Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

Star Trek First Contact

De Star Trek-fans die hebben het momenteel behoorlijk moeilijk. Want elk seizoen van elke reeks verschijnt op dvd. En elke film krijgt een speciale dvd-uitgave. Zoiets juichen we natuurlijk toe, maar het doet verdomd pijn in de portemonnee. In “Star Trek First Contact” (1996) krijgt Jean-Luc Picard het aan de stok met een meer dan waardige tegenstander. "We are the Borg. Lower your shields and surrender your ships. We will add your biological and technological distinctiveness to our own. Your culture will adapt to service us. Resistance is futile." Ze zijn terug en hoe! Voor de achtste keer vliegt een Star Trek-bemanning doorheen de ruimte. Ik vlieg met hen mee op dvd!Kapitein Jean-Luc Picard en zijn bemanning verkennen nog steeds de ruimte maar van actie is weinig sprake. Daar komt snel verandering in. Picard droomt namelijk dat oude bekenden opnieuw van zich laten horen. Gelijk krijgt hij. De gevreesde Borg lanceren na zes jaar afwezigheid een aanval op de Federatie. De Enterprise-E moet echter naar de Neutral Zone in het geval dat de Romulans van de situatie misbruik willen maken. De ware reden is dat hogere instanties Picard niet meer volledig vertrouwen. In het verleden is Picard zelf ooit een gevangen geweest van de Borg en kreeg hij de naam Locutus. Gelukkig kan zijn crew hem nog redden maar Picard blijft in zijn binnenste voor eeuwig en altijd verbonden met de Borg. Zijn oude familieleden uit het Collective keren namelijk terug in de tijd. Naar het moment waarop de mens voor het eerst contact legt met buitenaardse wezens. De Borg wil die ontmoeting belemmeren zodat zij later zonder probleem de hele aarde kunnen assimileren. Maar dan moeten ze wel eerst afrekenen met Jean-Luc Picard en zijn volgelingen die eveneens naar het verleden reizen. “First Contact” is zonder enige twijfel een van de betere Star Trek-films. Het speelt in het voordeel van deze film dat er niet heen en weer wordt gesprongen tussen verleden, heden en toekomst. Want in “Generations” (1994) was ik compleet het noorden kwijt. In het eerste kwartier krijg je alles wat je wilt zien. De film opent met een prachtig beeld van de camera die uit het oog van Jean-Luc Picard komt. Hij zit terug in een Borg cube. Voor hem is dit avontuur heel persoonlijk. Dat merk je aan zijn doorzettingsvermogen. “They invade our space, and we fall back. They assimilate entire worlds, and we fall back. Not again. The line must be drawn here! This far, no further!”. Er sneuvelden al wat ruimteschepen maar zo een ramp is dat niet want geld bestaat niet meer in de 24ste eeuw. En er zijn nog voldoende letters in het alfabet. Toch weigert hij zijn schip de Enterprise-E op te blazen. Patrick Steward is als acteur en als Jean-Luc Picard een fascinerend iemand. Zijn kale knikker en warme stem hebben iets magisch, iets groots, iets onweerstaanbaars. Je kan de Borg Queen, prachtig vertolkt door Alice Krige, geen ongelijk geven dat ze hem liever voor zichzelf houdt. De Borg zie je voor het eerst in de aflevering “Q Who” van "Star Trek The Next Generation" en was meteen een succes. Het opteren voor de Borg als tegenstander in deze prent een verstandige zet geweest. Ze vormen wat mij betreft een van de meest fantastische tegenstanders uit het hele Star Trek-universum. Elke tv-aflevering waarin ze een centrale rol krijgen, krijgt van mij spontaan applaus. Je kan je dan wel inbeelden hoe blij ik ben met het personage van Seven-Of-Nine in “Star Trek Voyager”. Ook qua extra’s kan je zeker niet klagen. Zoals je ziet het is een hele waslijst. Toch ontbreken weggelaten scènes (de eerste homo onder de bemanning) en de bloopers. De meerwaarde van die extra’s is niet altijd even hoog en uiteindelijk blijven enkel de dingen hangen die jou het meest interesseren. Dat heb ik bijvoorbeeld met de ode aan componist Jerry Goldsmith. Hij is zowat datgene wat John Williams is voor “Star Wars”. “First Contact” heeft voor iedereen wat wils. Zelfs iemand die helemaal niet vertrouwd is met het hele gedoe kan hier van genieten. Indeed, deze keer is resistance futile. De extra’s:- Commentary by Jonathan Frakes- Commentary by Brannon Braga & Ronald D. Moore- Text Commentary by Michael Okuda & Denise Okuda- Making First Contact (19 min.)- The Art of First Contact (15 min.)- The Story (14 min.)- The Deflector Dish (9 min.)- From "A" to "E" (8 min.)- Borg Queen Assembly (10 min.)- Escape Pad Launch (4 min.)- Borg Queen's Demise (2 min.)- "Jerry Goldsmith: A Tribute" (19 min.)- "The Legacy of Zefram Cochrane" (11 min.)- "First Contact: The Possibilities" (18 min.)- Unimatrix One (13 min.)- The Queen (7 min.)- Design Matrix (17 min.)- Storyboards- Photo gallery- Teaser trailer- Trailer- Easter Eggs

