovende hardwerkende band van eigen bodem. Het is enkel nog wachten op hun 4 tracks tellende EP om een eerlijk oordeel te kunnen vellen. Wij kijken er alvast naar uit.Pitstop - Bert.
Nieuws generiek
urgent.fm

The Syrian Bride

Zou ik de genodigden nu drie van die dure loempiejaatjes aanbieden op de receptie? Is ‘Everything I do’ van Bryan Adams echt wel de beste keuze voor onze openingsdans? Dat zijn de vragen waar de gemiddelde Vlaamse bruid zich druk over mag maken. De vragen waar een Syrian Bride mee te maken krijgt zijn in tegenstelling daarmee van een heel ander kaliber: Zal de grensbeambte al dan niet de juiste stempel in mijn paspoort zetten? Is maar een voorbeeldje... ‘De gelukkigste dat van je leven’ dat moet je huwelijksdag, als ik die Vlaamse bruidjes mag geloven, zijn. Helaas wordt dit geluk niet iedere bruid op deze aardbol gegund. Een dag uit het leven van Mona…Mona is een jonge vrouw van Druzische afkomst. Samen met haar familie leeft ze in een pro-Syrisch dorp in de door Israël bezette Golan-hoogte. Mona wil trouwen met de Syrische Tallal. Hij wacht op haar aan de andere kant van de grens. En hoewel Mona graag met hem wil trouwen is haar huwelijksdag de meest trieste dag van haar leven. De grens oversteken betekent immers dat ze nooit meer naar haar familie in het dorp op de Golan terug kan. Mona is echter vastberaden. Zelfs de absurditeiten tussen de Israëlische en Syrische grensbeambten zullen haar er niet van weerhouden te laten zien dat de liefde en de menselijke gevoelens steeds overwinnen.Aan de hand van dit persoonlijke verhaal biedt regisseur Eran Riklis zijn kijker in deze film een pak informatie over de situatie in de Golan. Een situatie die tot absurde situaties leidt en het de mensen onmogelijk maakt een normaal leven te leiden. Wist u bijvoorbeeld dat u als inwoner van de Golan best een megafoon in huis haalt? Op die manier kan u immers met uw familie waarvan u ooit brutaal door een grens van prikkeldraad gescheiden werd communiceren. Vragen hoe het gaat en of iemand de bruid een pak lekkere appels van de Golan kan meegeven,… gebeurt allemaal megafoongewijs. Door deze absurde situaties veelvuldig in beeld te brengen geeft Eran Riklis overduidelijk zijn visie op de politieke situatie in de Golan. Merkwaardig genoeg is dat hij dit met de steun van Israël doet. Na afloop van de film lezen we immers met de steun van The Israeli Film Fund! Een signaal dat Israël even een verlicht momentje had? Of kent Riklis gewoon de juiste personen? Geen idee hoe ik dit moet interpreteren maar ik heb zo’n vermoeden dat het woordje ‘bewonderenswaardig’ gericht aan Riklis, die deze film effectief in en rond de Golan draaide, hier wel op de juiste plaats is.Naast zijn visie op de politieke feiten maakt Riklis ook duidelijk dat hij weinig respect heeft voor de manier waarop men in Israël en omgeving met vrouwen omgaat. Terwijl hij Mona’s verhaal vertelt werkt hij immers ook dat van haar zus, Amal, sterk uit. Amal heeft nooit zoals Mona de kans gegrepen om uit de Golan weg te trekken. Zij was onderdanig aan de eisen van haar vader en huwde de man van zijn keuze. Het feit dat haar jongere zus op het punt staat een andere keuze te maken geeft Amal duidelijk de energie eveneens enkele drastische stappen te ondernemen.Naast dit verhaal verweeft Riklis nog meer nevenelementen in zijn film. De zoon bijvoorbeeld die na een lange afwezigheid terugkeert en die eerst gehaat wordt door zijn vader om dan opnieuw in de familie opgenomen te worden. Allemaal kleine elementen die er, net doordat het er zo veel zijn, voor zorgen dat het verhaal af en toe in overgedramatiseerde acties en dialogen omgezet wordt. Beetje jammer want zo neigt de film af en toe naar het ongeloofwaardige. En dat terwijl het kernidee van deze film meer dan sterk genoeg is om je als kijker eens ferm over het één en ander ‘niet zo fraais’ in deze wereld te doen nadenken.Door het gebruik van enkele sterke beelden (‘de bruid in de witte bruidsjapon zittend voor een hek in het niemandsland’ bijvoorbeeld) zorgt Riklis er trouwens ook voor dat je deze gedachten niet zo snel zal vergeten. Want hoe erg dat ook is, het meest ongeloofwaardige verhaal van deze film is net datgene wat het meest waar blijkt te zijn.Prijs u dus gelukkig, smul loempiejaatjes à volonté, misschien toch nog eens over Bryan Adams nadenken maar geniet vooral van de gelukkigste dag van uw leven. En als er voor u geen huwelijksfeest in het verschiet ligt: er draait een mooi filmpje in de Sphinx…
Nieuws generiek
urgent.fm

