Urgent.FM | 105.3FM
programma's nieuws over Urgent.fm workshops contact

urgent.fm

Nieuws generiek
urgent.fm

The Cat Returns

In “The Cat Returns” redt het meisje Haru het leven van een kat. Die kat is de zoon is van de koning. De koning is het meisje heel dankbaar en overlaadt haar met allerlei geschenken. Bovendien wil hij dat ze trouwt met zijn zoon prins Lune. Het meisje ziet dat niet direct zitten maar het wordt moeilijk eens ze het koninkrijk bezoekt. Hoe geraakt ze daar immers terug uit. Gelukkig krijgt ze de hulp van een dikke kat en een pak handlangers.Liefhebbers van katten en animatiefilms zitten goed bij “The Cat Returns”. Hiroyuki Morita toont dat hij de knepen van het vak goed kent. Niet moeilijk als je hebt meegewerkt aan bijvoorbeeld “Kiki’s Delivery Service”. Ook een troef is dat Studio Ghibli achter dit project zit. Die heeft zich voordien al bewezen met het schitterende “Spirited Away” van Haoya Miyazaki (de man die verantwoordelijk is voor “Howl’s Moving Castle” die in de bioscoop speelt). Deze animatiefilm is eigenlijk een spin-off van “Whisper Of The Heart”. Een aantal bekende figuren zoals de Baron maken namelijk hun opwachting. Een sequel mag je het zeker niet noemen, want daar kan de film absoluut niet aan tippen. De boodschap die bij “The Cat Returns” hoort luidt: wees jezelf, blijf jezelf in alles wat je doet en dan moet je nergens schrik voor hebben. Een uitstekende gedachte die we zullen onthouden. De extra’s:- TV-spots

Nieuws generiek
urgent.fm

Lila dit ça

Dat is nogal iets met die jeugd van tegenwoordig. Dan lanceert Sensoa eens een campagne, begrijpen ze dat toch weer op een verkeerde manier. Lila, het hoofdpersonage uit Lila dit ça, beantwoordt volledig aan het beeld van de jongere die Sensoa graag zou willen zien. Of beter ze beantwoordt er iets te goed aan. Het meisje praat over seks, maar ze praat alleen over seks. Over erotiek eigenlijk, ‘vuile praat’ is het enige wat je uit haar mondje zal horen. Dat mondje is, zoals ze het zelf beschrijft, toch opvallend wonderlijk want hoewel het klein is kan het toch een gigantische pik bevredigen. Ja, Lila is een franke adolescente die Chimo’s hoofd helemaal zot maakt. Chimo is een jongen die in dezelfde buurt woont als Lila, een armere wijk in Marseille. Chimo is niet als de andere jongens. Hij is niet zo stoer, eerder aan de verlegen kant en best wel intelligent. Chimo heeft bijvoorbeeld behoorlijk wat schrijftalent en dat zet hem ertoe aan om zijn belevenissen met en indrukken over Lila neer te schrijven in twee ‘Clairefontaine’ schriften. En meteen legt regisseur Ziad Doueiri op die manier de link naar het boek waarop deze film gebaseerd is. Chimo weet immers niet hoe hij moet omgaan met dit brutale meisje. Ze is zo knap en sensueel. Maar tegelijk is haar gore praat echt wil niet hetgeen deze rustige adolescent zoekt. Of toch? Stilaan leert Chimo Lila doorgronden. Is deze ‘putain’, zoals de jongens in de buurt haar noemen, echt ‘de snelle wip’ of heeft dit meisje diepere gronden. Ziad Doueiri bouwt zijn film op een goed gedoseerde manier op. Hij trekt de aandacht van het publiek met een verhaal dat op het eerste zicht straf en provocerend is en voert ons zo mee naar een diepgaander en meer ontroerend verhaal van twee pubers die zich met de liefde geen weg weten. Heel even raakt hij de dosering kwijt door in één van de eindscènes op een nogal banale manier de achterliggende grond van Lila’s gedrag samen symbolisch samen te vatten. Voor zij die het niet door hadden… Toch is deze film een mooi portret dat niet in het minst steunt op de prestaties van de hoofdacteurs Vahina Giocante en Mohammed Khouas. Vahina is sowieso een mooi meisje. Maar niet alle mooie meisjes zijn ook sensueel, of kunnen sensueel acteren en tegelijk een kwetsbaar. Vahina is dat wel, zij slaagt hier moeiteloos in. Naar dit meisje kijk je graag en gefascineerd. En naar Mohammed al evenzeer natuurlijk. Hij is de twijfelaar van dienst. De onzekere jongen, de teddybeer die eerder aarzelend zijn geliefde Lila aanraakt als die dat vraagt. Die niet begrijpend toekijkt op dit meisje waarover hij zich uiteindelijk wel zal ontfermen. Trouwens, Mohammed geeft zich echt volledig in deze rol want in het echte leven blijkt hij een vrolijke, vlotte babbelaar te zijn. Niks verlegen teddybeer. En ja, ik kan het weten want bij de première die ik van deze film in de Studioskoop bijwoonde was deze leuke verschijning aanwezig voor een babbeltje na de film. Wie trouwens nog een filmrol zonder acteur in de kast liggen heeft. De jongeman is nog op zoek naar een volgend project en verdient in tussentijd zijn boterham door als taxichauffeur Parijs te doorkruisen. En als er dan toch rollen worden uitgedeeld, tussen haakjes, geeft u er ook maar eentje aan de geluidsman. Deze man wou net iets te vaak ‘in the picture’ een plaatsje opeisen, jammer toch om de magie een paar keer zo te doorbreken.Toch wil ik ‘Lila dit ça’ maar wat graag aan u aanbevelen. En om alvast uw nieuwsgierigheid te prikkelen –een woord dat volledig in de context van dit verhaal past– de film toont een supersensuele scène waarin Lila voor Chimo op een schommel zit. Laat uw verbeelding alvast zijn vrije gang gaan want verdere tipjes van de sluier licht ik niet op. Dat doet Lila zelf wel!Griet BaetenRedacteur Café Civilisé