Nieuws generiek
urgent.fm

Star Wars Episode III Revenge Of The Sith

Nog even en dan komt “Star Wars Episode III Revenge Of The Sith” in de zalen. Maar ik behoor tot de lucky few die nu al weten hoe Anakin Skywalker omgevormd wordt tot Darth Vader. En dat zonder dagenlang in een rij te moeten wachten. De uitgebreide body search op enig opnamemateriaal voorafgaand aan de vertoning had ik er graag voor over. Gewonnen met een speciaal Star Wars krasbiljet van de Nationale Loterij heb ik niet. Maar George Lucas mag zich wel een winnaar noemen. Hij heeft met dit sluitstuk eindelijk een goeie film afgeleverd. Waarom? Dat kan je lezen zonder dat ik al teveel prijsgeef. In een galaxy far far away woedt er reeds lang een hevige strijd met winnaars en verliezers aan beide kanten. Kanselier Palpatine is de krijgsgevangen van Generaal Grievous, de leider van de Separatisten. De twee Jedi’s Obi-Wan Kenobi en Anakin Skywalker moeten hem bevrijden en zowel Grievous als Graaf Dooku uitschakelen. Die opdracht is nog maar het begin van een groter gevecht. Anakin Skywalker, de uitverkorene die evenwicht moet brengen in the Force staat voor een verscheurende keuze. Yoda’s advies dat hij dingen moet leren loslaten wordt beïnvloedt door de toenemende macht die Palpatine op Anakin uitoefent. De padawan zit tussen twee vuren. Nachtmerries voorspellen immers een nefaste afloop voor een dierbare. Zelf wordt Anakin belemmerd in zijn groei naar de Jedi die hij voorbestemd is te worden. De machtsstrijd tussen de Jedi Council en de donkere Sith Lord Darth Sidious vertroebelt Anakins geest. Wie vertelt de waarheid en wie kan hij nog vertrouwen? Moet hij het allerbelangrijkste in zijn leven opgeven of net datgene redden door zijn eigen ziel te verkopen aan de duivel. George Lucas en zijn team hebben lessen getrokken uit de twee vorige tegenvallende films. Dit derde deel zit vol actiemomenten, spanning en avontuur. Er wordt gretig gebruik gemaakt van de lichtzwaarden, oude en nieuwe droids en andere digitale speeltjes. Het openingsgevecht boven de planeet Coruscant oogt spectaculair net zoals de (letterlijk) verhitte confrontatie tussen Obi-Wan en Anakin. Maar ook de persoonlijke strijd word hard gespeeld. In “Attack Of The Clones” zijn de rustmomenten vrij langdradig en daardoor slaapverwekkend. Hier is dat niet het geval. En dat is de grote verdienste van Hayden Christensen. Ik denk dat Christensen stiekem acteerlessen heeft gevolgd. De jongeman brengt het er stukken beter vanaf dan in de vorige film. Weg is de irriterende puber die constant “Yes, master” prevelt (al doet hij het aan het begin nog een paar keer). Weg is zijn houterige verschijning die achter alle feiten aanloopt. Deze Anakin Skywalker is een licht gespierde jongeman die vecht tegen zijn angsten. Iemand die door toedoen van de donkere kant van the Force tot gruweldaden in staat is. Slechts één enkele keer is het allemaal wat te theatraal geacteerd, maar het is Darth Vader vergeven. Het is absoluut de donkerste film uit de hele reeks. Een memorabel moment waar ik alvast even moest slikken was het ogenblik dat het tij keert voor de Jedi’s en er een ware genocide plaatsvindt. Met de half alien half robot Generaal Grievous heeft dit verhaal een meer dan waardig booswicht. Gelukkig is hier en daar een vleugje humor niet veraf. Daar zorgt vooral R2-D2 voor. Verder is Yoda wat ouder geworden maar vechten als geen ander kan hij nog steeds. Ook Ewan McGregor als Obi-Wan en Ian McDiarmid als Palpatine spelen hun respectievelijke rol met glans. Nathalie Portman krijgt deze keer een passievere rol toebedeeld waardoor ze jammer genoeg te weinig screentime krijgt. De moeder van Luke en Leia verdient beter. Maar gelukkig weten we nu van wie Leia haar haarsnit heeft geërfd. Naar het einde toe forceert Lucas zich. Hij wil precies te snel alle eindjes aan elkaar knopen en gaat daardoor te licht over de kleine dingen die evenveel tellen als de grote actiescènes. De film duurt 140 minuten, maar voor dergelijke eindjes mag je gerust je tijd nemen. Het is intrigerend als je ziet hoe “Revenge Of The Sith” de brug vormt naar “A New Hope” en de andere oorspronkelijke films. Dit deel moet je gewoon bekijken. Het is een waardig slot van een cinematografisch icoon. Voor een laatste keer schrijf ik het met een zekere dualiteit: may the Force be with you.