House Of Wax

Ze is jong, blond, stinkend rijk en ze denkt dat de wereld aan haar voeten ligt. Dat laatste denkt ze niet alleen, het is jammer genoeg ook nog waar. De media houdt van Paris Hilton, die ene blondine uit de tv-reeks “The Simple Life”, en Paris houdt van de media. Bij elke verschijning zorgt er wel voor dat ze alle aandacht naar haar toetrekt. Haar collega’s worden er haast wanhopig van. Je kan het dan Sophie Marceau niet kwalijk nemen dat ze tijdens het filmfestival van Cannes haar eigen Janet Jacksonmoment heeft. Maar terug naar Paris Hilton. De meid is hot en ze is een wandelend marketingproduct. Vermoedelijk dankt ze haar rol in “House Of Wax” eerder aan haar bekendheid en aantrekkingskracht dan acteertalent. Want wie wil er haar nu niet schaars gekleed zien rondhuppelen terwijl ze om hulp roept? Maar de meisjes kunnen hun afgunst voor Paris een beetje vergeten. Ze mogen wegdromen bij de verschijning van hun toekomstige nieuwe filmgod Chad Michael Murray. Murray is de blonde kerel die het hart breekt van Michelle Williams in tv-reeks “Dawson’s Creek” en het hart sneller doet slaan van Hilary Duff in het al even duffe “A Cinderella Story” (2004). Sinds kort heeft de jongeman zijn eigen show in Amerika “One Tree Hill”. Een reeks die binnen afzienbare tijd bij ons op de buis verschijnt.Bij dit alles vergeet ik bijna dat er ook nog zoiets bestaat als een verhaal. De titel verwijst naar een huis dat ligt in een afgelegen (of wat dacht je) stadje ergens in Amerika. Een stel tieners ontdekken het huis op weg naar een football game maar door autoproblemen geraken ze niet meer verder. Zowel het huis als het stadje zijn blijven stilstaan in de jaren ’60 en dat heeft zo een reden. Iemand heeft als hobby het emballeren van de inwoners. Wat zoveel betekent als mensen gebruiken voor een eigen Madame Tussaud-collectie. De collectie moet dringend uitgebreid worden. De komst van de tieners zijn dan ook hoogdagen voor de persoon in kwestie. Of de fans van de originele slasher van Vincent Price uit 1953 blij zijn met deze remake dat laat ik in het midden. De prent “House Of Wax” gaat ongetwijfeld aanslaan. Het genre ligt momenteel heel goed in de markt. Al lieten de Amerikanen de film links liggen. Daar stopte de teller van de box office reeds op een magere 21 miljoen dollar. Voor de muziek klopte producent Joel Silver voor een derde keer aan bij John Ottman. De componist zelf heeft het nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij wel van het horrorgenre houdt. En dat hoor je ook in zijn verschillende scores. Ottman liet ons recent nog griezelen in “Gothika”en “Hide And Seek”. Al blijft het rustige “Miranda’s Theme” uit “Gothika” meer hangen dan het bombastische werk. Zijn twee belangrijkste projecten waar we naar uitkijken zijn “Fantastic Four” en de terugkeer van de vliegende man en zijn spandex in “Superman Returns”. Het openingsnummer van “House Of Wax” doet eerder denken aan een ruimteavontuur dan een horrorfestijn. Ook de belletjes en de “la-la” zangpartijen zetten je op het verkeerde been. De drums in het begin van “Ritual/Escape from Church” klinkt dan weer vol dreiging zoals Wojciech Kilar zo schitterend doet in “Bram Stoker’s Dracula” (1992). Voor het overige klinkt de score wat je ervan verwacht: na een stil moment een plotse scherpe klank die je de stuipen op het lijf moet jagen. Violen zorgen voor de vijfde versnelling wanneer een slachtoffer nog verwoede maar tevergeefs pogingen onderneemt om in leven te blijven. Een andere uitschieter is “Up In Flames” en het religieus klinkende eindnummer “Endless Service”. Waardoor ik nu met een toepasselijke "amen" kan afsluiten. 1. Opening/Tantrum (3:28)2. Ritual/Escape from Church (4:15)3. Story of the Town (1:39)4. Up in Flames (3:43)5. They Look So Real (2:16)6. Sealed Lips (3:56)7. Brotherly Love (2:28)8. Hanging with Baby Jane (3:36)9. Paris Gets It (3:07)10. Curiosity Kills (2:33)11. Bringing Down the House (5:08)12. Three Sons (2:28)13. Endless Service (3:45)
Nieuws generiek
urgent.fm