Nieuws generiek
urgent.fm

Fahrenheit 9/11

Door zijn documentaire “Bowling For Columbine” bombardeert regisseur Michael Moore zichzelf tot het enfant terrible van de Amerikaanse filmindustrie. Maar dat is voor hem niet genoeg. Hij wil herinnerd worden als de nagel aan de doodskist van president George Bush. Hij doet dat met “Fahrenheit 9/11”. Op zijn gekende manier wil hij de ogen van zijn landgenoten openen in de hoop dat Bush uit het Witte Huis wordt gebonjourd. Ondertussen weten hoe dat avontuur is afgelopen. De Palm d’Or bleek onvoldoende en Michael Moore faalde in zijn opzet. Bush is nog steeds president. Maar zijn “Fahrenheit 9/11” blijft een belangrijk naslagwerk over de gebeurtenissen rond de aanslagen van 11 september. Teveel informatie en materiaal voor één dvd, vandaar dat er nu een dubbele dvd op de markt wordt gegooid. Het begint bij de gestolen presidentsverkiezingen. Michael Moore zet een aantal feiten op een rij waaruit blijkt dat Al Gore de terechte winnaar is, maar dat de aanhangers van Bush die verkiezingen hebben gestolen. Bush noemt zich dus onterecht president. In plaats van leiding geven, gaat de machtigste man in de wereld op vakantie. Zijn persconferenties zijn inhoudsloos. Hij kan niets, hij doet niets, hij vertelt niets. Dat wordt heel pijnlijk in beeld gebracht als hij in een klaslokaal zit op die bewuste 11 september. Een medewerker vertelt hem dat er een vliegtuig in het world trade center is gevlogen. Kort daarna volgt een tweede vliegtuig. En wat doet de president: niets. Hij blijft zitten, staart voor zich uit en leest een kinderboek, terwijl honderden landgenoten sterven. Dat is de president van Amerika. Bij deze scène dacht ik meteen aan het lied “Meneer de president slaap zacht” van Boudewijn De Groot. Het mooie is dat Moore “Fahrenheit 9/11” verpakt als een soort van toneelstuk. Het is een stukje cinema op zich. Hij begint en eindigt met de hoofdrolspelers die zich klaarmaken voor een opname, een vertoning. Ze werken de make-up bij, het haar even kammen en de teksten doorlopen. Eens de camera draait voeren ze hun stukje op. Naast de gestolen verkiezingen en de domheid van Bush toont Michael Moore dat er een link bestaat tussen de familie Bush en Osama Bin Laden. De twee families kennen elkaar uit het verleden. Ze hebben zelfs samengewerkt kort voor 11 september. Met de hulp van interviews, reacties en archiefmateriaal ga je als kijker conclusies maken, vaststellingen doen. De aanval op Irak draait helemaal niet rond Saddam Hoessein of massavernietigingwapens. Het gaat over zaken, olie, geld en hoe Bush en zijn intieme kring in naam van rechtvaardigheid en ik weet niet wat nog allemaal zichzelf verrijken. Dat zijn de feiten in “Fahrenheit 9/11”.Alsof de film nog niet voldoende is, krijgen we op de dubbele dvd nog een pak aan extra materiaal. Het gaat vooral over bevinden die mensen maken voorafgaande aan de invasie. De beelden geven een globaler beeld en helpen om alles in een context te plaatsen. De impact van deze film is groot, alleen is die minder groot als je het vergelijkt met “Bowling For Columbine”. Dat komt doordat deze keer minder mensen getuigen en dat Moore weinig of geen rechtstreekse confrontatie aangaat. De twee rivalen ontmoeten elkaar heel even in de film. Bush roept enkel dat Michael Moore een deftige job moet zoeken. We missen een confrontatie zoals in “Bowling for Columbine” tussen Michael Moore en Charlton Heston.Lila Lipscomb heeft het tijdens de première in Washington over de verdeelde meningen en reacties op de film. Net die verdeeldheid maakt Amerika speciaal. Lila is de vrouw die in de film een hevige voorstander is van de oorlog tot haar zoon sterft. Als Bush een oorlogspresident is, dan is zijn een oorlogsmoeder. Geheel terecht kunnen we George Bush uitroepen tot slechtste acteur. Veel hoop voor de acteercarrière van Britney Spears hadden we al niet. De zangeres maakt zichzelf nog maar eens compleet belachelijk. Op de dvd wordt er ook wat afgelachen. Komieken maken gretig gebruik van hun afkomst en de problemen die ondervinden als ze willen vliegen. We hadden het liever anders gezien maar het Amerikaanse volk heeft beslist. We zullen het nog een paar jaar moeten stellen met Bush als president. Maar dan is het gelukkig afgelopen. De extra’s:- Release of Fahrenheit 9/11 (11,21 min.)- Eyewitness Account from Samara Iraq featurette (18,01 min.)- Lila Lipscomb At the Washington DC Premiere (4, 30 min.)- 7 New scenes- Soundtrack to War (2, 35 min.)- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