Nieuws generiek
urgent.fm

Der Untergang

Op televisie kom je alles te weten over zijn vrouwen. In de kranten kan je voor hem sparen. En op dvd kan je hem tegenwoordig bekijken. Bij onze noorderburen gingen van de dvd van “Der Untergang” (2004) in de eerste week reeds 100.000 exemplaren over de toonbank. Ik vraag me af of onze nieuwe Paus zich die dvd zal aanschaffen, want Benedictus XVI behoorde ooit tot de Hitlerjugend. Deze jeugdzonde heeft alvast niet tot zijn ondergang geleid. De Duitsers hebben Adolf Hitler niet verkozen tot grootste Duitser aller tijden. En dat voor de man die het volk “Heil Hitler” leerde zeggen. Na jaren van uitzichtloze bombardementen, man tegen man gevechten en deportaties is het einde van de Tweede Wereldoorlog in zicht. Adolf Hitler (Bruno Ganz) weet dat hij zijn droom over een groot overheersend Derde Rijk mag opbergen. Maar de Fürher wil gezichtsverlies vermijden. In zijn Berlijnse bunker zoekt hij een antwoord op de vraag hoe hij het tij alsnog kan keren. De frustratie, de wanhoop én de waanzin bij de Duitse leider groeit. Velen weten dat alles is verloren, anderen houden hardnekkig vol dat de zege komt. Een van de getuigen van Hitlers laatste dagen is zijn persoonlijke secretaresse Traudl Junge (Alexandra Maria Lara). Als capituleren niet het antwoord is, dan houdt een leider beter de eer aan zichzelf. Wat “Der Untergang” anders maakt dan alle andere oorlogsfilms is dat het deze keer geen verheerlijking is van de overwinning van de geallieerden op het Duitse kwaad. De Duitsers hebben geen klauwen of grote tanden. Het zijn mensen zoals u en ik. Net daardoor is datgene wat er zich allemaal heeft afgespeeld tijdens die Tweede Wereldoorlog én in die Berlijnse bunker zo beklijvend. Het volk gelooft blindelings in een leider die naar het einde toe een gebrekkige en vermoeide indruk geeft maar hij blijft een sterke invloed uitoefenen. Zo smeekt een hevige verpleegster dat hij nooit mag opgeven. Zij zal hem blijven steunen en volgen bij elke beslissing die hij neemt. De acteurs met Bruno Ganz als Hitler voorop moesten al hun gewetensbezwaren, vooroordelen en elke vorm van moraliteit overboord gooien. Enkel zo kunnen ze hun respectievelijke rol vertolken. Ganz steelt natuurlijk de show als de psychopaat die toch alles op een rijtje heeft. Hitler duldt geen tegenspraak en daarom kan je ook niet spreken van een tragiek, zo vindt iemand op de extra’s. Adolf Hitler noemt zichzelf de man die nooit naar de academie is gegaan maar wel op zijn eentje Europa heeft veroverd. Tijdens de laatste dagen van het regime geloofde Hitler niet dat er nog een wonder zou gebeuren. De schuld legt hij bij zijn officieren die hij net zoals Stalin beter had laten afmaken. Zelfs zijn eigen ondergang en die van zijn volk werd door hem vakkundig geënsceneerd. Het Duitse volk is aan het sterven meldt een soldaat aan zijn leider. Dat bewijst dat het volk zwak is en dan grijpt de natuur in, geeft dezelfde leider als antwoord. Zo kan je nooit verkozen worden tot grootste Duitser aller tijden. De extra’s:- Making of (58 min.)- Interviews met de regisseur (20,51 min.), Bruno Ganz (0,58 min.), Alexandra Maria Lara (0,39 min.), Corinna Harfouch (0,55 min.), Ulrich Matthes 0,45 min.), Juliane Khöler (0,43 min.), Heino Ferch (0, 33 min.)- Trailers- B-roll (4, 22 min.)