Shades Of Dank

Is er iemand die Moodymans superbe undergroundclubhit ‘Shades Of Jae’ niet kent? Het is een track die nog steeds voor uitzinnigheid zorgt op de dansvloer. Welnu, deze track kreeg een nieuwe edit, en wat voor een. De beats blijven quasi hetzelfde, maar zijn veel meer uitgesponnen, veel vetter en voller. Verder zijn de vocals verdeeld over de gehele track en komt er een extra stem bij. Het resultaat is een track die zal knallen als geeneen! Dit is een beetje de re-edit waar iedereen zat op te wachten: een spetterende en gedreven structuur die zo is opgebouwd dat je heel lekker en lang kan mixen. Van wie deze bootlegmix is vertel ik volgende keer, aangezien bij mezelf onbekend. Haast je, want bootlegs zijn per definitie zeer gelimiteerd…Shades Of Dank - Plus Two (bootleg) [house] A1
Nieuws generiek
urgent.fm

Open Water

Sporten is gezond dat ondervind ik aan de levende lijve. Al hou ik het wel bij de meer veilige sporten. Diepzeeduiken zie ik mij niet direct doen. En na het bekijken van “Open Water” is de kans klein dat ik persoonlijk kopje onder ga. In een ver verleden heb ik nachten wakker gelegen door de film “Jaws” (1975). Deze keer is dat na het zien van “Open Water” gelukkig niet het geval, al wil ik wat dit koppel overkomt zelf nooit meemaken. Het koppel in kwestie is Susan Watkins (Blanchard Ryan) en Daniel Kintner (Daniel Travis). Hun leven bestaat uit werken, werken en werken. Een paar dagen vakantie zijn dan altijd welgekomen. Die vakantie brengt hen naar de zon en vooral de zee van de Caribbean. De twee nemen samen met een groep vakantiegangers een boot richting de grote oceaan. Daar willen ze genieten van al de wonderen der natuur onder het water. Maar door een ongelukkige telling vertrekt de boot terug naar de haven terwijl de twee nog naarstig verder ploeteren. Er is geen enkele boot in de buurt. Minuten worden uren en al snel verandert de dag in nacht. De eens zo mooie en brave dieren zijn ondertussen verdwenen want een school haaien maakt hun opwachting. Ik hoor opnieuw Guy Mortier brullen zoals in de Vlaamse versie van "Finding Nemo". Alleen eet de haai deze keer misschien wel mensenvlees. De film “Open Water” is gebaseerd op het ware verhaal van Tom en Eileen Lonergan. In 1998 werden zij door hun boot achtergelaten. Die gedachte maakt het allemaal wat meer beangstigend maar echt schrik krijg je als kijker nooit. Integendeel. Het geheel mist voor het merendeel spanning. Pas naar het einde toe slagen de makers in hun opzet, namelijk ons de angst laten voelen die bij de twee door merg en been gaan. En dat komt door een donker scherm met enkel geluid van het kabbelende water, snelle ademhalingen en de toenemende “oh, no”. Regisseur Chris Kentis en vrouw Laura Lau investeerden 130.000 dollar in het project. Een peulschil want Lion’s Gate kocht hun film voor 2,5 miljoen dollar na een vertoning tijdens het Sundance Filmfestival. Aan de boxoffice stopte de teller dan weer op de som van 30 miljoen dollar. Met zo een bedrag ben je als acteur snel vergeten dat je 120 uren in koud water hebt gelegen midden in een school hongerige haaien. Blanchard Ryan kreeg bovendien voor haar vertolking een 'Best Actrice' Saturn Award. Voor de filmfreaks kan ik je nog vertellen dat de achternamen Watkins en Kintner verwijzen naar de eerste jongen en het eerste meisje die door Jaws in de gelijknamige film worden opgepeuzeld. De extra's bevatten the usual stuff zonder echte meerwaarde. De Amerikanen krijgen bij hun dvd-versie nog meer materiaal zoals the making of en een bijdrage over hoe je best de marketingcampagne van een film aanpakt. Ook de makers en de castleden mogen hun commentaar en ervaringen delen tijdens de film zelf. Wij moeten het stellen met enkele interviews en weinig zeggende beelden tijdens het filmproces. De extra’s:- Interviews (14,36 min.)- Behind The Scenes (10 min.)- Trailer- Filmclips
Nieuws generiek
urgent.fm