Infernal Affairs

Yan (Tony Leung) werkt al jaren als undercover-agent bij de maffia. Hij kent de organisaties als geen ander en geniet het volle vertrouwen van zijn baas. Ming (Andy Lau) is dan weer een crimineel die evenveel jaren geleden infiltreerde bij de politie. Ook hij geniet van het nodige respect en aanzien bij zijn collega’s. Beiden mannen verliezen echter voeling met hun ware identiteit. Yan heeft genoeg van het crimineel leven en wil stoppen. Maar zo eenvoudig is dat niet. Hij kan zijn identiteit niet zomaar prijsgeven. Ming staat ook voor een dilemma. Hij moet namelijk de criminele bende waarin Yan zit arresteren. Maar Ming kan niet zomaar zijn eigenlijke opdrachtgever arresteren. Beide partijen beseffen dat in elke organisatie een spion zit. De tijd dringt. Wie vindt als eerste die mol en mag de overwinning opeisen. Wie denkt dat ze ginder in Hong Kong enkel kung fu-films kunnen maken, die moet dringend eens kijken naar “Infernal Affaires”. Het is een sterk staaltje cinema die qua look heel dicht aanleunt bij de gekende Amerikaanse politiefilms. Enkel de setting en de Aziatische hoofdrolspelers verraden het buitenlands karakter van deze film. Het zit gewoon goed op vlak van verhaal en de personages. Vooral de transformatie die Ming ondergaat is opvallend. Hij mag dan wel begonnen zijn als gangster, doorheen de jaren is hij geëvolueerd. Ming is goed in zijn job van politieagent. Zo goed dat hij sneller dan wie carrière maakt. Yan heeft dan weer zo een sterk karakter dat hij niet zwicht voor de criminaliteit om zich heen. Hij blijft trouw aan zijn innerlijke goedheid. De rol is op het lijf geschreven van Tony Leung. Net zoals in “In The Mood For Love” en “2046” plakt hij op het scherm. Vooral het negatieve beeld dat iedereen van Yan heeft, zoals dat het geval is bij een oud lief, achtervolgt hem.De zoektocht naar de mol biedt kans aan een aantal memorabele scènes. Yan achtervolgt Ming nadat hij in een bioscoop informatie heeft gekregen over allerlei gangsters. Beiden voelen elkaars aanwezigheid. Ook de ontmoetingen op het dak van verschillende gebouwen heeft een grote aantrekkingskracht. Het deed me denken aan de scène tussen Brad Pitt en Robert Redford in “Spy Game”. De fans van “Infernal Affairs” die kunnen ook genieten van twee sequels. Al staat de 2de film redelijk los van de eerste en het derde deel. Ik ben echt wel benieuwd wat de Amerikaanse remake zal bieden. Het is niet verwonderlijk dat Martin Scorsese een remake gaat maken van deze film (The Departed”). Hij kan alvast rekenen op een sterke cast. Zo hebben Leonardo DiCaprio, Mark Wahlberg, Matt Damon en Jack Nicholson al toegehapt. De extra’s:- Directors' commentary by Andrew Lau and Alan Mak - Alternative ending (8,24 min.)- Outtakes reel (8, 86 min.)- Behind-the-scenes featurette (15,50 min.)- Confidential Files featurette (5, 50 min.)- Two theatrical trailers (Cantonese, and English dubbed) - Asia Extreme trailer reel - Photo gallery