Nieuws generiek
urgent.fm

Bin-Jip

Zo verschrikkelijk mooi is deze nieuwe film van Kim-Ki Duk. In het melancholische en warme Bin-Jip voert hij het publiek traag mee in een prachtig verhaal over de liefde tussen een jongen en een meisje. En omdat woorden veel te vaak zeggen wat we niet bedoelen –heeft Kim Ki-Duk misschien wel gedacht– laat hij in dat verhaal de stilte spreken. De stilte die ons vooral vertelt dat het soms moeilijk is om te weten of we nu in de realiteit dan wel in een droom leven.Poëtische boodschap dus die hij aan de hand van een eenvoudig verhaal overbrengt. Tae–Suk is een twintiger die er een nogal bizarre hobby op nahoudt. Iedere avond breekt hij namelijk ergens in een huis in en maakt van dat huis voor even zijn thuis. Hij steelt niks, maakt niks stuk, hij houdt zich gewoon bezig met telkens dezelfde zaken: de was doen bijvoorbeeld en eten maken en de ochtend nadien vertrekt hij en laat alles min of meer achter zoals het was. Op een dag belandt hij echter in een huis dat niet bepaald leeg blijkt te zijn. Weggedoken in een hoekje volgt Sun-hwa de vreemde jongen die door haar huis sluipt. Sun-hwa zit niet meteen in dat hoekje omdat ze schrik heeft voor die vreemde indringer, wel omdat ze nog aan het bekomen is van de afranseling die ze net van haar gewelddadige man kreeg. Stilletjes volgt Sun-hwa de vreemde jongen door haar huis. Maar dan komt natuurlijk haar man thuis en die vindt de aanwezigheid van de mooie jongen net iets minder aangenaam. De stoere Tae-Suk schaakt Sun-hwa echter voor zijn ogen weg. De twee zijn voortaan een duo en, jawel, stilaan worden ze verliefd. Wat verder volgt is nog meer pure poëzie.Poëzie die het, zoals gezegd, moet hebben van de stilte. Zonder veel woorden voel je de chemie tussen Tae-Suk en Sun-hwa. De kleine aanrakingen, een voet die onder tafel langzaam richting een andere voet schuift, de blikken, met veel vuurwerk. Maar wat nog meer is, als kijker voel je ook hoe deze twee mekaar perfect aanvoelen. Naast de liefde straalt ook een grote vriendschap van het scherm. Om jaloers op te zijn! En dan bedoel ik zowel op datgene wat deze twee met elkaar hebben als de acteerprestaties die zij hier neerzetten. Vanzelfsprekend heeft ook de regie en het camerawerk met het overbrengen van deze emoties veel te maken. Kim-Ki Duk weet net die beelden uit te kiezen die je in één oogopslag laten voelen wat zijn personages voelen. Verder gebruikt hij ook de herhaling zowel in de acties als in de soundtrack als elementen in dit liefdesgedicht. En dit terwijl het verhaal melancholisch verder drijft met soms een lach, dan weer een traan en een steeds vager wordende tussen wat nu realiteit is en wat droom.Dat Kim-Ki Duk het nogal voor poëzie heeft blijkt trouwens ook uit de titel van deze film. ‘Bin-Jip’, zo vertelt mijn kennis van het Koreaans en stiekem ook wel de officiële site van de film mij, betekent ‘leeg huis’. En dat mag je hier van de regisseur zowel letterlijk als figuurlijk interpreteren. Tae-Suk, die binnendringt in lege huizen maar evengoed het lege huis van Sun-hwa dat, of Sun-hwa zelf die wacht op iemand die warmte en liefde brengt. Mensen die de film gaan bekijken en op de affiche ook ‘3-iron’ lezen, geen paniek dit is geen bizarre funky moderne filmterm die je vertelt dat de film op 3 ijzeren schermen geprojecteerd zal worden of whatever, nee dit is gewoon de Engelstalige titel voor deze film (of ben ik de enige die mij daar een fantastisch projectiemonster of zo bij voorstelde). En die 3-iron is net als Bin-Jip op zeer poëtische wijze te lezen. Zij is namelijk een dure golfstick die golfers, wegens de kostprijs van het spulletje, niet vaak uit hun golftassen boven toveren. Net zoals ook Sun-hwa door haar man, die in de film natuurlijk ook wel als een golfer voorgesteld wordt, niet vaak en al helemaal niet graag uit hun luxueuze villa wordt vrijgelaten. Moet het nog gezegd? Ik vond dit een PRACHTFILM. Uitkijken nu naar Kim-Ki Duk’s volgende film die op het filmfestival van Cannes voor het eerst vertoond zal worden. Zouden de verdelers van de accreditatiepasjes ‘redacteur Urgent.fm’ pikken?