David K

David K, bekend van o.a. Robsoul en Crosstown Rebels, werkt hier nog eens samen met Dan Ghenacia voor drie heerlijke tracks. Ze maakten eerder samen al tracks als ‘U&I’ op Freak’n’ Chic en tekenen nu voor de derde release op Strobe. K-pod is een track die zeer sterk doet denken aan Chicken Lips’ bassline, een pittige dus. Op de B-side een track met ongeveer dezelfde aanpak, maar die uitmondt in een meer electrohouser met sfeervolle funky elementen en eveneens een krachtige bassline. ‘Bang The Stranger’ is de track die mijn voorkeur wegdraagt: veel bleeps en acid, wat het geheel toch een beetje meer tech maakt. Check ook Kolombo (Strobe 04). David K - K-Pod (Strobe 03 Promo) [tech-house] A1 - K-pod B1 - People don’t know B2 - Bang The Stranger
Nieuws generiek
urgent.fm

Godsend

De laatste dagen hoor je veel over het ontwikkelen van menselijke cellen. Zo is er in ons land een koppel dat er een dochtertje bij heeft zodat haar oudere broer kan blijven leven. De jongen lijdt aan een chronische ziekte en cellen van een meisje kunnen zijn leven redden. De evolutie van de geneeskunde heeft zo een extra bestaansreden. Maar zo een reden is niet altijd aanwezig. Ook de filmwereld waagt zich af en toe aan dit onderwerp. Ik denk dan aan bijvoorbeeld “Extreme Measures” (1996). Ook “Godsend” van Nick Hamm (“Martha, Meet Frank, Daniel and Laurence”) handelt over dokters die voor God spelen. Paul en Jessie Duncan, gespeeld door Greg Kinnear (“As Good As It Gets”) en Rebecca Romijn-Stamos (“X-Men”), vieren de achtste verjaardag van hun zoon Adam (Cameron Bright “Birth”). De dag erna gaan moeder en zoon shoppen. Adam krijgt nieuwe schoenen én een bal. Terwijl zijn moeder aan de kassa afrekent staat Adam buiten op de stoep. En dan gebeurt het ondenkbare. Een automobilist verliest de controle over zijn stuur. Voor Adam komt alle hulp te laat. Na afloop van de begrafenis ontmoet het koppel Richard Wells (Robert De Niro). Hij is een befaamde gynaecoloog die via genetische manipulatie van DNA-cellen leven kan creëren. Hij kan hen een identieke tweeling van Adam geven. Het koppel moet beslissen binnen de 72 uur of ze hun zoon terug willen. De mens heeft altijd wel al voor God willen spelen. Kunnen beslissen over leven en dood is zowat de ultieme macht die iemand kan hebben. Het nemen van een leven is dagelijkse kost. Het geven van leven is een heel andere zaak. Een eerste stap in die richting is het gebruiken van bestaand leven en zo nieuw leven scheppen. Dat hebben Koreaanse wetenschappers onlangs nog gedaan met het ontwikkelen van stamcellen. De familie Duncan wil via de geneeskunde de leegte die hun zoon achterlaat opvullen. Maar ergens blijft er wel een gemis. Zo bewaart Jessie nog al haar foto’s van haar echte zoon. De twee zijn ook overbezorgd en willen de nieuwe Adam beschermen bij alles wat hij doet. Het heeft een verstikkend effect op de jongen.Een godsgeschenk kan je deze film niet noemen. Daarvoor weegt het scenario te ligt. Nadat Adam voor een tweede keer zijn achtste verjaardag viert bevinden we ons op onbekend terrein. Alles wat hij nu doet of laat, is dat iets wat Adam ook zou hebben gedaan of zijn er andere factoren die de jongen beïnvloeden. Zo dagdroomt hij over klasgenoten die omkomen in een brand, een brand die hij mogelijks heeft veroorzaakt. De vraag is natuurlijk hoe dat mogelijk is. Ook de acteurs laten het afweten. Iedereen doet wat ze moeten doen zonder dat ze echt overtuigen. Het verdriet van het koppel lijkt echt maar raken doet het nooit. En zo is het ook met de film in zijn geheel. De kern van het verhaal is interessant maar leven zit er niet in. De extra’s:- Interviews cast & crew (16,28 min.)- Trailer- Tv-spot- Behind The Scenes (17,45 min.)- Filmclips