Nieuws generiek
urgent.fm

Gangsters collection

In een ver filmverleden waren gangsters nog echte gangsters. Zo van het soort die jou zonder verpinken overhoop knallen louter en alleen omdat jouw gezicht hen niet bevalt. Zalig toch. Zes van die onvervalste klassiekers zijn nu gebundeld in de dvd-box "Gangsters Collection". Geniet mee met “The Public Enemy” (1931), “Little Caesar” (1931), “The Petrified Forest” (1936), “Angels With Dirty Faces” (1938), “The Roaring Twenties” (1939), en “White Heat” (1949).Het verhaal van deze klassiekers is zo goed als steeds hetzelfde. Een jonge knul wil het maken in de wereld. Als hem dat niet lukt volgens het pad van de rechtvaardigheid dan gaat hij maar naar de top al schietend en moordend zoals Rico Bandello (Edward G. Robinson) dat doet in “Little Caesar”. “When I get in a tight spot, I shoot my way out of it, why sure. Shoot first and argue afterwards. You know, this game ain't for guys that's soft.” Een ander gevaarlijk wapen is grapefruit. Dat maakt James Cagney duidelijk als Tom Powers in “The Public Enemy”. Alle middelen zijn net zoals in “The Roaring Twenties” goed om je lucratieve handel in illegale dranksmokkel gaande te houden. Die James Cagney lijdt in “White Heat” dan weer aan een serieus moedercomplex als genadeloze gangsterbaas. Wat uiteindelijk niet veel verschilt van zijn uitstekende rol in “Angels With Dirty Faces” waarin hij het aan de stok krijgt met Humphey Bogart. Bogey speelt ook mee in “The Petrified Forest”. Hij deelt daarin het scherm met Bette Davis. Wat de monsterklassiekers zijn voor Universal, zoveel betekenen deze gangsterfilms voor Warner Bros. De films en de vertolkingen van de acteurs leggen de basis voor het genre en memorabele rollen zoals die van Robert DeNiro als Al Capone in “The Untouchables”. Memorabel dat is tevens de vertolking van James Cagney. Zijn charisma en energie schreeuwen naar erkenning en een kans. Die kans kreeg Cagney dankzij de rol van Tom Powers. Darryl F. Zanuck zag hoe de man veel meer verdiende dan louter een bijrol. Geheel terecht. Zijn vertolking blijft tot op vandaag verbazend. Alleen ziet niet iedereen meteen de waarde in van deze films of de vertolkingen. In die tijd stipuleert de Motion Picture Production Code dat een film op geen enkele manier misdaad mag goedkeuren of verheerlijken. En net dat doet James Cagney in “The Public Enemy”. Ondanks zijn meedogenloosheid hou je van dit personage.De filmstudio voorziet gelukkig wel een aantal achterpoortjes. Zo is er de aanwezigheid van een oudere broer die wel het rechte pad bewandelt. De prent wordt voorafgegaan door een waarschuwing dat dergelijke figuren en levenswijze bestaan binnen de Amerikaanse samenleving maar dat elke vorm van misdaad uiteindelijk bestraft wordt. Dat is ook zo voor bijvoorbeeld “Little Caesar”. De prent opent met een citaat uit Mattheus waarin staat dat iedereen die het zwaard hanteert ook door het zwaar zal ondergaan. Terwijl misdaad hoogtij viert in het echte leven, moeten gangsterfilms aan geweld en seks inboeten. Wat we in “Angels With Dirty Faces” krijgen is eerder een les in moraliteit dan het harde gangsterleven. Maar dat doet niets af van het kijkplezier. Plezier dat beleef je ook aan de extra’s. Zo krijg je bij elke film uitleg van diverse professoren die hun expertise al te graag vertellen. Verder krijg je ook een overzicht hoe uitgaan in de jaren dertig er uitzag. Naast de hoofdfilm kreeg je immers ook kortfilms, trailers van andere films, cartoons en zelfs nieuwsbulletins. Het is iets anders dan de reclame, het snoepgoed en de frisdrank van vandaag. De extra’s:- Making of- Commentaar door een filmhistoricus- Leonard Malton presenteert een Warner Night at the Movies- Kortfilms- Trailers