Nieuws generiek
urgent.fm

Wonder Woman

Sterke vrouwen, ze bestaan nog! Na de erbarmelijke vertolking van Halle Berry in “Catwoman” had ik alle hoop opgegeven. Maar gelukkig kan Wonder Woman de schade nog enigszins herstellen. Deze fraaie verschijning ontstaat in het brein van Charles Moulton die er een stripverhaal rond maakt. Na enkele mislukte pogingen zoals een tv-film en een geflopte tv-serie lacht het geluk deze heldin toch nog toe. Midden de jaren ’70 maakt de televisiekijker kennis met actrice Lynda Carter als Wonder Woman. Voor vrouwen wordt ze het voorbeeld van de sterke onafhankelijke dame. Voor mannen is ze de zoveelste oorzaak van een natte droom.De televisiereeks begint met majoor Steve Trevor (Lyle Waggoner). Tijdens de Tweede Wereldoorlog stort hij met zijn vliegtuig neer. Hij belandt op Paradise Island, een onbekend eiland midden in de beruchte Bermuda Driehoek én eiland uitsluitend bevolkt door vrouwen. Velen van hen hebben nog nooit een man gezien. Koningin Hippolyta (Carolyn Jones) heeft een duidelijke afkeer voor het mannelijke geslacht. Haar dochter Diana is gelukkig milder. Ze raakt in de ban van Trevors verhalen over de Nazi’s en de bedreiging die ze voor de wereld vormen. De vrouwen willen de Amerikanen helpen in hun strijd tegen de Nazi’s. Onderling moeten ze uitmaken wie hen zal vertegenwoordigen. Diana is uiteindelijk de uitverkorene. Zij wordt Wonder Woman. Haar wapens zijn een tiara, een magische riem, armbanden die kogels kunnen tegenhouden en een zweep. Als je houdt van oude series zoals “The Saint”, “The Avengers”, “Charlie’s Angels” en “The Man From U.NC.L.E.” dan ga je zeker houden van “Wonder Woman”. En dat kan je dus voortaan doen op dvd. Hoofdrolspeelser Lynda Carter solliciteert een eerste keer voor de job naar aanleiding van de tv-film uit 1974 maar de eer gaat naar Cathy Lee Crosby. Gelukkig voor Carter flopt die film compleet en krijgt Carter alsnog de kans op de eeuwige roem. In een van de latere afleveringen krijgt ze het gezelschap van Debra Winger als Wonder Girl. Die Debra Winger ken je van pakweg “Shadowlands” (1993) waarin ze schittert naast Anthony Hopkins en de huilfilm “Terms Of Endearment” (1983). Enkele mensen in Hollywood wil Wonder Woman terug nieuw leven inblazen met een langspeelfilm. De regie zou in de handen zijn van Joss Whedon, de man die verantwoordelijk is voor de tv-reeks “Buffy The Vampire Slayer” met Sarah Michelle Gellar. Heel wat actrices komen al in aanmerking voor de hoofdrol of vinden dat zij de enige geschikte kandidate zijn. Tot de groep behoren: Salma Hayek, Kim Basinger, Jennifer Lopez, Lucy Lawless, Sandra Bullock, Jessica Biel en jawel Sarah Michelle Gellar. Lynda Carter zelf kan je binnenkort bewonderen in de filmversie van “The Dukes Of Hazzard”. De extra’s:- Audio commentaar Lynda Carter & Douglas S. Cramer- Documentaire “Beauty, Brawn And Bulletproof Bracelets : A Wonder Woman Retrospective” (21 min.)