Nieuws generiek
urgent.fm

Kingdom Of Heaven

Balian (Orlando Bloom) rouwt om de dood van zijn vrouw en kind. Hij krijgt er weliswaar een vader bij in de gedaante van Godfrey (Liam Neeson). Die nodigt hem uit voor een reis naar het Heilige Land. Balian accepteert en trekt op kruistocht. Daar aangekomen ondervindt hij dat de Britten moeilijkheden hebben om de vrede te bewaren. Niet alleen Saladin, de leider van de moslims, aast op een herovering van het beloofde land. Ook binnen de kringen van de Britse koning groeit het aantal voorstanders van een bloederige oorlog. Balian zal kleur moeten bekennen niet alleen tegenover zijn koning maar ook tegenover Sibylla (Eva Green), een bloedmooie maar getrouwde vrouw. Ridley Scott heeft met “Gladiator” (2000) de lat voor zichzelf en voor elk andere spektakelfilm heel hoog gelegd. Die film bevat alle elementen die we verwachten en bovendien zit alles heel goed in elkaar. Een acteur die daar grotendeels voor verantwoordelijk is dat is natuurlijk Russel Crowe. En dat is meteen ook wat er ontbreekt in “Kingdom Of Heaven”: een geloofwaardig hoofdpersonage. Onze favoriete elf uit “The Lord Of The Rings”-trilogie kan op geen enkel moment tippen aan de grootheid, de kracht en de overtuiging van Maximus. Laat Russel Crowe dezelfde speech geven wanneer Bloom zijn manschappen tot ridder slaat en dan zal je het verschil wel merken. Ook de omringende cast met onder andere Jeremy Irons laat het afweten. Irons kan veel beter. Enkel Liam Neeson overtuigd dankzij een paar mooie dialogen. Eva Green was dan weer niet te spreken dat Ridley Scott de schaar heeft gezet in haar liefdesscènes met Orlando Bloom. Scott vond dat ze niet direct relevant waren voor het verhaal. Green is het daar dus niet mee eens. Maar ja, ze heeft wel mogen rollebollen met Bloom.“Kingdom Of Heaven” is ook visueel geen meesterwerk. Buiten twee heel mooie shots dan vanuit de lucht genomen als Balian ten aanval trekt tegen Saladin. Ook qua muziek valt de film tegen. Hier en daar laat Harry Gregson-Williams (“Shrek”) ons een aantal mooie dingen horen maar die gaan veelal verloren tijdens de actie. Let op, ik heb het dan over het gebruik van de muziek in de film. Groot was dan ook mijn vreugde toen ik het cd-schijfje in mijn cd-speler stopte. De score van Gregson-Williams is grandioos maar zal je niet van verstomming doen slaan door het volume, eerder door de soberheid en puurheid die er van uit gaat. Van begin tot einde raak je volledig in de ban van de mystieke sfeer, het koorgezang en de zalige melodieën. Het is een score die groeit en blijft groeien naarmate je luistert en de cd herbeluistert. Aanvankelijk zou Hans Zimmer in overeenstemming met “Gladiator” de muziek schrijven maar Zimmer zelf stelde zijn werkcollega Gregson-Williams voor. In de plaats daarvan verkoos Zimmer de animatiefilm “Madagascar”. En goeie beslissing. Hier en daar lijkt de muziek wat op die van James Horner voor “Troy” alleen boeit die van Williams ons gewoon meer. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Williams’ score voor “Man On Fire” (2004) blijft de muziek deze keer op cd overeind. Dat komt vooral door de mooie verzameling aan Latijnse en Turkse invloeden die de respectievelijke opposanten in het verhaal ondersteunen. Prima werk dus en ik ben alvast benieuwd naar zijn werk voor Tony Scotts “Domino”. 1. Burning the Past (2:42)2. Crusaders (1:39)3. Swordplay (2:03)4. A New World (4:21)5. To Jerusalem (1:37)6. Sibylla (1:50)7. Ibelin (2:14)8. Rise a Knight (2:42)9. The King (5:53)10. The Battle of Kerak (5:34)11. Terms (4:26)12. Better Man (3:23)13. Coronation (3:01)14. An Understanding (4:14)15. Wall Breached (3:41)16. The Pilgrim Road (4:07)17. Saladin (4:42)18. Path to Heaven (1:34)19. Light of Life (Ibelin Reprise) (2:14)
916 917 918 919 920
921
922 923 924 925 926
luister nu:
PHASEFOUR
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×