Nieuws generiek
urgent.fm

Before Sunset

Berg die slaappillen op, schuif de nachtcrème even opzij en stop met die wallen onder uw ogen te maskeren! Gedaan met de slapeloze nachten, want beste mensen, na negen jaar wachten is hij er: de sequel op ‘Before Sunset’. Negen jaar geleden boeide Richard Linklater de bioscoopganger met zijn ‘Before Sunrise’. Het verhaal van Jesse en Celine, de twintigers die op een trein aan de praat raken en besluiten samen een dag en nacht door te brengen alvorens ze hun reizen verderzetten. Het wordt de meest romantische nacht uit hun leven. Als het afscheid nabij is besluiten ze om geen telefoonnummers uit te wisselen maar zes maanden later op de plaats van het afscheid terug af te spreken. En in het besef dat dit geen aflevering van ‘Thuis’ was waarvan je de dag nadien tijdens het eten van de worst met appelmoes het vervolg op zou voorgeschoteld krijgen, liet Linklater het filmpubliek een beetje ontdaan achter. Ontdaan maar wel dankbaar dat het eindelijk eens kon genieten van een Arthouse film die geen Hollywoodstroop nodig had om te ontroeren.Onlangs echter kwam Linklater tot inzicht. Zo’n romantisch verhaal met een open einde afsluiten doe je niet en hij nodigde Julie Deply/Celine en Ethan Hawke/Jesse uit voor de koffie en het schrijven van een vervolgscenario: Before Sunset is het resultaat. In deze film ontmoeten Jesse en Céline elkaar na negen jaar in de ‘City of Romance’ Parijs waar Jesse op dat moment een boek voorstelt in een bekende Parijse boekenwinkel. Celine, Parisiène, zag de aankondiging van Jesse’s komst en stapt de boekenwinkel binnen. Jesse laat zijn fans en boek voor wat ze zijn en gaat op stap met Céline. Na een snelle ‘wat vooraf ging’ schetst Linklater aan de hand van beelden uit Before Sunrise wat er in deze laatste film gebeurde. Handig want zo hoeft niemand in de zaal ‘ik had dan toch den DVD eerst eens moeten huren’ tegen zijn/haar respectievelijke buurman- of vrouw te fluisteren. Vervolgens bouwt Linklater de spanning van zijn verhaal op aan de hand van enkele eenvoudige vragen die tijdens het gesprek tussen de twee stilaan beantwoord worden. Op de eerste vraag - ‘zagen ze elkaar terug na zes maanden terug?’ - krijgen we snel een antwoord. Na dit antwoord wacht echter een andere, veel belangrijker vraag: ‘Wat nu met de toekomst, zijn er partners in het spel of hoeven we daar niet voor te vrezen?’. Op het antwoord op deze vraag laat Linklater de kijker iets langer wachten. En dat wachten is boeiend en spannend. We weten immers dat de twee slechts twee uren de tijd hebben. Jesse moet immers zijn vliegtuig naar New York halen. In die twee uur zal er dus wel iets moeten gebeuren. Verder voelen we al meteen aan dat deze twee niet zomaar vrienden zijn. Na negen jaar een gesprek voeren zonder dat er pijnlijke stiltes vallen verraadt immers wel iets. Wij hoeven ons dus enkel te laten meeslepen en te wachten op een bevrijdend antwoord. Terwijl ze door Parijs wandelen evolueert het gesprek van een oppervlakkig praatje naar een steeds diepgaander gesprek. Een gesprek waarin Hawke en Deply heel natuurlijk hun stevig uitgediepte personages neerzetten. Personages ook die in die negen jaar geëvolueerd zijn. Celine en Jesse hebben geleefd. Ze praten niet langer over de dromen en het idealisme waarin ze als twintigers nog geloofden. Ze praatten over het leven. Dat maakt dat ze opnieuw boeiende dingen aan mekaar en het publiek te vertellen hebben. En dat het publiek zich met gemak met deze twee identificeert. Hoewel de ingrediënten van deze film makkelijk deze van de meest romantische stroperige film zouden kunnen zijn vervalt Before Sunset op geen enkel moment in tranerige dramatiek en romantiek. Een woordje van dank is daarom vooral aan Ethan Hawke en Julie Deply gericht. Zij schreven immers samen met Linklater aan het scenario. Een scenario dat voor een groot stuk op hun eigen ervaringen gebaseerd is en daarom een heel menselijk en universeel verhaal vertelt. Verder laat Linklater zich op geen enkel ogenblik verleiden om het o zo romantische Parijs te misbruiken om deze film op romantische wijze uit te vergroten. Hij laat de stad gewoon haar romantische zelve wezen. Dat alles maakt van ‘Before Sunset’ een waardig vervolg op ‘Before Sunrise’. Een film die alle prinsen van hun witte paarden laat tuimelen en je toch ontroert omdat hij over het leven vertelt zoals het is: romantisch maar realistisch!Slaapwel en sweet dreams!