Nieuws generiek
urgent.fm

Darger

Darger was een speciaal geval. Hij verloor zijn moeder als kleine jongen en kwam terecht op een harde kostschool omdat zijn vader het niet alleen aankon. Hij was een pientere jongen, maar een rare. Hij maakte vreemde geluiden in de klas en was gefascineerd door sneeuw. Later ontplooide hij een professionele carrière als afwashulp. Maar wat hem echt bezighield in zijn bovenkamer, voltrok zich op zijn zolderkamertje. Na zijn dood vond de eigenaar een heleboel rommel, tekeningen en manuscripten, waaronder het langste fictiewerk ooit met een onuitsprekelijk lange titel. Een onrealistisch en geweldadig verhaal over een groep jonge meisjes die in opstand komen tegen het juk van de volwassenen. Hier vang ik een zweem “Peter Pan” of “Alice in Wonderland” op.En dat is ook wat Johan Dehollander, Dirk Van Dijck en Bernard Van Eeghem erover dachten. Verkleed als de Munchkins van “The Wizard of Oz” en met muziek van de gelijkaardige film op de achtergrond, voeren ze ons mee in een wereld van absurde videofilmpjes en een tot leven geroepen peuterklasje in de kale fabriekshal van de ACEC-gebouwen. Het is een vervreemdende voorstelling. Niet zomaar een verhaal óver Darger. Het lijkt alsof de mannen in de donkere gedachtenwereld van Darger zijn afgedaald en enkel de ziekelijke details hebben overgehouden in een soort van non-theater. Wel veel filmfragmenten, zowel eigen amateuristische brouwsels als fragmenten van een communieprocessie en stoeien op het strand uit de eigen jonge tijd.Zo een happening kan best een leuke ervaring zijn, maar ik voelde me op geen enkel moment echt meegevoerd. Het leek alsof de acteurs zich kostelijk geamuseerd hadden in het maakproces, maar of het publiek daar een boodschap aan heeft, is een andere vraag.Het begon nochtans niet slecht met een type ala Frank De Boosere, die in weerkundige termen en vol leedvermaak – Darger was bezeten van weerkundige fenomenen – de Apocalyps voorspelde. De nihilistische humor die daarna volgde, was even leuk, maar was op bepaalde momenten zo uitgemolken... En trop is teveel. Lang leve het motto “less is more”.Wie weg is van dit soort nihilistische humor en mijn ongelijk wil bewijzen, kan nog nog tot 28 mei terecht in de oude fabrieksgebouwen van de ACEC in De Expeditie, Sint Salvatorstraat 16.

Nieuws generiek
urgent.fm

The Third Wave

Criminaliteit is van alle tijden en het evolueert in verschillende golven. Van pietluttigheden naar groots opgezette drugtransacties. Maar de misdadigers van vandaag verspillen niet langer hun tijd aan drugs, want daar staan zware straffen op. Neen, tijdens deze derde golf van criminele activiteiten besteden ze hun tijd aan de mensenhandel. De straffen daarop zijn veel lichter en als de tussenpersonen gevat worden dan nemen de grote bazen gewoon een nieuwe stroman en doen ze rustig verder. Aan dat soort van praktijken wil Sellberg (Lennart Hjulström) een einde maken. Hij is jarenlang actief bij de politie en begint nu aan een nieuwe carrière als hoofd van de afdeling Georganiseerde Misdaad. Met hem verklaart Europa de oorlog aan het crimineel milieu. Een oorlog die Sellberg moet en zal winnen. Politieke correctheid is niet aan hem besteed. Sellberg zegt en doet immers datgene wat zijn voorgangers nooit deden. Tijdens zijn eerste persconferentie vertelt hij dat de georganiseerde misdaad de best georganiseerde en bloeiende bedrijfstak is in de hele wereld. Is dat dan iets waar we fier op moeten zijn? Alleen kan Sellberg weinig doen. Hij hoopt dat zijn oude medewerker Johan Falk (Jakob Eklund) toehapt en voor hem komt werken. Maar die gelooft niet langer in de politie en het gerecht. Hij wil een huis bouwen en een goed alarmsysteem. Geld uit de mensenhandel wordt in legitieme bedrijven gepompt zonder dat de medewerkers op de hoogte zijn. Zwart geld verandert na een reeks van ingewikkelde transacties in wit én belastingsvrij geld. Een van die (on)eerlijke zakenjongens is Phoenix Kane (Ben Pullen). Zijn vriendin Rebecca (Irina Björklund) opent per ongeluk een brief. Voor ze het goed en wel beseft wordt ze achterna gezeten door een stel huurmoordenaars. Ze vlucht naar Den Haag waar ze een ontmoeting heeft met Sellberg. In ruil voor bescherming wil ze alles vertellen wat ze weet. Alleen kent Phoenix mensen die op hun beurt overal connecties hebben. Een actieprent op Europees niveau. Het is niet iets wat ik elke dag in mijn dvd-speler stop. En het is ook zelden dat een film begint met een sterke en verontrustende speech door een van de personages. Je hoort niet veel dat onze economie vooral draait dankzij de georganiseerde misdaad. Alleen jammer dat het verhaal hierop niet dieper ingaat. Uiteindelijk krijgen we een achtervolgingsfilm met kleine uitschieters. Zo werkt iedereen voor een zelfde opdrachtgever en moeten ze elkaar uitschakelen. Geen enkele partij kan je meteen in het vakje stoppen van de goeie en de slechte. “The Third Wave” is dus best een aardige prent. En ik zeg het niet graag, maar een Amerikaanse remake hiervan in een regie van pakweg Tony Scott (“Spy Game”) zou best nog een spetterende prent kunnen opleveren. En misschien moet onze premier eens aan de georganiseerde misdaad vragen hoe zij 200.000 jobs kunnen scheppen. Je weet nooit waar het goed voor is.