Nieuws generiek
urgent.fm

Before Sunrise

Het echte leven verschilt van wat je ziet in films. Zeker wat betreft ontmoetingen zoals in de romantische komedies die we allemaal kennen. Het lijkt toch zo eenvoudig: je ziet iemand, raakt aan de praat, het klikt en ze leven nog lang en gelukkig. Realistisch is het niet, en toch houden we van zo een sprookjeswereld. En houden van, dat doen we ook van Ethan Hawke en Julie Delpy na het bekijken van de romantische praatfilm “Before Sunrise” (1995).Tijdens een rondreis doorheen Europa botsen Jesse (Ethan Hawke) en Celine (Julie Delpy) op elkaar in de trein. Hij is de Amerikaanse boy next door, zij een Franse studente. Ze raken aan de praat en blijven praten. In een moment van spontaniteit, van gewoon doen, trekken de twee er samen op uit. Wenen wordt het tafereel van gesprekken over het leven, gevoelens, romantiek, vrienden, vriendinnen, dromen, verlangens en over henzelf. Het enige wat een einde maakt aan deze droom is de zonsopkomst de dag erna. Maar is dat noodzakelijk het einde? Of is het net het begin? Als er iets is naar waar ik uren kan naar luisteren dan zijn het wel verhalen over hoe mensen elkaar hebben leren kennen. De ene heeft bergen moeten verzetten, bij de andere ging het vanzelf. Ons leven bestaat uit ontmoetingen en afscheid nemen. Wie we al dan niet tegenkomen wordt bepaald door tijd, plaats, ruimte wat dan ook. Die zeldzame keren passeert er ook iemand die een veel diepere indruk nalaat. Die ene persoon die iets in je los maakt, die je doet genieten, je laat leven. Die persoon wil je vasthouden, maar soms moet je loslaten. Vaak stellen we ook de vraag what if? Wat als we een andere beslissing hadden genomen. Net die vraag maakt “Before Sunrise” zo interessant. Negen jaar na datum brengt regisseur Richard Linklater zijn hoofdpersonages terug samen in “Before Sunset” (vanaf 16 maart in de bioscoop). Voor het antwoord op die what if? vraag moet je zeker kijken naar “Before Sunset”, maar niet voordat je verliefd bent geworden op “Before Sunrise”. De sterkte ligt in de echtheid die de film uitstraalt. Als het klikt dan klikt het. Klikken dat doet het zeker tussen Ethan Hawke (“Training Day”) en Julie Delpy (“Villa Des Roses”). De acteurs stralen een en al spontaniteit uit. Je wilt meer weten over deze personages. Je wilt horen wat ze vertellen. Richard Linklater gebruikt dezelfde subtiliteit om de seksuele spanning tussen zijn hoofdpersonages te tonen zoals Alfonso Cuarón doet in “Great Expectations” (1998). Hier is dat bijvoorbeeld tijdens het luisteren naar muziek, de ogen zoeken elkaar en de blik gaat snel de andere kant op uit vrees om betrapt te worden. “Before Sunrise” is de ideale film als aanzet naar de zonnige, hartverwarmende en liefdevolle lentedagen die in het verschiet liggen.