Nieuws generiek
urgent.fm

Immortals

In 2095 ziet de wereld er anders uit. Zeker als het van Enki Bilal (“Tykho Moon”, “Bunker Palace Hotel”) afhangt. Op jonge leeftijd ontwikkelt Bilal een passie voor tekenen en wint hij in 1970 een wedstrijd georganiseerd door het Franse stripblad Pilote. Samen met Pierre Christin maakt hij de reeks “Légendes d’aujourd’hui”. Bilal ontwerpt verder nog filmaffiches en decors voor Alain Resnais. Maar stripverhalen blijven zijn dada. Tot zijn bekendste werk behoort de Nikopol-trilogie. Twee boeken daarvan liggen aan de basis van de film “Immortals”.Hoog boven New York zweeft een piramide. Hoe die daar komt en veel belangrijker wat de bedoeling ervan is, weet niemand. In die piramide wordt de godheid Horus ter dood veroordeeld. Hij krijgt wel nog even respijt en mag gedurende zeven dagen de aarde verkennen. In die zeven dagen wil hij een gastlichaam vinden die hem alsnog van de eeuwige dood kan redden. Het vinden van het juiste lichaam neemt wat tijd en kandidaten in beslag. De aarde wordt namelijk bevolkt door meer dan alleen mensen. Tegenwoordig lopen er ook buitenaardse wezens, mutanten en soortgenoten rond die als het ware terug in elkaar zijn gestoken dankzij technische vooruitgang en medische ontwikkelingen. Een van die soortgenoten is Jill (Linda Hardy), een blauwe verschijning die zoals reptielen haar huid verliest en verandert in een ander en meer volwaardig wezen. Ze ziet er uit als een volwassen vrouw, maar eigenlijk zag ze pas drie maanden geleden het levenslicht. Voor Elma Turner (Charlotte Rampling) vormt Jill dan ook het proefkonijn bij uitstek. Een derde figuur in dit verhaal is Nikopol (Thomas Kretchmann). 30 jaar geleden werd hij als het eerste beste diepvriesproduct ingevroren. Door toedoen van Horus kan hij terug vrij rondlopen. Al is het begrip vrij hier relatief. Nikopol vormt immers een bedreiging voor de bestaande hiërarchie. De leiders zien hem dus liever dood dan levend. Maar eens Horus de controle over Nikopols lichaam heeft overgenomen staat niets hen in de weg. Discussiëren over de aanpak en keuzes die Bilal heeft gemaakt voor deze filmversie kan je gerust doen. Hij combineert namelijk beelden van echte acteurs met computeranimaties. Zelf had ik liever meer echte acteurs aan het werk gezien dan die computeranimaties. Of enkel uitsluitend een van de twee. Quentin Tarantino waagt zich ook even aan animatie in “Kill Bill” (2004). Maar hij maakt een duidelijk onderscheid tussen beide stijlen wat het inlevingsvermogen vergroot. Hier is de overgang tussen beiden soms vrij abrupt. Daardoor raak je nooit echt in de ban van het verhaal en de personages. Het breekt ook telkens weer de sfeer en het tempo. Uiteindelijk blijft het een verfilming van Bilals creatie en een weerslag van diens creatieve beslissingen. Als je problemen hebt met films zoals “Sky Captain And The World Of Tomorrow” (2004) of “Sin City” (2005), dan vrezen we het ergste voor “Immortals”. Maar mits de nodige aandacht en interesse kan je hier toch nog van genieten. De extra’s:- The Making Of Immortals (35,49 min.)- Music video (5 min.)- Teaser trailer (0,53 sec.)- The Making Of technische aspecten (23 min.)- Documentaire visuele aspecten (10,46 min.)

917 918 919 920 921
922
923 924 925 926 927
luister nu:
Listen Up
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×