Nieuws generiek
urgent.fm

Airworld in het Design Museum

Ik moet eerlijk toegeven dat het Design Museum niet echt mijn dada is. Er worden vaak mooie en zeer verscheiden objecten tentoongesteld, gaande van juwelen over bestekgoed tot hele interieurs en zelfs architecturale constructies. Allemaal leuk om te zien, maar vaak blijf ik op mijn honger zitten wat het verhaal achter al die dingen betreft. Er is een grote permanente tentoonstelling, waarbij je door interieurs van vervlogen tijden kan lopen. En op de bovenverdieping zie je hedendaagse designerstukken die vaak tot de verbeelding spreken. En nu is er dus ‘Airworld’, een tijdelijke tentoonstelling omschreven als een vlucht doorheen de geschiedenis van de luchtvaart. Er zijn zeker wel inspanningen gedaan om een evolutie in het luchtvaartfenomeen weer te geven. De tentoonstelling is ingedeeld in tijdsblokken, waarbij voor ongeveer iedere 2 decennia alles wat met vliegtuigen en vormgeving te maken heeft te bekijken is. Gaande van heuse ontwerpen en maquettes van vliegtuigen tot onooglijke prullaria als postkaartjes, sporttassen, bestek, noem maar op. De uitleg over de objecten gaat nooit veel verder dan details over de makers en het materiaal en een vleugje achtergrond over het hoe en waarom in die tijd. Opvallend in de geschiedenis is de periode van de jaren '60. De felle kleuren en de vormgeving zijn superleuk en zal menig retro-fan doen watertanden. Er is ook een speciaal gedeelte over Sabena en dat is nu natuurlijk ook 'geschiedenis' geworden… Je krijgt dus wel een idee van de historiek die begint in de jaren ‘20, maar het een trip door de luchtvaartgeschiedenis noemen, is overdreven.Een leuk onderdeel van de tentoonstelling is de begingang, waar een hele rij levensgrote foto's van hostessen staat. Steeds hetzelfde model, maar telkens met een pakje uit een ander land. Meestal zeer formeel en soms ook lachwekkend. Opmerkelijk was dat vooral de Aziatische hostessen modieuze en niet te strenge kleedjes aanhadden. Wist je trouwens dat in Europa de eerste stewardess pas in 1934 haar intrede deed. Daarvoor waren het allemaal mannelijke stewards.Ook het deel over de architectuur van een paar beroemde luchthavens is zeer interessant. Je krijgt zowel luchtfoto's als maquettes te zien en de enorme verscheidenheid daarin was erg verbluffend. In Berlijn heb je bv. een zeshoekige luchthaven met in het midden een parkeerplaats. En de JFK luchthaven van New York is een erg futuristisch gebouw dat er uitziet als het dekschild van een kever. Neen, niet alle luchthavens zijn saaie blokken dozen. Bovendien kan je nog een aantal "causerieën" meemaken. Op 3 april kan je er terecht voor een babbel met ex-stewardessen van Sabena. In mei opent een piloot de deuren van zijn cockpit. En modefashionata kunnen in juni al gaan dromen over verre bestemmingen in het gesprek met een ontwerper van Samsonite. De gesprekken zijn op zondagvoormiddag. Het uitgelezen moment om te gaan, want dan kan je gratis binnen!Er waren leuke dingen te zien en ik heb wel een paar weetjes opgepikt. Maar de tentoonstelling is zeker geen must. Hoewel, modelbouwers zullen door de vele vliegtuigmaquettes wel een hele kluif hebben aan de tentoonstelling.. En wie echt iets wil weten over de luchtvaartgeschiedenis raad ik aan daar een goed boek over te lezen...Airworld is te bezoeken tot 19 juni,elke dag van 10u tot 18u, behalve op maandag.Je betaalt 2,5 EUR of 1,20 EUR als student.

921 922 923 924 925
926
927 928 929 930 931
luister nu:
Listen Up
  • facebook
  • youtube
  • instagram
  • X
×